|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Instytut na rzecz Ekorozwoju przekonuje, że trzeba zmienić podejście do obszarów chronionych w ramach unijnego programu Natura 2000. Obszarów tych nie należy traktować jako zagrożenia, lecz jako szansę dla rozwoju samorządów - przekonują eksperci. Instytut przygo... Piosenkarka Kasia Nosowska została ambasadorem kampanii "Natura 2000. Poczuj to!" prowadzonej przez Generalną Dyrekcję Ochrony Środowiska. Celem projektu jest podniesienie świadomości ekologicznej młodych ludzi w zakresie Natury 2000."Przyroda je... Prawie tysiąc obszarów w Polsce jest objętych siecią Natura 2000 i stanowią one ponad 20 proc. powierzchni kraju. Należą do nich zarówno duża część rodzimego wybrzeża, Bieszczady, Tatry, jak i znajdujące się na Śląsku podziemia Tarnogórsko-Bytomskie i Pu... Wynalazcy nowych leków przeciw malarii i białaczce, pionier w badaniach nad technologią słoneczną oraz twórca serii pomysłowych adaptacji wymienników ciepła zostali uhonorowani 28 kwietnia w czasie rozdania nagród w konkursie Europejski Wynalazca Roku 2009 w P... Badanie opublikowane w czasopiśmie "Nature" w ramach finansowanego przez UE projektu CARBOOCEAN ujawnia, że plankton oceaniczny zwiększa swoje spożycie rozpuszczonego węgla nieorganicznego nawet o 39 procent, gdy wzrośnie stężenie CO2.
Choć plankton będzie się w ten sposób przyc...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Jaroslav HrbáčekCzy wiesz że...? Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Na świecie znanych jest ponad 30 tys. współcześnie żyjących, naukowo opisanych gatunków. Ryby są najstarszymi kręgowcami świata, pojawiły się około 480 mln lat temu. W Polsce występuje około 120 gatunków. Plankton (gr. planktós – błąkający się[1]) – zespół organizmów żywych unoszących się w wodzie. Nawet jeśli mają narządy ruchu, to są one zbyt słabe, by organizmy te mogły się aktywnie przeciwstawić prądom wodnym i wiatrom, wystarczą natomiast do biernego utrzymywania się w stanie zawieszenia. Zazwyczaj plankton stanowią drobne organizmy, ale zalicza się do niego również organizmy pod postacią meduzy, które mogą mieć znaczne rozmiary. Zooplankton - plankton stworzony z organizmów zwierzęcych. W jego skład wchodzą przedstawiciele wielu grup zwierząt, np.: pierwotniaki, wrotki, skorupiaki, osłonice i larwy owadów. Zooplankton pełni ważną rolę w funkcjonowaniu ekosystemów wodnych, jest składnikiem wielu sieci troficznych. Z jednej strony odżywia się fitoplanktonem i bakterioplanktonem, regulując liczebność tych grup, z drugiej strony stanowi bazę pokarmową ryb planktonożernych. Narybek większości gatunków ryb słodkowodnych odżywia się zooplanktonem. Jaroslav Hrbáček (urodzony 12 maja 1921 r. w Brnie, zmarły 16 lipca 2010 r. w Pradze) – czeski hydrobiolog. Początkowo związany z Uniwersytetem Karola w Pradze, gdzie w 1949 r. ukończył studia, a następnie do roku 1958 kierował Zakładem Zoologii Ogólnej na Wydziale Przyrodniczym. Następnie kierował hydrobiologicznym zespołem Czechosłowackiej Akademii Naukowej, który ostatecznie stał się Instytutem Hydrobiologii Czeskiej Akademii Nauk. Doktoryzował się w roku 1960. Od lat 80. XX w., gdy Instytut Hydrobiologii CzAN przeniesiono do Czeskich Budziejowic, pracował w Instytucie Botaniki CzAN w Třeboni. Uniwersytet Karola w Pradze, czes. Univerzita Karlova v Praze – uniwersytet w Pradze, założony w 1348 przez króla Czech Karola IV Luksemburskiego, najstarszy uniwersytet w Europie Środkowej.
Hydrobiolog - naukowiec, zajmujący się badaniami ekosystemów wodnych, biolog lub hydrolog specjalizujący się w hydrobiologii. Hydrobiolog zajmujacy się badaniami jezior to limnolog. Typowym sprzętem badawczym, którym posługuje się hydrobiolog jest: draga, czerpacz Ekhmana, czerpacz Patalasa, chwytacz Kajaka, krążek Secchiego, siatka planktonowa, batymetr, sonda tlenowa i in. Poza badaniami terenowymi hydrobiolodzy prowadzą eksperymentalne badania laboratoryjne. Większość jego badań dotyczyła ekologii zooplanktonu – relacji różnych grup wewnątrz tego zespołu organizmów, relacji z organizmami innych poziomów troficznych (zwłaszcza z rybami planktonożernymi), w tym mechanizmów odpowiedzialnych za fazę czystej wody w sezonowej sukcesji planktonu, wrażliwości na przyduchę i in. Brał udział w Międzynarodowym Programie Biologicznym (IBP). Znaczną część badań prowadził w zbiorniku Slápy. Jego badania relacji planktonu i zespołów ryb z przełomu lat 50. i 60. XX w. uznane są za przełomowe. Przyducha – znaczne zmniejszenie ilości tlenu rozpuszczonego w wodzie zbiornika wodnego lub jego części. W skrajnym przypadku może prowadzić do masowego wymierania zamieszkujących go organizmów korzystających z tlenu, (m.in. tzw. śnięcie ryb).
Język polski (polszczyzna) należy wraz z językiem czeskim, słowackim, pomorskim (kaszubskim), dolnołużyckim, górnołużyckim oraz wymarłym połabskim do grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. W 1983 r. nagrodzony Medalem Einara Naumana i Augusta Thienemanna Międzynarodowego Stowarzyszenia Limnologów (SIL). Jego imieniem nazwano rezerwat przyrody Hrbáčkovy tůně o statusie obszaru Natura 2000 (Káraný-Hrbáčkovy tůně CZ0214007) w kraju środkowoczeskim, w którego zbiornikach wodnych prowadził badania. Przypisy
Bibliografia
Czeska Akademia Nauk ( Česká akademie věd, ČAV ) – najwyższa instytucja naukowa w Czechach z siedzibą w Pradze. . Jest to instytucja o charakterze korporacyjnym, która oprócz popierania rozwoju nauki stawia sobie zadanie badania historii, literatury i kultury narodowej.
Język czeski (cs. čeština lub český jazyk) – język z grupy języków zachodniosłowiańskich, stanowiących część rodziny języków indoeuropejskich. Najbliżej spokrewniony jest ze słowackim, śląskim, polskim, kaszubskim oraz dwoma językami łużyckimi.
Czy wiesz że...? beta Kraj środkowoczeski (czes. Středočeský kraj) – jeden z trzynastu krajów samorządowych i siedmiu okręgów terytorialnych w Czechach (zob. podział administracyjny Czech). Jego stolicą jest Praga, która sama do niego nie należy, stanowiąc miasto wydzielone. Powierzchnia kraju wynosi 11 014 km², zamieszkuje go 1 150 000 osób (gęstość zaludnienia wynosi 104 mieszkańców na 1 km²). Kraj ten liczy 12 powiatów i 1 146 miejscowości, w tym 73 miasta. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |