Józef Szymański - historyk - Polski Serwis Naukowy

Józef Szymański (ur. 13 lutego w 1931 r. w Wojniczu, zm. 23 października 2011 r. w Lublinie) – polski historyk, specjalista w zakresie nauk pomocniczych historii.

Biografia

Absolwent historii Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (1957). Doktorat w Uniwersytecie Warszawskim w 1957 r., tam też habilitował się w 1969 r. Profesor nadzwyczajny od 1980, a od 1986 r. profesor zwyczajny. W latach 1957-1962 zatrudniony w wydawnictwie Towarzystwa Naukowego KUL, 1962-1963 pełnił funkcję starszego asystenta KUL, 1963–1969 adiunkt w Instytucie Historii Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej, 1970-1972 w Instytucie Historii PAN, 1972-1976 docent w Uniwersytecie Śląskim, od 1976 r. ponownie w UMCS, gdzie zajmował następujące stanowiska: w latach 1981–1982 prodziekan Wydziału Humanistycznego, 1982–1984 rektor, 1984–1990 członek Senatu, 1990–1993 dyrektor Instytutu Historii. W latach 1995-1998 pełnił funkcję rektora Wyższej Szkoły Humanistyczno-Przyrodniczej w Sandomierzu.

Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej - wydział UMCS w Lublinie, powołany do życia 12 sierpnia 1952 roku. Na podstawową strukturę Wydziału Humanistycznego składa się dziewięć instytutów, jeden samodzielny zakład oraz Centrum Studiów Kanadyjskich.

Heraldyka – jedna z nauk pomocniczych historii, zajmuje się badaniem rozwoju i znaczenia oraz zasadami kształtowania się herbów. Wywodzi się od słowa herold - oznaczającego urzędnika dworskiego, wywołującego nazwiska rycerzy biorących udział w turniejach. W innych językach europejskich nazywana jest podobnie (ang. heraldry, franc. heraldique , niem. Heraldik) lub słowami pochodzącymi od nazwy herb (niem. Wappenkunde).

Od 1964 r. aktywny członek Polskiego Towarzystwa Historycznego – Oddział w Lublinie, a także członek Polskiej Akademii Nauk (m.in. przewodniczący Komisji Nauk Pomocniczych Historii Komitetu Nauk Historycznych oraz Komisji Nauk Pomocniczych Historii, Źródłoznawstwa i Edytorstwa Komitetu Nauk Historycznych). Był także członkiem założycielem Polskiego Towarzystwa Heraldycznego.

Senat szkoły wyższej – kolegialny organ uczelni działający w oparciu o przepisy prawa i statutu danej uczelni. Szkoły wyższe w ramach swojej autonomii określają samodzielnie skład senatu, tryb wyboru i procentowy udział w składzie senatu przedstawicieli nauczycieli akademickich, doktorantów, studentów oraz pracowników niebędących nauczycielami akademickimi, tryb zwoływania posiedzeń oraz tryb pracy tego organu. W przypadku uczelni publicznej kadencja senatu trwa cztery lata.

Kościół – religijna organizacja wyznawców i ich duchowieństwa, posiadająca własną strukturę, ściśle określone zasady organizacyjne i prawne, a także własny system religijny (doktrynę) oraz określone normy postępowania kultowego i etycznego.

Główne zainteresowania badawcze: Nauki pomocnicze historii (podstawy metodologiczne, dzieje pisma), chronologia, heraldyka, epigrafika, kodykologia), dzieje społeczne średniowiecznej Polski (szczególnie rola Kościoła) i edytorstwem historycznym.

Ważniejsze publikacje

Kapituła kolegiacka w Wojniczu 1465 – 1786 (Lublin 1962),

Nauki pomocnicze historii (Lublin 1968),

Nauki pomocnicze historii. Od schyłku IV do końca XVIII wieku (Warszawa 1969),

Pismo łacińskie i jego rola w kulturze (Wrocław 1975),

Nauki pomocnicze historii (Warszawa 1983),

Herbarz średniowiecznego rycerstwa polskiego (Warszawa 1993),

Herbarz rycerstwa polskiego z XVI wieku (Warszawa 2001),

Nauki pomocnicze historii (Warszawa 2001).

Linki zewnętrzne

Informacja o profesorze na stronie SKNH UŚ