|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Pismo "Colloquium Mathematicum" wrocławskich matematyków zostało włączone do bazy czasopism filadelfijskiego Institute for Scientific Information (ISI) - poinformował na swojej stronie Uniwersytet Wrocławski. Tzw. lista filadelfijska jest wykazem periodyków z... Dnia 20 maja Europejska Agencja Kosmiczna (ESA) przedstawiła sześciu nowych rekrutów do Europejskiego Korpusu Astronautów: Samantha Cristoforetti i Luca Parmitano z Włoch, Alexander Gerst z Niemiec, Andreas Mogensen z Danii, Timothy Peake z Wielkiej Brytanii i... Naukowcy z Pracowni Lingwistyki Migowej Uniwersytetu Warszawskiego opracują pierwszy korpus Polskiego Języka Migowego (PJM). To pionierskie przedsięwzięcie, bo na świecie jest zaledwie kilka korpusów języków migowych - np. w Australii, Wielkiej Brytanii i Holandi... Rozwój wysokowydajnej, ale jednocześnie niedrogiej, regionalnej sieci badawczo-edukacyjnej w Azji stanowi ważny punkt w programie UE. Urzędnicy w Brukseli chcą, aby słabiej rozwinięte kraje miały połączenie ze światem zewnętrznym i ułatwioną wymianę informacji z innymi ... Jedwabny Szlak stanowi dawną drogę transportową prowadzącą z Chin poprzez środkową i zachodnią Azję oraz Afrykę do Europy. Ta strategiczna trasa nie tylko łączyła poszczególne części starożytnego świata, ale także stymulowała współpracę gospodarczą i kulturalną pomiędzy Wschodem i Zachod...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Język sogdyjskiCzy wiesz że...? Alfabet aramejski - jeden z najstarszych alfabetów, wykazuje znaczne podobieństwo z alfabetem fenickim. Był alfabetem spółgłoskowym (abdżadem). Prawododobnie od niego wywodzą się współczesne alfabety: hebrajski, arabski, indyjskie i staroturecki. Alfabet aramejski służył w starożytności do zapisu języka aramejskiego (współcześnie język aramejski korzysta z alfabetu syryjskiego lub hebrajskiego). Język ujgurski (zwany też językiem nowoujgurskim) - język z rodziny języków tureckich używany przez około 10 mln Ujgurów, głównie w Regionie Autonomicznym Sinciang w zachodnich Chinach, a także w północno-wschodnim Kazachstanie. W Regionie Autonomicznym Xinjiang ma statut języka urzędowego. Do zapisu języka ujgurskiego używa się obecnie pisma arabskiego w redakcji perskiej, przy czym samogłoski obowiązkowo oznacza się specjalnymi znakami diakrytycznymi. Język sogdyjski – język wschodnioirański, którym posługiwano się w Sogdianie (obszar dzisiejszego Uzbekistanu i Tadżykistanu - główne miasta: Samarkanda, Fergana, Pandżakent). Posiada duży korpus tekstów pisanych, ponieważ wraz ze średnioperskim był najczęściej używanym językiem w tej części świata. W czasach dynastii Tang sogdyjski był lingua franca na szlaku jedwabnym. Jedwabny szlak – dawna droga handlowa łącząca Chiny z Europą i Bliskim Wschodem. Szlak miał długość ok. 12 tys. km i był wykorzystywany od III wieku p.n.e. do XVII wieku n.e. na skutek odkrycia drogi morskiej do Chin (ok 1650 r.). Znaczenie szlaku zmalało w VI wieku n.e., kiedy to częściowo utracił znaczenie ze względu na napływ ludów tureckich do Azji Środkowej.
Pismo manichejskie - system pisma wywodzący się z alfabetu syryjskiego z wpływami pisma sogdyjskiego, używany pomiędzy III a X w. na terenie Azji Środkowej. Stosowano je do zapisu różnych języków: średnioperskiego, sogdyjskiego, partyjskiego, baktryjskiego, ujgurskiego, starotureckiego i tocharskiego. Pisano od strony prawej do lewej. Obecnie wymarły. Jeden z wschodnioirańskich dialektów blisko spokrewniony z językiem sogdyjskim, tzw. język jagnobijski, przetrwał do dziś - posługują się nim mieszkańcy doliny Jagnob. Do zapisywania języka używano pisma sogdyjskiego, które wywodziło się z aramejskiego i składało się z wielu logogramów i ideogramów. Pismo to było następcą pisma ujgurskiego i przodkiem pisma mongolskiego. Oprócz tego do zapisu sogdyjskiego używano pisma manichejskiego, składającego się z 29 znaków. Lingua franca (wł. język Franków) – w wąskim ujęciu: język mieszany typu pidżynowego używany w basenie Morza Śródziemnego, o zredukowanej fleksji i gramatyce, powstały na bazie słownej głównie z języków: francuskiego, włoskiego, greckiego, hiszpańskiego i arabskiego. Używany w portach śródziemnomorskich jeszcze w XX wieku, głównie w kontaktach handlowych i dyplomatycznych, obecnie jest już językiem martwym.
Tadżykistan (Republika Tadżykistanu) – państwo w środkowej Azji ze stolicą w Duszanbe. Tadżykistan graniczy z Uzbekistanem, Kirgistanem, Chinami i Afganistanem. Przykładowa transliteracja sogdyjskiego: MN sγwδy-k MLK’ δy-w’šty-c ’t x’xsrc xwβw ’pšwnw δrwth γ-rβ nm’cyw Linki zewnętrzne
Czy wiesz że...? beta Logogram – rodzaj ideogramu, w którym symbol reprezentujący obiekt nie jest wizualnie związany z tym obiektem. Przykładem zastosowania logogramów jest sumeryjskie pismo klinowe.
Język jagnobijski (jagnobi, jagnobski, nowosogdyjski) - język północnej grupy języków wschodnioirańskich, używany przede wszystkim w Tadżykistanie, w górnej dolinie rzeki Jagnob, na północ od Duszanbe. Ze względów geograficznych pozostaje pod silnym wpływem tadżyckiego. Uważa się, że jagnobski to kontinuum języka sogdyjskiego . Istnieją jednak między nimi pewne różnice leksykalne, fonetyczne i morfologiczne.
Ideogram (łac. idea – prawzór; gr. idea – kształt, wyobrażenie, gr. grámma – litera, pismo) – umowny znak graficzny lub pisemny wyrażający określoną treść bez użycia liter.
Uzbekistan (uzb. O‘zbekiston, Republika Uzbekistanu - O‘zbekiston Respublikasi) – państwo położone w Azji Środkowej, członek Wspólnoty Niepodległych Państw.
Język pahlawi (język średnioperski) - język z podrodziny irańskiej języków indoeuropejskich, używany w okresie dynastii sasanidzkiej. Następca języka staroperskiego.
Korpus - zbiór tekstów służący badaniom lingwistycznym, np. określaniu częstości występowania form wyrazowych, konstrukcji składniowych, kontekstów w jakich pojawiają się dane wyrazy. Korpusy językowe znalazły szerokie zastosowanie we współczesnej leksykografii. Są też wykorzystywane jako zbiory danych uczących i testowych w metodach uczenia maszynowego stosowanych w przetwarzaniu języków naturalnych.
Dynastia Tang (chin.: 唐朝; pinyin: Táng Cháo; tʰɑ̌ŋ tʂʰɑ̌ʊ; język średniochiński: dhɑng) (18 czerwca 618 – 1 czerwca 907) – dynasta cesarska w Chinach, następczyni dynastii Sui i poprzedniczka Pięciu Dynastii i Dziesięciu Królestw. Została założona przez ród Li (李), który przechwycił władzę w czasie upadku dynastii Sui. Rządy dynastii zostały na krótko przerwane przez tzw. drugą dynastię Zhou (8 października 690 – 3 marca 705), kiedy to tron objęła cesarzowa Wu Zetian, pierwsza i jedyna kobieta bezpośrednio (a nie np. jako regentka) rządząca Chinami. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
