|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Noce na początku sierpnia to bardzo dobry czas do obserwacji Perseidów. Już teraz rój potrafi dawać ponad 10 meteorów na godzinę, a jego aktywność sukcesywnie rośnie - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w W... 20 wykładów oraz prawie tyle samo warsztatów poświęconych zastosowaniom technologii komputerowych w nauczaniu matematyki wypełni rozpoczynająca się 16 sierpnia na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu doroczna konferencja MathPa... W Polsce około 2 mln osób choruje na cukrzycę. Tylko połowa o tym wie i leczy się. Około milion osób ma cukrzycę bezobjawową, którą można rozpoznać wyłącznie po przeprowadzeniu badań diagnostycznych.
Według zaleceń klinicznych Polskiego Towarz... W Polsce około 2 mln osób choruje na cukrzycę. Tylko połowa o tym wie i leczy się. Około milion osób ma cukrzycę bezobjawową, którą można rozpoznać wyłącznie po przeprowadzeniu badań diagnostycznych.
Według zaleceń klinicznych Polskiego Towarz... Mało kto wie, że w najbliższy weekend przypada Dzień Liczby Pi, zwanej również Ludolfiną. Święto jednej z najbardziej niezwykłych według miłośników matematyki cyfr obchodzone jest co roku, 14 marca czyli (3.14).
Liczba Pi zo...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Jan Józef od KrzyżaCzy wiesz że...? Śluby zakonne, profesja zakonna – w Kościele katolickim są zobowiązaniem członka danej wspólnoty do przestrzegania rad ewangelicznych: czystości, ubóstwa i posłuszeństwa (wobec przełożonych zakonnych oraz papieża). Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum, pot. franciszkanie) – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących. Założona w 1209 przez św. Franciszka z Asyżu. Zakon ten w 1517 r. na mocy bulli Ite et vos ad vineam meam został podzielony na Zakon Braci Mniejszych zwanych Obserwantami, oraz Zakon Braci Mniejszych Konwentualnych. W 1619 r. pełną niezależność uzyskała trzecia gałąź: Zakon Braci Mniejszych Kapucynów. Wszystkie trzy zakony są oparte na tej samej regule, napisanej przez św. Franciszka i zatwierdzonej przez papieża Honoriusza III 29 listopada 1223 r. Posiadają wspólne dziedzictwo historyczne i duchowe. Różne konstytucje oraz przełożeni stanowią jednakże o ich odrębności prawnej. Kościół katolicki – największa na świecie chrześcijańska wspólnota wyznaniowa, głosząca zasady wiary i życia określane mianem katolicyzmu, rządzona przez biskupa i patriarchę Rzymu (jako papieża uważanego drogą sukcesji apostolskiej za następcę Świętego Piotra) oraz biskupów pozostających z nim we wspólnocie. Kościół katolicki stanowi jedną z trzech głównych gałęzi chrześcijaństwa, obok Cerkwi prawosławnej i Kościołów protestanckich. Jan Józef od Krzyża (właśc. Karol Gaetano, Carlo Gaetano Calosirto; ur. 15 sierpnia 1654 we wsi Ponte, zm. 5 marca 1734 w Neapolu) – święty katolicki, włoski franciszkanin, asceta. Życiorys
 Pochodził ze szlacheckiej rodziny Gaetano i był trzecim synem Giuseppe (Józefa) i Laury Gargiulo. W 1669 roku wstąpił do zakonu alkantarzystów (franciszkanie bosi zreformowani przez św. Piotra z Alkantary). Ascetyczny tryb życia Jana Józefa od Krzyża (takie imię przyjął) znalazł uznanie u przełożonych, którzy po trzech latach zlecili mu misję założenia klasztoru. Po złożeniu ślubów zakonnych z grupą braci udał się do sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Piedmoncie. Tam pracował nad budową, a następnie został gwardianem powstałego klasztoru zwanego „Samotnią”, w którym obowiązywała ustanowiona przez niego reguła. Jego wiedza z zakresu teologii moralnej umożliwiła mu uzyskanie zwolnienia z posłuszeństwa zakonnego. Działania Jana Józefa od Krzyża miały aprobatę Stolicy Apostolskiej. W tym samym czasie prowadził nowicjat w Neapolu i pomagał w budowie klasztoru Granatello w Portici. Po rozdzieleniu się (na początku XVIII wieku) hiszpańskiej grupy zakonników pozostawał prowincjałem generalnym włoskiej prowincji. Dekretem papieskim z 22 czerwca 1722 obie prowincje zostały ponownie połączone, co przypisywane jest jego postawie. Zmarł w klasztorze Santa Lucia al Monte, gdzie znajduje się jego grób. Stolica Apostolska, inaczej Stolica Święta (łac. Sedes Apostolica, wł. Sede Apostolica, Santa Sede) – siedziba papieży, także papiestwo, czyli władza zwierzchnia papieża w Kościele katolickim wraz z jej instancjami wykonawczymi, stanowiąca podmiot prawa międzynarodowego. Jej siedziba mieści się w państwie Watykan, z którym jest połączona unią personalną i funkcjonalną. Stolica Apostolska sprawuje wyłączne zwierzchnictwo oraz suwerenną władzę i jurysdykcję nad Watykanem, który jest również jej własnością. Traktowanie Stolicy Apostolskiej i Watykanu jako odmiennych podmiotów, jakkolwiek uzasadnione z punktu widzenia ustrojowego, nie występuje jednak wyraźnie na gruncie prawa międzynarodowego. W stosunkach międzynarodowych nazwy te bywają stosowane zamiennie, a zaciągnięcie zobowiązania pod jedną z nich jest rozumiane jako wiążące dla obu. I tak np. w Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej podmiot ten występował początkowo pod nazwą Państwa Watykańskiego, a następnie (bez odrębnego przystąpienia) pod nazwą Stolicy Apostolskiej.
Włosi – naród zamieszkujący Włochy. We Włoszech jest ich około 56 mln, z czego prawie połowa wszystkich osób pochodzenia włoskiego mieszka poza Włochami a najwięcej w Brazylii, Argentynie i w USA. Mówią językiem włoskim. Religią większości Włochów jest katolicyzm. KultPrzypisuje mu się umiejętność czynienia cudów i miał też ponoć dar prorokowania. Przywrócił dyscyplinę w klasztorach prowincji Neapol. Każdego roku od pierwszej niedzieli września w Ischii odbywają się czterodniowe obchody patrona, połączone z procesją z relikwiami świętego wzdłuż portowych nabrzeży. Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 5 marca. Patron – symboliczny religijny opiekun kraju, miasta, diecezji, przedsięwzięcia, profesji, obiektu budowlanego, zawodów sportowych, ludzi itp. W Kościele katolickim i innych kościołach chrześcijańskich takimi osobami są święci, którzy najczęściej stają się opiekunami świątyń i poszczególnych ludzi noszących ich imię (wezwanie).
Modlitwa za wstawiennictwem świętego (czasem błędnie rozumiana jako modlitwa do świętego) – rodzaj modlitw katolickich, prawosławnych a także części innych wyznań chrześcijańskich, zanoszonych do Boga za pośrednictwem (przyczyną, wstawiennictwem) świętego, często patronów osób modlących się lub uchodzących za szczególnie skutecznych w danych problemach. Występują w wielu wyznaniach. Zobacz też Portal:
Święci  Portal:
Katolicyzm BibliografiaLinki zewnętrzneAscetyzm, Asceza ( gr. ἄσκησις askesis - pierwotnie "ćwiczenie, trening" ) - dobrowolne, czasem radykalne wyrzekanie się i ograniczanie przyjemności, wstrzemięźliwość, zazwyczaj z pobudek religijnych. Oznacza dobrowolne ograniczanie potrzeb cielesnych (jedzenie, sen) do absolutnego minimum i poddawanie się surowej dyscyplinie wewnętrznej w celu osiągnięcia czystości i doskonałości duchowej. Ludzi praktykujących ascetyzm nazywamy ascetami. Asceci wierzą w sens cierpienia jako uzyskanie zbawienia i osiągnięcia świętości już za życia. Ascezę dzielimy na wschodnią (surowszą) i zachodnią (łagodniejszą). Asceza mistyczna to przygotowanie się do doświadczenia mistycznego.
Piotr z Alkantary, przed wstąpieniem do zakonu Juan de Garabito y Vilela de Sanabria (ur. 1499 w Alcantarze w Estremadurze w Hiszpanii, zm. 18 października 1562 w Arenas de San Pedro w Andaluzji) – święty katolicki, kapłan, mistyk, asceta, franciszkanin, teolog.
Czy wiesz że...? beta Relikwie - przedmioty związane z czymś świętym. Najczęściej są to szczątki ciała świętych lub rzeczy z nimi związanych, a także relikwie Męki Pańskiej. Są one szczególnie rozpowszechnione w katolicyzmie i prawosławiu.
Święty – (hebrajski "qodesz") stosowane w chrześcijaństwie określenie człowieka w sposób wybitny realizującego określone specyficzne dla nich wartości - często pełniący funkcję wzorca osobowego lub wręcz otaczany kultem. Mianem świętego określa się zazwyczaj męczenników za wiarę, mistyków, ludzi o wielkiej pobożności, często założycieli bractw religijnych i zakonów, ale też filozofów i kapłanów.
Dyskalceaci (Ordo Fratrum Minorum Discalceatum) względnie alkantarzyści lub alkantaryni - ruch odnowy w łonie Zakonu Braci Mniejszych utrzymujący żywe pragnienie surowszej dyscypliny. Dyskalceaci opierali się na dziele św. Piotra z Alkantary (stąd ich nazwa), który stał się ich przełożonym. Rozwinęli się szczególnie w Hiszpanii, Portugalii i we Włoszech w okresie XVI-XIX w. Próba ich osiedlenia się na ziemiach polskich nie powiodła się. Ostatecznie kres ich istnieniu położyła Unia Leoniańska.
Nowicjat – czas, w którym rozpoczyna się życie we wspólnocie zakonnej. Ma on kilka celów. Przede wszystkim to czas dokładniejszego rozpoznawania bożego powołania każdego nowicjusza czy nowicjuszki, właściwego danej wspólnocie. Kolejnym celem nowicjatu jest doświadczenie sposobu życia zgromadzenia, by nowicjusze uformowali umysł i serce jego duchem, a także by można było potwierdzić ich zamiar i zdatność do życia we wspólnocie.
Święty – stosowane przez chrześcijan określenie człowieka w sposób wybitny realizującego określone specyficzne dla nich wartości - często pełniący funkcję wzorca osobowego lub wręcz otaczany kultem. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
