Jan I Rudy - Polski Serwis Naukowy

Jan I Rudy (fr. Jean Ier le Roux, br. Yann Iañ ar Ruz, ur. 1217, zm. 8 października 1286), książę Bretanii, najstarszy syn Piotra I Mauclerca i Alicji z Thouars, księżnej Bretanii, córki Gwidona z Thouars.

Teoretycznie władzę nad Bretanią objął po śmierci swojej matki w 1221 r. Miał wtedy 4 lata i faktyczne rządy sprawował jego ojciec. Samodzielne rządy Jan rozpoczął dopiero w 1237 r. W 1239 r. przyłączył do Bretanii Brest. Często popadał w konflikty z bretońskimi biskupami. W 1257 r. został ekskomunikowany. W 1268 r. otrzymał angielski tytuł parowski hrabiego Richmond (Earl of Richmond), ale jeszcze w tym samym roku zrezygnował z niego na rzecz swojego syna Jana. W 1270 r. towarzyszył królowi Ludwikowi IX na wyprawie krzyżowej.

Gwidon z Thouars (zm. 13 kwietnia 1213 w Chemillé), książę Bretanii od 1203 r. Syn Godfryda IV, wicehrabiego de Thouars, i Eleonory, córki Hugona VII, pana de Lusignan.

Alicja z Thouars (ur. 1201, zm. 21 października 1221), księżna Bretanii, najstarsza córka Gwidona z Thouars i księżnej Konstancji Bretońskiej, córki księcia Conana IV Młodszego.

W 1236 r. poślubił Blankę (1226 – 1283), córkę Tybalda I Pogrobowca, króla Nawarry, i Agnieszki, córki Guicharda IV, pana de Beaujeu. Potomstwo z tego związku to sześciu synów i dwie córki:

Jan II (4 stycznia 1239 – 18 listopada 1305), książę Bretanii

Piotr (2 kwietnia 1241 – 19 października 1268), pan de Hede

Alicja (6 czerwca 1243 – 2 sierpnia 1288), żona Jana I, hrabiego Blois

Tybald (23 lipca 1245 – 25 października 1246)

Tybald (10 listopada 1247 – zm. niedługo później)

Eleonora (1248 – zm. niedługo później)

Mikołaj (8 maja 1249 – 14 sierpnia 1251)

Robert (6 marca 1250 – 10 lutego 1259)

Jan I zmarł w 1286 r. Jego następcą został najstarszy syn.

VII wyprawa krzyżowa, król Ludwik IX jeszcze raz postanowił interweniować zbrojnie i w 1270 stanął na czele siódmej krucjaty, w której udział wzięło głównie rycerstwo francuskie, ale również angielskie (np. król Edward I, a w Akrze urodziła się nawet jego córka - Joanna z Akki).

Język Québec oraz Ontario, Nouveau-Brunswick, – ok. 8 mln osób. Ok. 201 milionów używa francuskiego na całym świecie jako języka głównego (oszacowanie z r. 2009 wg Organisation mondiale de la Francophonie) a 72 miliony jako drugiego języka codziennego (w tym krajach Maghrebu). Wiele z tych osób mieszka w krajach, gdzie francuski jest jednym z języków urzędowych bądź powszechnie używanych (54 kraje). Paradoksalnie, w Algierii, Maroku, i Tunezji, gdzie nie ma statusu języka urzędowego jest bardziej rozpowszechniony niż w wielu krajach Czarnej Afryki, gdzie jest jedynym językiem urzędowym i używa go 96 milionów ludzi.