Język karaimski (karaim. karaj tili) – język z kipczackiej grupy języków tureckich, którym posługują się Karaimi zamieszkujący Litwę (głównie miasta Troki i Wilno), Ukrainę (Krym) i Polskę. Tradycyjnie dzieli się go na dwie grupy: wschodnią (na Krymie) i zachodnią z dialektami trocko-wileńskim i łucko-halickim. Wspomniane dwa dialekty z grupy zachodniej zachowały wiele cech archaicznych, świadczących o kipczackim pochodzeniu języka. Na język krymsko-karaimski bardzo silny wpływ miał język Tatarów Krymskich a także język osmańsko-turecki. Różnice historyczne są głównym powodem rozróżnienia między wschodnio- a zachodniokaraimską odmianą języka. Nigdy się też nie wykształcił wspólny karaimski język literacki.

Jeden z ważniejszych powodów uchowania się wielu archaicznych cech (przede wszystkim w leksyce i morfologii) języka pisanego, mianowicie odizolowanie języka karaimskiego od reszty języków tureckich poprzez otoczenie słowiańskie, był zarazem czynnikiem powodującym daleko idące zmiany w składni i po części słownictwie języka potocznego Karaimów łucko-halickich czy litewskich. Współcześnie językiem karaimskim posługuje się ludność karaimska w skupiskach litewskich, na Ukrainie i na Krymie, oraz w mniejszym stopniu Karaimi zamieszkali w Polsce i w Rosji.

Piśmiennictwo

Już w XV i XVI wieku karaimski był używany w liturgii i korespondencji, a w końcu XVI wieku powstały najstarsze zachowane utwory poetyckie (treny i pijutim) m.in. autorstwa Izaaka syna Abrahama z Trok (ok. 1525-1585). Spośród twórców tworzących po karaimsku w XX wieku wymienić można Szymona Kobeckiego, Aleksandra Mardkowicza i Szymona Firkowicza.

Przykład użycia

Linki zewnętrzne