Janusz Suchywilk - Polski Serwis Naukowy

Jan II albo Janusz Suchywilk Strzelecki herbu Grzymała (ur. ok. 1310, zm. 5 kwietnia 1382 w Żninie) – kanclerz krakowski w latach 1357-1373, dziekan krakowski, kanclerz wielki koronny, arcybiskup gnieźnieński w latach 1374 -1382.

Janusz Suchywilk był synem Przecława z Gułtowa herbu Grzymała (zm. ok. 1378), starosty kaliskiego od 1348, wojewody kaliskiego od 1360. Matką Suchywilka była siostra Jarosława Bogorii, arcybiskupa gnieźnieńskiego. Był siostrzeńcem arcybiskupa Jarosława Bogorii Skotnickiego. Ukończył studia prawnicze w Bolonii. Należał do Rady Królewskiej już w 1356. Kontynuował budowanie katedry gnieźnieńskiej. Nazwany Suchywilk podobno z powodu szczupłego wyglądu. Niektórzy uważali, że Jan II zaniedbywał swe pasterskie obowiązki, zabiegając głównie o dobra materialne.

Opatówek – wieś w Kaliskiem, na Wysoczyźnie Kaliskiej, nad Cienią, w zespole miejskim Kalisza, w województwie wielkopolskim, w powiecie kaliskim, siedziba gminy Opatówek; do 1870 miasto; przedsiębiorstwa produkcyjne; muzeum (1981); ok. 3 800 mieszk. (2006).

Chełm (ukr., ros. Холм – Chołm) – miasto na prawach powiatu we wschodniej Polsce. Znajduje się na południowy wschód od Lublina, na północ od Zamościa oraz na południe od Białej Podlaskiej, w odległości 25 km od granicy z Ukrainą. Leży nad rzeką Uherką, lewym dopływem Bugu.

Pomagał Kazimierzowi Wielkiemu w umacnianiu państwa, jego centralizacji i wzmacnianiu władzy, reformowaniu wymiaru sprawiedliwości. Był współautorem statutu Kazimierza Wielkiego dla Akademii Krakowskiej. Po śmierci króla był wykonawcą jego testamentu i zwolennikiem kandydatury Każka Słupskiego na jego następcę. Był przywódcą opozycji przeciw Ludwikowi Węgierskiemu.

Kazimierz III Wielki (ur. 30 kwietnia 1310 w Kowalu, zm. 5 listopada 1370 w Krakowie) – król Polski w latach 1333-1370, ostatni władca z dynastii Piastów na polskim tronie.

Kalisz (łac. Calisia, jid. קאַליש, niem. Kalisch) – jedno z najstarszych miast w Polsce, historyczna stolica Wielkopolski Wschodniej. Drugi co do wielkości i również drugi najsilniej zurbanizowany ośrodek województwa wielkopolskiego, powiat grodzki, siedziba powiatu ziemskiego. Centralne miasto aglomeracji kalisko-ostrowskiej, którą tworzy wraz z Ostrowem Wielkopolskim. Siedziba diecezji kaliskiej.

1377 - Ludwik Węgierski zorganizował zbrojną wyprawę na Litwę, ponieważ władający Chełmem i Bełzem bratanek Witolda nie składał mu hołdu lennego, który składał Kazimierzowi Wielkiemu. Wyprawę wsparł finansowo Janusz Suchywilk przeznaczając na nią 200 kop groszy praskich.

1378 - zwołał synod biskupi w Kaliszu z udziałem biskupów: włocławskiego, lubuskiego i krakowskiego, którego celem było uwolnienie duchowieństwa od danin królewskich. Wysłano delegację z postulatami do Ludwika Węgierskiego, który zmniejszył poradlne z 3 na 2 grosze z łana. Został wyniesiony przez króla Ludwika Węgierskiego na pierwszy stopień senatu.

1380 - przeniósł parafię ze wsi Pólko do Konar /w dobrach stołowych biskupów gnieźnieńskich zlokalizowanych przy ujściu Pilicy do Wisły (dawna Ziemia Czerska- teraz Gmina Warka).

1381 - potwierdził dokument sprzedaży wójtostwa w Łowiczu.

W czasie swojego pontyfikatu erygował min. kościół parafialny w Budzisławiu Kościelnym.

Dukla – miasto w woj. podkarpackim, w powiecie krośnieńskim, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Dukla. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. krośnieńskiego.

Grzymała (Grzymalita, Odwaga, Ślasa) – polski herb szlachecki. Najbardziej rozpowszechniony w ziemi krakowskiej, lubelskiej, poznańskiej, sandomierskiej i sieradzkiej.

W 1364 roku został właścicielem klucza kobylańskiego, w skład którego wchodziła Dukla. Otrzymał ten klucz od swoich rodziców. W 1366 roku przekazał swoje dobra bratankom z wyłączeniem linii żeńskiej, ustanowił w ten sposób pierwszą ordynację w Polsce. Kazimierz Wielki potwierdził ten dokument. W 1376 r oddał zarząd nad zamkiem w Opatówku (własność biskupów gnieźnieńskich) swoim bratankom Piotrowi i Mikołajowi, którzy po jego śmierci nie chcieli go dobrowolnie zwrócić.

Kanclerz wielki koronny – w dawnej Polsce: urzędnik kierujący kancelarią monarchy oraz odpowiadający za politykę zagraniczną. Urząd ten pojawił się na początku XII wieku i był sprawowany przez osobę duchowną. W czasie rozbicia dzielnicowego każdy władca miał własnego kanclerza; po zjednoczeniu kanclerz krakowski wypierał kanclerzy ziemskich (urzędy te zanikły do XV wieku).

Ludwik Węgierski, węg. Lajos I Nagy, Ludwik I Wielki (ur. 5 marca 1326 w Wyszegradzie, zm. 10 września 1382 w Trnawie) – król Węgier w latach 1342–1382, król Polski w latach 1370–1382.