W 2004 roku reprezentował Kanadę na Igrzyskach Olimpijskich w turnieju wagi średniej. Odpadł w pierwszej rundzie, przegrawszy na punkty z Kubańczykiem Yordanisem Despaigne. W 2005 roku przeszedł na zawodowstwo. Bilans walk amatorskich: 103-18.

Boks zawodowy

Na zawodowym ringu zadebiutował w lutym 2005 roku. W ciągu niespełna 3 lat stoczył 21 zwycięskich walk z rzędu zarówno w wadze superśredniej (168 funtów), jak i półciężkiej (175 funtów). 6 grudnia 2008 roku w swoim 22. pojedynku zmierzył się w Nottingham z miejscowym zawodnikiem, Carlem Frochem (23-0-0) o wakujące mistrzostwo WBC w wadze superśredniej. Pascal przegrał jednogłośnie na punkty (112-116, 111-117, 110-118), doznając pierwszej porażki w profesjonalnej karierze.

W kwietniu 2009 roku znokautował Argentyńczyka Pablo Daniela Zamorę Nievasa (22-5-1), zdobywając interkontynentalne mistrzostwo WBO. Po tej walce przeszedł do wagi półćiężkiej.

19 czerwca 2009 roku w Montrealu stanął do walki z mistrzem WBC w wadze półciężkiej, Adrianem Diaconu (26-0-0). Odebrał Rumunowi pas, pokonując go przez jednogłośną decyzję (116-112, 116-111, 115-111.). Trzy miesiące później obronił po raz pierwszy tytuł, wygrywając przez techniczny nokaut w 10. rundzie z Włochem Silvio Branco (59-9-2).

W drugiej obronie tytułu zmierzył się w rewanżowej walce z Diaconu (11 grudnia 2009). Pascal doznał w 3. rundzie kontuzji prawego barku, jednak kontynuował walkę, boksując głównie lewą ręką. Nie przeszkodziło mu to w ponownym pokonaniu Rumuna na punkty (117-111, 117-111, 118-110). 5 dni później przeszedł artroskopię stawu ramiennego.

Po wymuszonej rehabilitacją przerwie, 14 sierpnia 2010 roku zmierzył się w Montrealu z uznawanym ówcześnie za najlepszego pięściarza wagi półciężkiej Chadem Dawsonem (29-0-0). Dawson, faworyt bukmacherów 4-1, wcześniej pokonał Glena Johnsona w pojedynku o tymczasowe mistrzostwo WBC, była to więc walka unifikacyjna. Pojedynek był wyrównany, jednak począwszy od 7. rundy Pascal zaczął przejmować inicjatywę. W 11. rundzie Dawson był bliski odwrócenia losów walki, gdy kilkukrotnie zachwiał Kanadyjczykiem silnymi, celnymi ciosami. Wkrótce potem została ona jednak przerwana, gdyż pięściarze zderzyli się przypadkowo głowami, w skutek czego Dawson doznał głębokiego rozcięcia lewego łuku brwiowego. Lekarz ringowy orzekł o niezdolności Amerykanina do dalszej walki. Z racji tego, że po zakończeniu 10. rundy Pascal prowadził na punkty 108-101, 106-103, 106-103, to jemu przyznano zwycięstwo w drodze technicznej decyzji. Tym samym obronił on mistrzostwo WBC, odebrał Dawsonowi mniej prestiżowy tytuł IBO oraz otrzymał pas niekwestionowanego mistrza świata wagi półciężkiej magazynu The Ring (przyznany po raz pierwszy od czasu zakończenia kariery przez Joe Calzaghe).

Mistrzowskich pasów bronił następnie 18 grudnia 2010 roku w Québec przeciwko Bernardowi Hopkinsowi (51-5-1). Początek starcia należał do Kanadyjczyka, który w 1. i 3. rundzie doprowadził do nokdaunu rywala. Hopkins przejął jednak inicjatywę w kolejnych rundach i kontrolował przebieg walki do jej samego końca, co zdaniem części komentatorów wystarczało do przyznania mu zwycięstwa. Za pretendentem przemawiały również statystyki wyprowadzonych (502-350) i celnych ciosów (153-86). Sędzia amerykański punktował 114-112 na rzecz Hopkinsa, jednak sędziowie z Kanady i Belgii przyznali remis w stosunku 113-113 i 114-114. Walka zakończyła się więc remisem większości, dzięki czemu Pascal zachował tytuły. 21 maja 2011 doszło w Montrealu do rewanżu. Tym razem Pascal uległ Hopkinsowi jednogłośnie na punkty (113-115, 112-116, 114-115) i utracił pasy.

Przypisy

Linki zewnętrzne