Język urzędowy - Polski Serwis Naukowy

Język urzędowy – język, który otrzymał unikatowy status prawny na terenie państwa lub regionu administracyjnego. Zazwyczaj jest to język używany w krajowych strukturach legislacyjnych np. parlamencie, choć prawo niektórych krajów wymaga, by dokumenty urzędowe były przedstawiane również w innych językach.

Wielka Brytania (), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (ang. United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland) – unitarne państwo wyspiarskie położone w Europie Zachodniej. W skład Wielkiej Brytanii wchodzą: Anglia, Walia i Szkocja położone na wyspie Wielka Brytania, Irlandia Północna leżąca w północnej części wyspy Irlandia. Guernsey, Jersey i Wyspa Man, posiadają odrębny status dependencji Korony brytyjskiej i nie wchodzą w skład Zjednoczonego Królestwa.

Izrael (. W populacji liczącej 7,59 miliona większość stanowią . Drugą co do wielkości grupę stanowią Arabowie (20%). Mniejszą grupą etniczną są Samarytanie. Pod względem wyznaniowym w Izraelu występuje duże zróżnicowanie – obok Żydów (judaizm) mieszkają Arabowie (głównie muzułmanie), chrześcijanie i druzowie, jak również inne mniejsze grupy religijne.

Oficjalnie uznane języki mniejszości narodowych są często mylone z językami oficjalnymi. Język oficjalnie uznany w danym kraju, nauczany w szkołach i wykorzystywany w oficjalnych dokumentach nie jest koniecznie językiem urzędowym.

Prawie każde suwerenne państwo posiada przynajmniej jeden język urzędowy zdefiniowany w konstytucji, rządowych dokumentach, stronach internetowych czy innych oficjalnych źródłach. W niektórych krajach język urzędowy nie jest oficjalnie określony, a jedynie uzyskał taki status de facto np. w Szwecji. Niektóre mają tylko jeden język urzędowy jak Albania, Francja czy Litwa pomimo tego, że na ich terytorium powszechnie używa się również innych języków. Inne kraje mają więcej niż jeden język urzędowy, np. Afganistan, Białoruś, Belgia, Boliwia, Kanada, Finlandia, Indie, Izrael, Malta, Pakistan, Paragwaj, Peru, Republika Południowej Afryki, Singapur czy Szwajcaria.

Włochy (Republika Włoska, wł. Italia, Repubblica Italiana) – państwo położone w Europie Południowej, na Półwyspie Apenińskim, będące członkiem wielu organizacji, m.in.: UE, NATO, należące do ośmiu najbardziej uprzemysłowionych i bogatych państw świata – G8.

Finlandia, Republika Finlandii (fiń. Suomi, Suomen Tasavalta; szw. Finland, Republiken Finland) – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1918. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją i z Bałtykiem, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją.

W niektórych państwach, takich jak Wielka Brytania czy USA, język urzędowy nie jest określony, choć w większości wypadków istnieje jeden, de facto główny język jak również uregulowania i praktyki prawne określające, jaki język powinien być używany w określonych sytuacjach.

Stany Zjednoczone, Stany Zjednoczone Ameryki (ang.: United States, United States of America, US, USA) – państwo w Ameryce Północnej graniczące z Kanadą od północy, Meksykiem od południa, Oceanem Spokojnym od zachodu, Oceanem Arktycznym od północnego zachodu, Oceanem Atlantyckim od wschodu.

Irlandia (irl. Éire [ˈeːɾʲə]; ang. Ireland) – państwo w Europie Zachodniej, od 1973 państwo członkowskie Wspólnoty Europejskiej. Zajmuje większość terytorium wyspy o tej samej nazwie.

W krajach takich jak Chiny, Irak, Włochy, Filipiny, Rosja czy Hiszpania istnieje język urzędowy obowiązujący w danym kraju, ale w poszczególnych ważnych regionach współistnieją lokalne języki urzędowe.

Językiem urzędowym wielu byłych kolonii, zwykle jest to angielski, hiszpański, francuski czy portugalski, jest język niebędący ani językiem narodowym ani najszerzej używanym.

W przeciwieństwie do tego irlandzki jest językiem urzędowym Republiki Irlandii pomimo tego, że płynnie posługuje się nim mniej niż 10% populacji. Angielski, który jest używany praktycznie przez wszystkich mieszkańców, jest określony przez konstytucję jako drugi język oficjalny.

Konstytucja (od łac. constituo,-ere – urządzać, ustanawiać, regulować) – akt prawny, określany także jako ustawa zasadnicza, która zazwyczaj ma najwyższą moc prawną w systemie źródeł prawa w państwie.

Język – ukształtowany społecznie system budowania wypowiedzi, używany w procesie komunikacji interpersonalnej. Na język składają się dwa elementy:

W niektórych krajach spór wokół tego, który język powinien być uznany za urzędowy, prowadzi do poważnych sporów politycznych.

Zobacz też

Języki urzędowe państw świata

Rozprzestrzenienie języków urzędowych