Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku,

Czerniak złośliwy jest często występującym nowotworem złośliwym skóry. Niestety wyniki leczenia czerniaka w Polsce należą do najgorszych w Europie. Niezrozumiałe pozostają przyczyny późnego rozpoznawania czerniaka skóry, którego diagnostyka jest najprostszą i najtańszą w całej onkologii.

Kierujemy do Ciebie prośbę o wypełnienie anonimowej ankiety, która pozwoli na ocenę naszej wiedzy o czerniaku skóry, a w szczególności o profilaktyce i leczeniu tej choroby.
Czas jaki to zajmie - około 10-15 minut.

Czy chcesz pomóc w badaniach naukowych - odpowiedzieć na nasze pytania?

TAK, wypełniam
NIE, odmawiam

Zebrane informacje wykorzystane zostaną wyłącznie do celów naukowych
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku RSS RSS
  auto?
Dodaj do: 
Dodaj link do serwisu Facebook   Dodaj link do opisu GG  Dodaj link do serwisu Wykop   Dodaj link do serwisu Google   Dodaj link do serwisu Twitter  Dodaj link do serwisu Wyczaj.to   Dodaj link do serwisu Gwar   Dodaj link do serwisu Delicious  Dodaj link do serwisu Digg   Dodaj link do serwisu Furl   Dodaj link do serwisu Magnolia  Dodaj link do serwisu Reddit   Dodaj link do serwisu Simpy   Dodaj link do serwisu Slashdot  Dodaj link do serwisu Technorati   Dodaj link do serwisu YahooMyWeb
Warto przeczytać:
 
Receptory jądrowe - od mechanizmu molekularnego po zdrowie i chorobę, Barcelona, Hiszpania
W dniach 16 - 20 września 2011 r. w Barcelonie, Hiszpania, odbędzie się wydarzenie pt. "Receptory jądrowe - od mechanizmu molekularnego po zdrowie i chorobę". Sygnalizacja receptora jądrowego reguluje proliferację i różnicowanie wielu typów komórek oraz kieruje funkcjami fizjologicznymi ...
 
Superkomputer obliczy, jak bezpiecznie budować elektrownie jądrowe
Pierwszy testowy klaster obliczeniowy zaczął działać w Instytucie Problemów Jądrowych w Świerku. Będzie on częścią kompleksu superkomputerów służących m.in. do projektowania elektrowni jądrowych i analiz naukowych - poinformował PAP rzecznik IPJ dr Marek Pawłowski. ...
 
Transport a zagospodarowanie przestrzenne
Transport i zagospodarowanie przestrzenne są ze sobą ściśle powiązane wzajemnymi oddziaływaniami. Podstawą zależności pomiędzy zagospodarowaniem przestrzennym a transportem jest zasada, iż istnienie odległości pomiędzy miejscami działalności...
 
Eksperci: elektrownia jądrowa nie może wybuchnąć, jak bomba atomowa
Elektrownia jądrowa jest tak skonstruowana, że reaktor nie może wybuchnąć. W nowoczesnej elektrowni jądrowej do stopienia rdzenia może dojść raz na 100 tys. lat pracy reaktora - podkreślają polscy specjaliści rok po awarii w Fukushimie.Do awarii w elektrowni jądrowej...
 
W Polsce jest 800 tys. starszych osób wymagających stałej opieki
W Polsce jest już 800 tys. niesamodzielnych starszych osób wymagających stałej opieki i będzie ich coraz więcej. Po 65. roku życia jest już 5 mln Polaków, a w wieku ponad 80 lat - 1,3 mln osób - podano w środę podczas Forum III Wieku "Polska Starość" w W...

Reklama:


Jądro komórkowe

To hasło encyklopedii posiada podstrony: [1][2] 3

Czy wiesz że...?
Podział komórki - proces zachodzący u wszystkich żywych organizmów, w którym komórka macierzysta dzieli się na dwie lub więcej komórek potomnych. Najpierw następuje podział jądra komórkowego poprzez mitozę, mejozę lub amitozę. Po podziale jądra dzieli się cytoplazma - cytokineza. Podział komórkowy jest jedną z faz cyklu komórkowego.

Nukleosom - jednostka strukturalna chromatyny składająca się z odcinka DNA o długości ok. 200 par zasad, z których 146 nawiniętych jest na 8 histonów rdzeniowych (po dwa histony H2A, H2B, H3 i H4 - tzw. oktamer histonowy) i tworzy tzw. cząstkę rdzeniową lub rdzeń nukleosomu.
Zobacz też
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło jądro w Wikisłowniku
Commons in image icon.svg
  • protoplazma
  • centrosom
  • przedjądrze
  • organella
  • Przypisy

    1. jądro komórkowe w encyklopedii PWN. PWN. [dostęp 2012-03-31].
    2. Stanisław Orkisz, Hieronim Bartel: Organizacja i funkcjonowanie jądra komórkowego. W: Seminaria z cytofizjologii dla studentów medycyny, weterynarii i biologii. pod redakcją Jerzego Kawiaka i Macieja Zabla. Wrocław: Wydawnictwo Medyczne Urban i Patrner, 2002. ISBN 83-87944-62-9. 
    3. Harvey F. Lodish; et al: Molecular Cell Biology, 5th edition. Nowy Jork: W.H. Freeman and Company, 2003. ISBN 0716743663 9780716743668. OCLC 52092052. 
    4. Bruce Alberts, Alexander Johnson, Julian Lewis, Martin Raff, Keith Roberts, Peter Walter: Molecular Biology of the Cell. Garland Science, 2002, s. 191-234. 
    5. J. S. Clegg. Properties and metabolism of the aqueous cytoplasm and its boundaries. „AJP - Regulatory, Integrative and Comparative Physiology”. 246 (2), s. 133-151. American Physiological Society (ang.). 
    6. Organizacja komórki. W: Eldra P. Solomon, Linda R. Berg, Diana W. Martin: Biologia. Warszawa: MULTICO Oficyna Wydawnicza, 2007. ISBN 978-83-7073-412-1. OCLC 177294444. 
    7. Philip L. Paine Leonard C. Moore, Samuel B. Horowitz. Nuclear envelope permeability. „Nature”. 254 (5496), s. 109 - 114, 1975. doi:10.1038/254109a0.. 
    8. Rodney Rhoades, Richard Pflanzer: Human Physiology (3rd ed.). Saunders College Publishing., 1996. 
    9. Nataliya Shulgaa, Nima Mosammaparasta, Richard Wozniakb, David S. Goldfarba. Yeast Nucleoporins Involved in Passive Nuclear Envelope Permeability. „Journal of Cell Biology”. 149 (5), s. 1027-1038, 200-05-29. doi:10.1083/jcb.149.5.1027 (ang.). 
    10. Lucy F. Pemberton, Bryce M. Paschal. Mechanisms of Receptor-Mediated Nuclear Import and Nuclear Export. „Traffic”. 6 (3), s. 187 - 198, 2005-02-08. doi:10.1111/j.1600-0854.2005.00270.x (ang.). 
    11. Nico Stuurman, Susanne Heins, Ueli Aebi. Nuclear Lamins: Their Structure, Assembly, and Interactions. „Journal of Structural Biology”. 122 (1-2), s. 42-66, 1998. doi:10.1006/jsbi.1998.3987. OCLC 2002-04-18 (ang.). 
    12. A E Goldman, R D Moir, M Montag-Lowy, M Stewart, R D Goldman. Pathway of incorporation of microinjected lamin A into the nuclear envelope. „Journal of Cell Biology”. 199 (4), s. 725, 1992-11-15. doi:10.1083/jcb.119.4.725 (ang.). 
    13. Robert D. Goldman, Yosef Gruenbaum, Robert D. Moir, Dale K. Shumaker, Timothy P. Spann. Nuclear lamins: building blocks of nuclear architecture. „Genes and Development”. 16, s. 533-547, 2002. doi:10.1101/gad.960502 (ang.). 
    14. Robert D. Moir, Miri Yoon, Satya Khuon, Robert D. Goldman. Nuclear Lamins a and B1: Different Pathways of Assembly during Nuclear Envelope Formation in Living Cells. „The Journal of Cell Biology”. 151 (6), s. 1155-1168, 200-12-11. doi:10.1083/jcb.151.6.1155 (ang.). 
    15. Timothy P. Spann, Anne E. Goldman, Chen Wang, Sui Huang, Robert D. Goldman. Alteration of nuclear lamin organization inhibits RNA polymerase II–dependent transcription. „The Journal of Cell Biology”. 156 (4), s. 603-608, 2002-02-18. doi:10.1083/jcb.200112047 (ang.). 
    16. Leslie C Mounkes, Colin L Stewart. Aging and nuclear organization: lamins and progeria. „Current Opinion in Cell Biology”. 16 (3), s. 322-327, 2004-04-17. doi:10.1016/j.ceb.2004.03.009 (ang.). 
    17. Ann E. Ehrenhofer-Murray. Chromatin dynamics at DNA replication, transcription and repair. „European Journal of Biochemistry”. 271 (12), s. 2335-2349, 2004-05-26. doi:10.1111/j.1432-1033.2004.04162.x (ang.). 
    18. Sergei A. Grigoryev, Yaroslava A. Bulynko, Evgenya Y. Popova. The end adjusts the means: Heterochromatin remodelling during terminal cell differentiation. „Chromosome Research”. 14 (1), s. 53-69, 2006-03-03. Springer Netherlands. doi:10.1007/s10577-005-1021-6 (ang.). 
    19. Margit Schardin, T. Cremer, H. D. Hager, M. Lang. Specific staining of human chromosomes in Chinese hamster x man hybrid cell lines demonstrates interphase chromosome territories. „Human Genetics”. 71 (4), s. 281-287, 2004-12-11. Springer Berlin / Heidelberg. doi:10.1007/BF00388452 (ang.). 
    20. Angus I. Lamond, William C. Earnshaw. Structure and Function in the Nucleus. „Science”. 260 (5363), s. 547 - 553, 1998-04-24. doi:10.1126/science.280.5363.547 (ang.). 
    21. A Kurz, S Lampel, J E Nickolenko, J Bradl, A Benner, R M Zirbel, T Cremer, P Lichter. Active and inactive genes localize preferentially in the periphery of chromosome territories. „The Journal of Cell Biology”. 135 (5), s. 1195-1205, 1996-12-01. doi:10.1083/jcb.135.5.1195 (ang.). 
    22. Naomi F. Rothfield, B. David Stollar. The Relation of Immunoglobulin Class, Pattern of Antinuclear Antibody, and Complement-Fixing Antibodies to DNA in Sera from Patients with Systemic Lupus Erythematosus. „The Journal of Clinical Investigation”. 46 (11), s. 1785–1794, 1967-11. doi:10.1172/JCI105669 (ang.). 
    23. Barned S, Goodman AD, Mattson DH.. Frequency of anti-nuclear antibodies in multiple sclerosis.. „Neurology”. 45 (2), s. 384-385, 1995-02 (ang.). 
    24. Danièle Hernandez-Verdun. Nucleolus: from structure to dynamics. „Histochemistry and Cell Biology”. 125 (1-2), s. 127-137, 2006-01. Springer Berlin / Heidelberg. doi:10.1007/s00418-005-0046-4 (ang.). 
    25. Angus I Lamonda, Judith E Sleeman. Nuclear substructure and dynamics. „Current Biology”. 13 (21), s. R825-R828, 2003-11-05. doi:10.1016/j.cub.2003.10.012 (ang.). 

    Materiał genetyczny - substancja chemiczna będąca nośnikiem informacji genetycznej. Inaczej mówiąc, materiał genetyczny jest fizycznym nośnikiem dziedziczności. U wszystkich znanych organizmów żywych materiałem genetycznym jest DNA. U niektórych wirusów, np. u wirusa grypy lub wirusa HIV, funkcję tę pełni RNA.
    Przeciwciała lub immunoglobulinybiałka wydzielane przez komórki plazmatyczne (czyli pobudzone limfocyty B) w przebiegu odpowiedzi immunologicznej typu humoralnego, które mają zdolność do swoistego rozpoznawania antygenów.


    przejdź do podstrony: [1][2] 3





    Czy wiesz że...? beta

    Kręgowce (Vertebrata, od łac. vertebra – kręg) – najliczniejszy podtyp strunowców (Chordata), mocno zróżnicowany morfologicznie; obejmujący kręgouste, ryby, płazy, gady, ptaki i ssaki. Dotychczas opisano około 58000 gatunków kręgowców[2], co stanowi około 5% opisanych gatunków zwierząt. Wielkość współcześnie żyjących kręgowców waha się od 7.9 mm u gatunku karpia - Paedocypris progenetica[3] do płetwala błękitnego[4], którego długość dochodzi do 33.9 m[5].
    Błona komórkowa, plazmolema, plazmolemma (cytolemma, plasmolemma) – półprzepuszczalna błona biologiczna oddzielająca wnętrze komórki od świata zewnętrznego. Jest ona złożona z dwóch warstw fosfolipidów oraz białek, z których niektóre są luźno związane z powierzchnią błony (białka peryferyjne), a inne przebijają błonę lub są w niej mocno osadzone białkowym lub niebiałkowym motywem (białka błonowe).
    Błona jądrowa, otoczka jądrowa, kariolemma (caryotheca, caryolemma, nucleomembrana) - podwójna błona białkowo-lipidowa odgraniczająca wnętrze jądra komórkowego od cytoplazmy.
    mRNA, matrycowy (lub informacyjny) RNA (z ang. messenger RNA) – rodzaj kwasu rybonukleinowego (RNA), którego funkcją jest przenoszenie informacji genetycznej o sekwencji poszczególnych polipeptydów z genów do aparatu translacyjnego.
    Osteoklasty, komórki kościogubne – wielojądrzaste komórki mające zdolność rozpuszczania i resorpcji tkanki kostnej. Posiadają istotne znaczenie w warunkach prawidłowego kształtowania się kości, procesów zrostu po złamaniach oraz w chorobach kości np. osteoporozie. Są rodzajem makrofagów – powstają przez fuzję makrofagów jednojądrowych pobudzaną przez witaminę D.
    Lizosom (lysosoma) – stanowią organelle komórkowe charakteryzujące się polimorfizmem, (występują wyłącznie w komórkach eukariotycznych) niewielkie (0,02-0,8 μm) struktury kuliste lub owalne, otoczone pojedynczą błoną. Zawierające enzymy rozkładające białka, kwasy nukleinowe, węglowodany i tłuszcze. Łącznie w lizosomach jest obecnych ok. 40 różnych hydrolaz. W lizosomie zachodzi nie tylko proces trawienia komórkowego wchłoniętych pokarmów, ale także rozkład niepotrzebnych już cząsteczek. Nazwę lizosom wprowadził Christian de Duve w roku 1955, wcześniej opisane były także przez Ilje Miecznikowa (1865)
    Euchromatyna to rozluźniona forma chromatyny. Zawiera głównie geny aktywne transkrypcyjnie. W wyniku kondensacji euchromatyny dochodzi do powstania chromatyny zwartej (heterochromatyny), która w okresach wzmożonej aktywności transkrypcyjnej może ponownie przekształcać się (dekondensować) w chromatynę luźną.
    Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania

    Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne.
    Nie mogą być traktowane jako porady.