Jan - biskup kujawski - Polski Serwis Naukowy

Jan (zm. po 1349) - dominikanin, biskup tytularny skodreński (pulateński) 1345, biskup pomocniczy (sufragan) krakowski 1347-1348, biskup pomocniczy (sufragan) kujawski od 1349.

O jego działalności przed powołaniem na biskupa nic nie wiadomo. Brak herbu na pieczęci wskazuje, iż pochodził z rodziny nieszlacheckiej. Papież Klemens VI 3 lipca 1345 mianował go biskupem skodreńskim (skodrskim), lecz nie jest pewne, o które biskupstwo chodzi. Najczęściej identyfikuje się tą stolicę z biskupstwem Szkodra-Pult leżącym na terenie Epiru (dzisiejsza Albania, przywróconym w 1867 jako biskupstwo rzeczywiste).

Klemens VI, (Pierre Roger), (ur. 1291 w Maumont we Francji, zm. 6 grudnia 1352 w Awinionie) – trzeci papież "niewoli awiniońskiej" w okresie od 7 maja 1342 do 6 grudnia 1352.

Epir (grecki Ήπειρος, co po polsku oznacza kontynet lub wnętrze dużego lądu) – górzysta kraina położona w północno-zachodniej części Grecji, nad Morzem Jońskim, na północy graniczy z Albanią, na wschodzie z Tesalią, a na południu z Etolią i Akarnanią. Ponadto istnieje także Epir Północny, czyli zamieszkały przez Albańczykow, Greków i Wołochów obszar, położony po albańskiej stronie granicy.

Biskup w latach 1347-1349 działał na ziemiach polskich. 2 listopada 1347 Jan episcopus Scodrinensis w w klasztorze cysterskim w Mogile pod Krakowem poświęcił znajdujący się przy bramie kościół św. Bartłomieja wraz z ołtarzem i cmentarzem wokół świątyni i nadał odpust jako wikariusz in pontificalibus (biskup pomocniczy krakowski). 31 stycznia 1348 konsekrował cztery ołtarze w kościele klasztornym Bożogrobców w Miechowie, wspomniany tutaj jako dominikanin.

Kościół św. Bartłomieja (Narodzenia Pańskiego i św. Bartłomieja Apostoła) - zabytkowy modrzewiowy kościół rzymskokatolicki przy ul. Klasztornej 4, w krakowskiej Mogile. Nadzór klerycki sprawują cystersi.

Opactwo Cystersów w Mogile – założenie klasztorne (wraz z kościołem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny i św. Wacława) znajdujące się we wschodniej części Krakowa w dzielnicy Nowa Huta na terenie dawnej wsi Mogiła.

W 1348 lub w roku następnym przeniósł się do diecezji kujawskiej. 20 października 1349 w Komorsku na Pomorzu Gdańskim, siedzibie biskupów kujawskich dokonał inwestytury duchownego Jana, z zakonu Norbertanów na probostwo w Luzinie jako biskup i koadiutor Macieja, biskupa ordynariusza kujawskiego. Wystąpił w roli biskupa pomocniczego (sufragana) i wikariusza, gdyż miejscowi biskupi często na obszarze archidiakonatu pomorskiego wyposażali biskupa pomocniczego w uprawnienia wikariusza generalnego.

Parafia pod wezwaniem św. Wawrzyńca w Luzinie - parafia położona w gminie Luzino, w powiecie wejherowskim, w aglomeracji gdańskiej. Należy do dekanatu Luzino (archidiecezja gdańska).

Norbertanie (Premonstratensi) – zakon rzymskokatolicki założony w roku 1120 [1] przez św. Norberta z Xanten w miejscowości Prémontré koło Laonu we Francji. Oparty jest na regule św. Augustyna z Hippony.

Zmarł pomiędzy 1349 a 1350.

Przypisy

Archdiocese of Shkodrë-Pult w bazie catholic-hierarchy.org (ang.)

Bibliografia

Paweł Czaplewski, Tytularny episkopat w Polsce średniowiecznej, "Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk Poznańskiego", t. 43, 1916, s. 103-104.

Krzysztof Rafał Prokop, Biskupi pomocniczy w diecezjach polskich w dobie przedtrydenckiej (2. poł. XIII – 1. poł XVI w.), Kraków 2002, s. 178, 228-229.