Jean-Honoré Fragonard - Polski Serwis Naukowy

Jean-Honoré Fragonard (ur. 5 kwietnia 1732 w Grasse, zm. 22 sierpnia 1806 w Paryżu) – francuski malarz rokokowy.

Biografia

Autoportret, 1760, Muzeum Fragonarda w Grasse

Fragonard był synem kupca z małego miasteczka Grasse na południowym wschodzie Francji. Jeden z jego przodków był Włochem, wyemigrował z Mediolanu w XVI w.

W wieku 6 lat Fragonard wyjechał z rodzicami do Paryża, gdzie ojciec podjął pracę jako sprzedawca pasmanterii. 13-letni Jean-Honoré został oddany na naukę do kancelarii notarialnej, jednak najwięcej czasu spędzał tam na rysowaniu. Za namową notariusza rodzice umieścili go w pracowni malarskiej, gdzie uczył się rzemiosła pod okiem znakomitych artystów: najpierw, przez sześć miesięcy u Jeana Chardina, potem u François Bouchera, najważniejszej obok Antoine'a Watteau postaci francuskiego rokoka.

Ermitaż, Państwowe Muzeum Ermitażu, mieści się w pięciu pałacach, znajdujących się w Sankt Petersburgu, nad brzegiem Newy. Nazwa muzeum pochodzi od skromnego pałacu zimowego Piotra I.
François Boucher (ur. 29 września 1703 w Paryżu, zm. 30 maja 1770 w Paryżu) – francuski malarz, grafik i dekorator, jeden z najbardziej znanych przedstawicieli rokoka. Zrobił nadzwyczajną karierę: pracował dla króla Ludwika XV, markizy de Pompadour, królewskich manufaktur, obcych dworów oraz kolekcjonerów prywatnych. Regularnie wystawiał na Salonie Paryskim, a jego obrazy były przyjmowane z entuzjazmem przez publiczność i krytykę. Dopiero pod koniec życia stracił na popularności.

Rekomendacja Bouchera pozwoliła Fragonardowi ubiegać się o Grand Prix Akademii. W 1752 zdobył nagrodę Prix de Rome, dzięki której kilka lat później mógł wyjechać do Włoch. Zanim to nastąpiło, trzy lata spędził w paryskiej pracowni Carle van Loo. W Italii przebywał w latach 1756-1761, ucząc się malarstwa, poznając dorobek włoskich mistrzów i podróżując. Towarzyszył mu Hubert Robert, jego rówieśnik, ceniony malarz francuski. We Włoszech Fragonard podziwiał zwłaszcza prace Tiepola, ostatniego z wielkich mistrzów weneckich.

Tusz – środek barwiący (farba wodna pigmentowa), szybkoschnący, wodoodporny, najczęściej czarny. Wyrabiany z sadzy w postaci pałeczek, gałek lub w postaci cieczy. Służy do kreślenia lub rysowania piórkiem albo pędzelkiem. W starożytności tusz pojawił się w Egipcie i Chinach, w Europie znany od XVIII w.
Luwr (fr. Louvre, Musée du Louvre) – dawny pałac królewski w Paryżu, obecnie muzeum sztuki. Jedno z największych muzeów na świecie, najczęściej odwiedzana placówka tego typu na świecie. Stanowi jeden z ważniejszych punktów orientacyjnych Paryża, położony jest przy prawym brzegu Sekwany w obrębie Pierwszej Dzielnicy. W kompleksie budynków o całkowitej powierzchni wynoszącej 60,600 metrów kwadratowych znajdują się zbiory liczące około 35,000 dzieł sztuki od czasów najdawniejszych po połowę wieku XIX, dzieła światowego dziedzictwa o największej sławie takie jak np. stela z kodeksem Hammurabiego, Nike z Samotraki, Mona Lisa pędzla Leonarda.

Po powrocie do Paryża Fragonard rozpoczął starania o przyjęcie do Akademii. Przedstawił wielki obraz historyczny Koresos i Kalliroe, przyjęty entuzjastycznie. Wystarczyło przedłożyć jeszcze jeden obraz, by zostać przyjętym do prestiżowego grona Akademii, nieoczekiwanie jednak Fragonard porzucił dalsze starania. Zrezygnował z oficjalnej kariery związanej z mecenatem królewskim. Był niezależny, pracował dla klientów prywatnych ze stołecznej "societe". Pozwoliło mu to osiągnąć znaczny rozgłos i wieść dostatnie życie. Był wziętym pejzażystą, portrecistą i dekoratorem, nade wszystko jednak malarzem lekkich, frywolnych scen rodzajowych. Tworzył dla madame Pompadour i madame du Barry, kolejnych metres króla Ludwika XV, protektorek wielu artystów. W swej pracowni Fragonard zatrudniał uczniów.

Pastel — technika malarska oraz środek rysunkowy i malarski w formie kolorowego sztyftu, kredki lub ołówka, służący do nanoszenia kolorowych pigmentów na podłoże. Wytwarza się go poprzez zmieszanie pigmentu, kredy i spoiwa z gumy. Mieszaninę formuje się w wałeczki, a następnie pozostawia do wyschnięcia. Przed wyschnięciem pastele mają konsystencją ciasta, stąd nazwa (wł. pasta — ciasto).
Gwasz – farba wodna z domieszką kredy lub bieli (od XIX wieku ołowiowej lub cynkowej), nadającej jej właściwości kryjące, oraz gumy arabskiej będącej spoiwem. Znana w Europie od średniowiecza, stosowana głównie w XVII i XVIII wieku, choć jest ona popularna do dzisiaj. Mianem tym określa się także technikę malowania gwaszami, a także same obrazy nimi namalowane.

Ożenił się i miał dzieci, ale zyskał opinię libertyna. W 1773 odbył drugą wyprawę do Włoch, tym razem w towarzystwie żony i bogatego protektora Bergereta, skąd wrócił przez Wiedeń, Pragę, Drezno i Frankfurt nad Menem.

Karierę artystyczną Fragonarda zakończył wybuch rewolucji francuskiej. Nic nie wiadomo na temat jego poglądów politycznych, faktem jest jednak, że opuścił Paryż i wyjechał do rodzinnego Grasse. W 1791 wrócił do Paryża, gdzie miał poparcie przyjaciela i protektora Jacques-Louisa Davida, nadwornego malarza Napoleona Bonapartego. Dzięki pomocy Davida otrzymał w trudnych czasach stanowisko konserwatora w organizowanym właśnie muzeum w Luwrze, gdzie też zamieszkał (1794). Rok wcześniej został członkiem Commune des Arts.

Jacques-Louis David (ur. 30 sierpnia 1748 w Paryżu, zm. 29 grudnia 1825 w Brukseli), francuski malarz, główny reprezentant neoklasycyzmu, nadworny malarz Napoléona Bonaparte.
Waszyngton, D.C., formalnie Dystrykt Kolumbii (ang. Washington, D.C. /ˈwɒʃɪŋtən ˌdiːˈsiː/, District of Columbia), potocznie nazywany Waszyngtonem, Dystryktem lub po prostu D.C. – założona 16 lipca 1790 stolica Stanów Zjednoczonych.

W czasie ostatnich piętnastu lat życia, dzielonych pomiędzy Grasse i Paryż, przestał malować. Zmarł w Paryżu i został tam pochowany w kościele Saint Roch. Zapomniana na wiele lat twórczość Fragonarda została odkryta przez impresjonistów. Do entuzjastów malarza należał m.in. Auguste Renoir.

Jego syn Alexandre Evariste, malarz dekorator, oraz bratowa Marguerite Gérard, byli jego uczniami. Z kolei córka Rosalie była ulubioną modelką Fragonarda, pozującą do wielu obrazów.

Ludwik XV, zw. Ukochanym (ur. 15 lutego 1710 w Wersalu, zm. 10 maja 1774 w Wersalu) – król Francji i Nawarry od 1715, gdy zmarł jego pradziadek Ludwik XIV, z dynastii Burbonów.
W malarstwie fête galante (fr. święto wytworne) to rodzaj dzieł przedstawiających sceny wytwornych zabaw i koncertów dworskich, który zyskał popularność w okresie rokoka.

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)