Jan Niemojewski (ur. ok. 1526-1530 w Niemojewie, zm. 8 marca 1598 w Lublinie) – polski prawnik, działacz i teolog braci polskich.

Niemojewski pochodził ze znanej nie tylko na Kujawach rodziny szlacheckiej. Był synem Wojciecha Niemojewskiego sędziego inowrocławskiego i bratem Jakuba Niemojewskiego. Studiował teologię i prawo ( od 1545) na Uniwersytecie Albertina w Królewcu. Wielokrotny poseł, w tym na sejm piotrkowski w latach 1562-1563. Popierał tam program egzekucjonistów. Niemojewski był początkowo kalwinistą, a dopiero po przyjeździe w 1564 z Wilna na Kujawy Marcina Czechowica przyjął społeczne i teologiczne poglądy antytrynitaryzmu. W 1566 oficjalnie przystąpił do braci polskich po chrzcie przez ponurzenie w Niemojewie. Wyzbył się majątku, a otrzymaną gotówkę rozdał biednym. W roku tym na obrady sejmowe do Lublina pojechał bez szabli i służby.

Około 1568 zrzekł się godności sędziego ziemskiego inowrocławskiego. Później przebywał w Rakowie. Uczestniczył tam w organizowaniu utopijno-komunistycznej gminy, gdy eksperyment się nie powiódł, przeniósł się do Lublina. W Lublinie był od około 1570, gdzie jako aktywny senior świecki kierował lubelskim zborem razem Marcinem Czechowicem. Niemojewski cieszył się wielkim autorytetem, a przed dyskusjami z nim przedstawiciele innych wyznań mieli respekt. Dopiero po śmierci Niemojewskiego zbór w Lublinie dostosował się w pełni do poglądów głoszonych przez Fausta Socyna, a Marcin Czechowic przestał być ministrem zboru.

Niemojewski był autorem pism polemicznych ogłoszonych drukiem m.in.:

Bibliografia