Janusz Roszko (ur. 4 listopada 1932 we Lwowie, zm. 1995 w Krakowie) - polski reporter, współtwórca Kroniki Krakowskiej, pisarz, entuzjasta archeologii. Studia ukończył na Uniwersytecie Jagiellońskim w 1954 roku na wydziale historyczno-filologicznym. Był reporterem "Dziennika Polskiego" oraz członkiem redakcji "Życia literackiego". Za twórczość reportażową Janusz Roszko otrzymał dwukrotnie nagrodę im. Juliana Bruna: w roku 1957 (II stopnia) oraz w roku 1962 (I stopnia). Był laureatem licznych nagród w konkursach literackich i dziennikarskich. M.im. zdobył II nagrodę w powojennym turnieju reporerów pn. "Opisanie Łodzi" w 1961 roku, II nagrodę w konkursie "Polityki" na reportaż o Polsce B oraz pierwsze miejsce w konkursie literackim XX-lecia PRL za reportaż pt. "Bez korony". Był laureatem nagrody im. B. Prusa I stopnia. W latach 50. zainteresował się archeologią podróżując po zapomnianych polskich grodziskach. Okres tworzenia się państwowości polskiej zainteresował go do tego stopnia, że napisał na ten temat liczne książki historyczne: "Pogański książę silny wielce", "Kolebka Siemowita", "Ostatni rycerz Europy", "Awanturnik nieśmiertelny". Opublikowano także jego liczne reportaże: Bez korony, Palenie Judaszów, Trzynaście portretów, Romantyka małych portów; oraz opowieści biograficzne: Opowieść o Beniowskim, Westerplatte broni się jeszcze, a także opowieści biograficzne o K. Pułaskim, K. Pruszyńskim.

Bibliografia