Jason Stoltenberg (ur. 4 kwietnia 1970 w Narrabri, Nowa Południowa Walia) - tenisista australijski, zwycięzca turniejów zawodowych w grze pojedynczej i podwójnej, reprezentant w Pucharze Davisa, olimpijczyk.

Życiorys

Syn właściciela fermy owczej, treningi tenisowe rozpoczął w wieku 10 lat i może się pochwalić sukcesami juniorskimi, w tym tytułem w grze pojedynczej juniorów na Australian Open 1987 i pozycją lidera rankingu światowego w tej kategorii wiekowej. W tym samym roku rozpoczął oficjalną karierę zawodową. W 1988 był w pierwszych ćwierćfinałach turniejowych, rok później zaliczył pierwszy finał w cyklu ATP Tour, ulegając jednak w Livingston Amerykaninowi Bradowi Gilbertowi. Na zwycięstwo turniejowe czekał do czerwca 1993, kiedy w finale w Manchesterze pokonał starszego rodaka Wally'ego Masura. Jako dobry gracz na nawierzchni trawiastej dał się poznać już rok wcześniej, kiedy osiągnął ćwierćfinał prestiżowego turnieju w londyńskim Queen's Clubie, pozostawiając w pokonanym polu m.in. rozstawionego Francuza Guy Forgeta i znanego później Amerykanina Todda Martina.

Sezon 1994 okazał się najlepszy w karierze Australijczyka. Drugie zwycięstwo turniejowe świętował na amerykańskich kortach ziemnych w Birmingham (Alabama), gdzie pokonał w finale Argentyńczyka Gabriela Markusa. Latem 1994 w cyklu turniejów przygotowawczych do US Open zaliczył finały w Waszyngtonie oraz w międzynarodowych mistrzostwach Kanady, półfinał w Los Angeles i ćwierćfinał w Cincinnati, pokonując takich rywali jak Andre Agassi, Jim Courier, Andriej Miedwiediew, Marc Rosset, Wayne Ferreira. W samym turnieju US Open dobrej dyspozycji nie potwierdził (odpadł w I rundzie ze znanym raczej z występów deblowych Rosjaninem Andriejem Olchowskim), ale w październiku 1994 osiągnął najwyższą w karierze pozycję rankingową - nr 19 na świecie. W 1995 nie startował już tak udanie (warto odnotować zwycięstwo nad Szwedem Stefanem Edbergiem na kortach Queen's Clubu), na kolejne zwycięstwo turniejowe czekając do maja 1996. Wygrał wówczas imprezę w Coral Springs, po finałowym zwycięstwie nad Chrisem Woodruffem. Kilka miesięcy później zaliczył najlepszy start w imprezie wielkoszlemowej, dochodząc do półfinału Wimbledonu; wyeliminował m.in. słynącego z serwisu Chorwata Ivaniševicia, ale nie sprostał innemu mistrzowi podania Holendrowi Krajickowi, który sięgnął po końcowe zwycięstwo. Wimbledoński półfinał pozwolił Stoltenbergowi na start w zaproszeniowym turnieju o Puchar Wielkiego Szlema, gdzie jednak Australijczyk uległ już w I rundzie Niemcowi Borisowi Beckerowi.

Wiosną 1997 Stoltenberg udanie wystartował w cyklu turniejów na amerykańskich kortach ziemnych, zaliczając kolejno półfinał w Orlando, finał w Atlancie i wygraną w Coral Springs. W drodze do III rundy US Open 1997 ponownie pokonał Chorwata Ivanisevicia (wówczas trzecią rakietę świata). W 1998 wystąpił w trzech finałach turniejowych, pozostał jednak bez zwycięstwa, ulegając w Adelajdzie nastoletniemu rodakowi Lleytonowi Hewittowi, w Scottsdale Andre Agassiemu, w Atlancie Pete Samprasowi. Był także w 1/8 finału dwóch imprez wielkoszlemowych, na French Open eliminując innego Australijczyka Patricka Raftera, a na Wimbledonie m.in. znanego (chociaż niekoniecznie z gry na kortach trawiastych) Brazylijczyka Gustavo Kuertena. Na jesieni 1998 w europejskich turniejach halowych zanotował kilka cennych indywidualnych zwycięstw - w paryskiej Bercy nad Hiszpanem Carlosem Moyą, w Sztokholmie nad liderem rankingu światowego Pete Samprasem. Słabszy sezon 1999 (jedynie dwa półfinały turniejowe, dłuższa nieobecność jesienią z powodu kontuzji) wypchnął go poza czołową pięćdziesiątkę rankingu. W 2000 zaliczył dwa finały turniejowe, przegrywając w Sydney z Hewittem (wcześniej wyeliminował siódmego w rankingu Ekwadorczyka Lapenttiego), a w Atlancie z Andrew Ilie. W połowie 2001 zdecydował się zakończyć karierę zawodniczą, ostatni występ notując na Wimbledonie, gdzie uległ Hiszpanowi Juanowi Carlosowi Ferrero.

Do czterech tytułów singlowych Stoltenberga należy doliczyć pięć zwycięstw w grach podwójnych (ponadto sześć razy przegrywał w finałach). W marcu 1991 zajmował 23. miejsce w światowym rankingu deblistów. Występował przede wszystkim w parach z rodakami, był m.in. przez kilka lat partnerem Todda Woodbridge'a. Cztery razy dochodził do ćwierćfinałów wielkoszlemowych w deblu - w 1990 na French Open i Wimbledonie (z Woodbridge'm), w 1991 w Australian Open (z Wally Masurem), w 1996 również w Australian Open (ze Scottem Draperem). Łączne jego zarobki zawodowe - w grze pojedynczej i podwójnej - przekroczyły 3 miliony dolarów.

Stoltenberg reprezentował Australię w Pucharze Davisa, Pucharze Świata oraz na igrzyskach olimpijskich w Atlancie w 1996. W reprezentacji daviscupowej debiutował w 1989, przegrywając z Peruwiańczykiem Jaime Yzagą. W 1993 miał udział w awansie Australii do finału Pucharu Davisa (w półfinale z Indiami pokonał m.in. Leandera Paesa), ale w spotkaniu finałowym przeciwko Niemcom uległ zarówno Michaelowi Stichowi (po pięciosetowej walce), jak i Marcowi-Kevinowi Goellnerowi. W 1996 w walce o grupę światową Pucharu Davisa z Chorwatami pokonał Ivaniševicia. Po raz ostatni Stoltenberg wystąpił w reprezentacji w 1998, zdobywając dwa punkty singlowe w meczu z Uzbekistanem. Łącznie rozegrał 14 pojedynków, z czego wygrał 9; nie występował w deblu. Na olimpiadzie w Atlancie w 1996 doszedł w grze pojedynczej do II rundy, pokonał mało znanego Nigeryjczyka Sule Ladipo, a odpadł z Duńczykiem Kennethem Carlsenem.

Po zakończeniu kariery zajął się pracą trenerską, był m.in. jednym z trenerów Lleytona Hewitta. Praworęczny zawodnik, bekhend grał jedną ręką i preferował styl ofensywny, chociaż radził sobie także na wolnej nawierzchni ziemnej (znacznie lepiej grał jednak na nieco szybszej odmianie amerykańskiej kortów ziemnych). Ze względu na kłopoty ze wzrokiem występował na korcie w okularach lub szkłach kontaktowych.

Zwycięstwa turniejowe

Finały turniejowe

Linki zewnętrzne