|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Opublikowane zostały raporty Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) i Europejskiej Agencji Ochrony Środowiska (EEA) na temat niedoborów wody, co zbiegło się w czasie z trwającym obecnie 6. Światowym Forum Wody w Marsylii, Francja.
Światowe Forum Wody, które rozpoc... Choroby alergiczne są coraz częstsze, co ma wyraźny związek z dobrobytem. Jednak można je leczyć, a prawidłowa terapia chroni także przed innymi schorzeniami - mówili eksperci w piątek w Warszawie na konferencji prasowej. Określenie "alergia" oznacz... Naukowcy od dawna wskazywali, że gatunki zwierząt i roślin zamieszkujące obszary górskie na dużych wysokościach są odosobnione, a przez to bardziej wyłączne. Nowe badania hiszpańsko-niemieckie dostarczają dowodów na tę długoletnią teorię, sugerując, ... Opracowano nową technikę umożliwiającą bezpośrednie sekwencjonowanie RNA, bez potrzeby "przepisywania" tego kwasu nukleinowego z powrotem na DNA - informują naukowcy z USA na łamach pisma "Nature". Nowa metoda może okazać s... Za pomocą trzech czynników transkrypcyjnych można przekształcić ludzkie komórki tkanki łącznej - fibroblasty w funkcjonalne neurony dopaminergiczne czyli komórki uszkodzone u chorych na parkinsonizm - informują naukowcy z Włoch na łamach pisma "Nature".Odkr...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Język wczesno-nowo-wysoko-niemieckiCzy wiesz że...? Język wysokoniemiecki (niem. hochdeutsche Sprache, neuhochdeutsche Sprache, Hochdeutsch, Neuhochdeutsch) – część kontinuum dialektalnego języków zachodniogermańskich. W węższym znaczeniu termin Hochdeutsch odnosi się do standardowego języka literackiego (język ten opisany jest w haśle język niemiecki). W szerszym znaczeniu jest to zespół dialektów, przeciwstawny dialektom dolnoniemieckim. Zespół ten jest bardzo zróżnicowany regionalnie i niektóre dialekty – takie jak dialekt używany w niemieckojęzycznej części Szwajcarii (schweizerdeutsch lub schwyzertüütsch, po polsku zwany też językiem alemańskim) – są czasem klasyfikowane jako osobne języki. Monoftongizacja (od gr. μονόφθογγος monophthongos - "jednobrzmiący") – proces fonetyczny polegający na przekształcaniu się dyftongów w pojedyncze samogłoski (monoftongi). Monoftongizacja zaszła między innymi w łacinie i języku prasłowiańskim. Frühneuhochdeutsch (niem. Frühneuhochdeutsch, fnhd.) - historyczny etap w rozwoju języka niemieckiego między średniowiecznym średnio-wysoko-niemieckim i dzisiejszym nowo-wysoko-niemieckim. Był używany mniej więcej między 1350 i 1650. Najbardziej znanym przykładem tej formy niemieckiego jest Biblia Lutra z 1545. Dyftongizacja – proces powstawania dwugłosek z monoftongów. Występuje np. w języku czeskim (np. u: > ou) i w pewnych gwarach polskich, np. podhalańskiej.
Proces fonetyczny (zjawisko fonetyczne) – zmiana języka w zakresie fonetyki. Wyróżnia się procesy zależne od pozycji i niezależne. Jedną z przyczyn procesów fonetycznych może być wpływ podłoża językowego (substratu językowego) na superstrat językowy. Wczesno-nowo-wysoko-niemiecki wyróżnia się tym, że procesy związane z przejściem średnio-wysoko-niemieckiego w nowo-wysoko-niemiecki były rozpoczęte, ale nie zakończone. (Należą do nich tak zwane „wydłużenie w otwartej akcentowanej sylabie”, „monoftongizacja nowo-wysoko-niemiecka” i „dyftongizacja nowo-wysoko-niemiecka”.) Zaczynano wtedy wymawiać dwugłoskę < ei > jak [ai], a nie jak w średnio-wysoko-niemieckim [ei], a „sl” przechodziło w „schl” (np. „slafen“ w „schlafen“). Język średnio-wysoko-niemiecki (niem. Mittelhochdeutsch) - historyczna forma języka niemieckiego. Formę tę poprzedza język staro-wysoko-niemiecki, zaś po niej nastąpił język wczesno-nowo-wysoko-niemiecki.
Biblia Lutra – przekład Biblii z języków oryginalnych na język niemiecki, dokonany przez Marcina Lutra i jego współpracowników. Pierwsze wydanie Nowego Testamentu ukazało się w 1522 roku, całą Biblię opublikowano w 1534 roku. Język niemiecki – język z grupy zachodniej rodziny języków germańskich. W rzeczywistości stanowi on grupę kilku języków zachodniogermańskich, które często są określane jako języki niemieckie; standardowy język niemiecki (Standard Hochdeutsch) oparty jest na Biblii Marcina Lutra, która z kolei opiera się na języku mówionym w Górnej Saksonii i Turyngii.
Dyftong, dwugłoska (gr. δίφθογγος diphthongos – "dwubrzmiący") – pojedyncza samogłoska (na ogół długa) o zmiennym przebiegu artykulacji, co sprawia, że ucho ludzkie słyszy dwa dźwięki, mimo że są one zespolone niejako w jeden i mają właściwości pojedynczej samogłoski. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
