Józef Miączyński - 1740-1800 - Polski Serwis Naukowy

Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 11 kwietnia 1740 roku, zm. 1800 roku, pochowany we Lwowie na cmentarzu Łyczakowskim), mylony z hrabią Józefem Miączyńskim marszałkiem konfederacji województwa bełskiego. Konfederat barski, generał adiutant króla Stanisława Augusta.

Syn Szymona Miączyńskiego, skarbnika płockiego (zmarły 1764, oraz Zofii Bębnowskiej h. Odrowąż. Mąż bar. Maryny Schenck, córki generała wojsk koronnych oraz księżniczki Bironówny Kurlandzkiej.

Józef Miączyński herbu Suchekomnaty (ur. 1750, zm. 22 maja 1793) – hrabia, starosta łosicki 1762-1778, łęczycki. Rotmistrz chorągwi pancernej (1766), generał wojsk francuskich (1792), wojewoda bełski. Wnuk Atanazego Miączyńskiego, mąż Marii Franceski Chaboteau. Syn Antoniego Miączyńskiego.

Województwo bełskie – województwo Korony Królestwa Polskiego I Rzeczypospolitej, część Małopolski, zostało utworzone w 1462 r. przez Kazimierza IV Jagiellończyka po przyłączeniu ziemi bełskiej do Korony Polskiej. Województwo bełskie miało senatorów większych dwóch, to jest wojewodę i kasztelana bełskiego, mniejszych także dwóch, którymi byli kasztelanowie lubaczowski i buski. System prawny w oparciu o prawo magdeburskie. Herbem województwa był w polu czerwonym gryf srebrny pod złotą koroną, wspinający się przednimi łapami do góry. Przestało istnieć po II rozbiorze Polski.

Brał udział podobnie jak jego brat Władysław (ojciec Ignacego Miączyńskiego (1767–1840)) w konfederacji barskiej, następnie pogodził się z królem i 18 stycznia 1774 roku został generałem adiutantem króla Stanisława Augusta.

Potomkowie

Antoni Miączyński – major wojsk napoleoński, kawaler Legii Honorowej, krzyża Virtuti Militari, zginął w 1812 roku nad Berezyną

Wojciech Miączyński – starosta luboleński, kawaler Orła Białego

Józef Miączyński – referendarz stanu Królestwa Polskiego

Stanisław Miączyński – major wojsk napoleońskich, kawaler Orderu Virtuti Militari, medalu wyspy Heleny,

Źródła

Z. Zychyliński "Złota księga szlachty polskiej" T. XIII, s. 204-205

Cmentarz Łyczakowski − najstarsza zabytkowa nekropolia Lwowa, położona we wschodniej części miasta na malowniczych wzgórzach wśród specjalnie zaprojektowanego, starego drzewostanu tworzącego szereg alei. Jest miejscem pochówku wielu wybitnych, zasłużonych dla Polski i Ukrainy ludzi kultury, nauki i polityki. Na cmentarzu znajduje się wiele zabytkowych nagrobków o wysokiej wartości artystycznej, przedstawiających alegoryczne postaci i wizerunki zmarłych, a także liczne kaplice, edykuły, kolumny i obeliski, w różnych stylach.

Stanisław August Poniatowski (właściwie Stanisław Antoni Poniatowski) herbu Ciołek (ur. 17 stycznia 1732 w Wołczynie, zm. 12 lutego 1798 w Petersburgu) – ostatni władca Rzeczypospolitej Obojga Narodów, król Polski i wielki książę litewski w latach 1764–1795, jako Stanisław II August; przedtem stolnik wielki litewski od 1755, starosta przemyski od 1753. Od 1777 należał do masonerii.