|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Druga połowa lutego to czas, w którym możemy zobaczyć na niebie wszystkie planety, które są dostrzegalne gołym okiem - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech. Okresy, w których możemy na niebie podziwiać wszystkie pla... W najbliższy poniedziałek, 23 maja, w warszawskim Centrum Astronomicznym im. Mikołaja Kopernika PAN dr hab. Alexei Pamyatnykh omówi najnowszą amerykańską misję kosmiczną, której celem jest poszukiwanie planet pozasłonecznych.Będzie to przedostatnie seminarium... Studenci z koła naukowego wydziału astronomii Uniwersytetu Zielonogórskiego zachęcają do udziału w poszukiwaniu nowych planet. W najbliższy piątek organizują warsztaty pod hasłem ,,Odkrywcy Planet" - poinformowała PAP rzeczniczka uczelni Ewa Sapeń... W lutym możemy bez problemów obserwować wszystkie planety widoczne gołym - od Merkurego po Uran - informuje dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN. W lutym zaczynamy już wyraźnie odczuwać wydłużenie się dnia, którego w tym m... Wyniki nowej analizy marsjańskiego meteorytu ALH84001 pokazały, że ta szeroko omawiana próbka kosmicznej skały ma 4,019 miliardów lat, czyli o 400 milionów lat mniej niż wcześniejsze szacunki. Odkrycia belgijsko-amerykańskiego zespołu, opublikowane w czasopiśmie Sci...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Japet - księżyc Czy wiesz że...? Tytan (Saturn VI) – największy księżyc Saturna, jedyny księżyc w Układzie Słonecznym posiadający gęstą atmosferę, w której zachodzą skomplikowane zjawiska atmosferyczne. Jest to również jedyne ciało poza Ziemią, na powierzchni którego odkryto powierzchniowe zbiorniki cieczy – jeziora. Nie wypełnia ich jednak woda, ale ciekłe węglowodory. Tetyda (też: Tethys; Saturn III) – piąty co do wielkości księżyc Saturna. Jest prawie pięć razy mniejsza od Tytana. Mała gęstość Tetydy pozwala przypuszczać, że składa się ona prawie w całości z lodu wodnego, podobnie jak Dione i Rea. Saturn – szósta planeta Układu Słonecznego pod względem oddalenia od Słońca. Jest to gazowy olbrzym, drugi pod względem masy i wielkości po Jowiszu, a przy tym paradoksalnie o najmniejszej gęstości ze wszystkich planet całego Układu Słonecznego. Saturn znany był już w świecie starożytnym. Charakterystyczną jego cechą są pierścienie składające się głównie z lodu i (w mniejszej ilości) z odłamków skalnych. Obecnie znamy 61 naturalnych satelitów Saturna (3 niepotwierdzone ostatecznie). Nazwa planety pochodzi od imienia rzymskiego boga – Saturna. Japet (Iapetus, Saturn VIII) - trzeci co do wielkości księżyc Saturna, najdalszy spośród dużych księżyców planety. OdkrycieJapet został zaobserwowany po raz pierwszy przez Giovanniego Cassini w roku 1671, po zachodniej stronie planety. Astronom nie zdołał go jednak odnaleźć po wschodniej stronie na początku następnego roku i znalazł go dopiero pod koniec 1671 r., kiedy księżyc ukazał się po stronie zachodniej. Dopiero w 1701 r., za pomocą ulepszonego teleskopu, Cassini zdołał odnaleźć Japeta po wschodniej stronie Saturna, przy czym księżyc okazał się być dużo ciemniejszy. Uczony wysnuł wniosek, że zwraca się on stale tą samą stroną w kierunku planety, przy czym półkula widoczna po stronie zachodniej jest dużo jaśniejsza niż druga. Wniosek ten potwierdziły dalsze obserwacje. Ciemny obszar nazwany został na cześć astronoma Cassini Regio. Naturalny satelita (księżyc) – ciało niebieskie pochodzenia naturalnego, obiegające planetę lub planetoidę. Słowo "Księżyc" pisane wielką literą oznacza tylko i wyłącznie naturalnego satelitę Ziemi.
Orzech włoski (Juglans regia L.) – gatunek drzewa liściastego z rodziny orzechowatych. W stanie dzikim występuje na Bałkanach, w południowo-wschodniej Europie, południowo-zachodniej, środkowej i wschodniej Azji oraz w Himalajach i południowo-zachodnich Chinach. U nas pospolicie uprawiany. Powierzchnia
 Różnica barw obu półkul Japeta jest uderzająca. Przednia (w ruchu dookoła planety) półkula i bieguny księżyca są bardzo jasne, pokryte lodem odbijającym dużą część padającego światła i przez to dużo chłodniejsze niż druga strona. Półkula tylna jest bardzo ciemna, z czerwonawym odcieniem. Dione (Saturn IV) - księżyc Saturna odkryty przez Giovanni Cassiniego wraz z Tetydą w roku 1684. Jest czwartym co do wielkości księżycem Saturna. Jego nazwa pochodzi z mitologii greckiej. Dione była matką Afrodyty.
Enceladus (Saturn II) – jeden z księżyców Saturna, odkryty w 1789 roku przez Williama Herschela. Jego nazwa pochodzi od Enkeladosa, jednego z gigantów w mitologii greckiej, który został przygnieciony przez Zeusa wyspą Sycylią. Ciemny materiał na powierzchni jest raczej materią przechwyconą z przestrzeni kosmicznej, niż pochodzącą z wnętrza obiektu. Wykazuje on podobieństwo do substancji organicznych obserwowanych na niektórych meteorytach. W strefie "ciemnej" nie widać również tak wielu kraterów meteorytowych jak w jasnej, co świadczy o stałym odnawianiu powłoki i maskowaniu śladów ewentualnych uderzeń meteorów. Chronologiczny wykaz odkryć planet, planet karłowatych i ich księżyców w Układzie Słonecznym przedstawia w postaci tabelarycznej chronologiczny przegląd odkryć głównych obiektów w Układzie Słonecznym takich jak: planety, planety karłowate i ich księżyce.
Równowaga hydrostatyczna (równowaga dynamiczna) - stan równowagi materii, kiedy siła grawitacji jest zrównoważona przez siłę gradientu ciśnienia działającą w odwrotnym kierunku. Prawdopodobnym źródłem pochodzenia różnic barw na powierzchni księżyca może być odkryty w październiku 2009 roku pierścień Febe. Kształt księżyca
Niska gęstość księżyca świadczy o tym, że zbudowany jest on w 4/5 z lodu. Księżyc jest dość duży, żeby być w równowadze hydrostatycznej i mieć kształt bliski kulistemu, jednak ze względu na spłaszczenie i niezwykły grzbiet ciągnący się wzdłuż równika, przypomina on kształtem raczej orzech włoski. Grzbiet ten ma do 13 km wysokości, 20 km szerokości i 1300 km długości. Znajduje się głównie po ciemnej stronie księżyca, z przedłużeniem w postaci kilkudziesięciokilometrowej wysokości gór po jasnej stronie. Jego pochodzenie jest nieznane, ale ze względu na dużą liczbę kraterów można stwierdzić, że jest utworem geologicznie starym. Meteoryt – pozostałość drobnego skalnego ciała niebieskiego (meteoroidu) przyciągniętego przez znacznie większe ciało niebieskie, która w postaci ciała stałego dotarła do jego powierzchni. Badaniem meteorytów i wszystkich aspektów z nimi związanych zajmuje się meteorytyka.
Krater uderzeniowy – owalne zagłębienie (lub zniekształcenie) na powierzchni Ziemi lub innego ciała niebieskiego spowodowane upadkiem meteorytu. Na Ziemi do tej pory odkryto około 160 dużych kraterów. Najstarszy z nich to Vredefort w Afryce południowej o średnicy 180 km, a liczący sobie około 2,5 miliarda lat. Największy (prawdopodobny) znaleziony na Ziemi krater leży pod lądolodem Antarktydy, na Ziemi Wilkesa, mierzy ponad 500 km średnicy i ma 250 milionów lat. Planetoida, która wybiła ten krater miała przypuszczalnie 40 km średnicy i spowodowała zarówno "wielkie wymieranie" z przełomu permu i triasu, jak i przyczyniła się do rozpadu superkontynentu Gondwany. Innym przypuszczalnym kraterem o podobnej średnicy jest krater Śiwa u zachodnich wybrzeży Indii, związany z wymieraniem kredowym. Zobacz teżPrzypisyLinki zewnętrznePowyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
