Jan Konopka - Polski Serwis Naukowy

Jan Konopka (ur. 1777 w Skołodyczach koło Słonimia, zm. 20 XII 1814 w Warszawie) – generał brygady armii Księstwa Warszawskiego.

Był synem Franciszka, majora wojsk litewskich i jego żony Anny. Od 1792 podporucznik w 2 Ukraińskiej Brygadzie Kawalerii Narodowej, uczestnik wojny polsko-rosyjskiej 1792, odznaczył sie pod Zieleńcami. W powstaniu kościuszkowskim walczył już jako porucznik, odznaczył się, ranny pod Maciejowicami.

Eufemiusz Czaplic (ur. 1768, zm. 1825) – zruszczony Polak, generał wojsk rosyjskich, uczestnik wojen z Rzecząpospolitą: wojny 1792 r., insurekcji 1794 r. Brał udział w walkach przeciw Francuzom w 1805-1814. W 1806 został odznaczony orderem św. Jerzego III klasy.

Bitwa pod Frydlandem – została stoczona 14 czerwca 1807 roku niedaleko Frydlandu (niem. Friedland, obecnie Prawdinsk), około 43 km na południowy wschód od Królewca. Była to jedna z najważniejszych bitew wojen napoleońskich, która bezpośrednio doprowadziła do zakończenia wojny z IV Koalicją. Została stoczona pomiędzy siłami Imperium Francji a Imperium Rosji. Po prawie 23 godzinach walki francuskie oddziały dowodzone przez Napoleona zdołały odnieść decydujące zwycięstwo nad armią rosyjską generała Bennigsena. Pod koniec bitwy wojska francuskie miały całkowitą kontrolę nad polem bitwy, a rosyjska armia uciekała chaotycznie przez rzekę Łynę, w której wielu jej żołnierzy utonęło. W wyniku tej klęski cesarz Aleksander I został zmuszony do poproszenia o pokój.

Po powstaniu pojechał do Francji i służył w jej armii. Od 1797 w Legionach Polskich we Włoszech w stopniu kapitana. Brał udział we wszystkich ich kampaniach. Po rozwiązaniu formacji powrócił do służby francuskiej. Major z 1807, wkrótce dowódca pułku w Legii Nadwiślańskiej. Walczył w kampanii pruskiej i za bitwę pod Frydlandem uzyskał Legię Honorową. Uczestnik interwencji francuskiej w Hiszpanii, gdzie odniósł kolejne sukcesy ale i porażki. W 1811 generał francuski z tytułem barona cesarstwa.

Dywizja Ułanów Królestwa Polskiego razem z Dywizją Strzelców Konnych stanowiła Korpus Jazdy Polskiej. Dywizja dzieliła się na 4 pułki. Sztab dywizji znajdował się w Lublinie.

Legiony Polskie we Włoszech – polskie formacje wojskowe, tworzone na terenie Polski oraz zagranicą, których celem była walka o niepodległość. Walczące u boku wojsk francuskich i włoskich w latach 1797–1807, utworzone z inicjatywy Jana Henryka Dąbrowskiego przez Francuzów w pn. Włoszech. Tam wojska polskie miały się odbudować i przygotować do dalszych działań, gdyż po III rozbiorze polskie wojska były w pewnej części bezwładne.

W kampanii napoleońskiej 1812 dowódca 3 pułku gwardii litewskiej. Wskutek lekkomyślności dał się zaskoczyć gen. Eufemiuszowi Czaplicowi pod Słonimem, rozbity, ranny dostał się do niewoli. Internowany w Chersoniu. W 1814 po uwolnieniu z niewoli mianowany dowódcą 1 Brygady Jazdy w armii Królestwa Polskiego, ale funkcji tej nie podjął. Wyniszczony ranami i niewolą, zmarł w Warszawie.

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Legia Nadwiślańska – polska jednostka powstała 31 marca 1808 roku w wyniku przemianowania tworzonej od wiosny 1807 roku na mocy dekretu Napoleona Legii Polsko-Włoskiej w związku z jej przejściem na żołd francuski w królestwie Westfalii.

W czasach Księstwa Warszawskiego został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Virtuti Militari.

Bibliografia

H. P. Kosk, Generalicja polska, t.1, Oficyna Wydawnicza "Ajaks", Pruszków 1998

Przypisy

Istnieją pewne rozbieżności odnośnie daty rocznej. Miłosz Korczyk podaje rok 1814, z kolei Encyklopedia popularna PWN, Warszawa 1997, s. 393, rok 1815.
Krzysztof Filipow, Order Virtuti Militari 1792-1945, Warszawa 1990, s. 40.

Zobacz też

Dywizja Ułanów Królestwa Kongresowego

Wojsko Polskie Królestwa Kongresowego

Linki zewnętrzne

Jan Konopka (1775-1814)