Jerzy Hulewicz - Polski Serwis Naukowy

Tancerka i grające fauny (1925, tempera na płótnie)

Krzyż (1918, linoryt)

Jerzy Hulewicz (ur. 4 lipca 1886 w Kościankach, zm. 1 lipca 1941 roku w Warszawie) – pisarz, teoretyk sztuki, grafik i malarz reprezentujący nurt ekspresjonistyczny.

Biografia

Syn Leona Hulewicza, wielkopolskiego ziemianina, i Heleny z Kaczkowskich. Miał trzy siostry: Katarzynę, Stanisławę, Antoninę i trzech braci: Bohdana, Witolda i Wacława.

Do szkoły średniej uczęszczał, wraz z braćmi, w Trzemesznie. Za przynależność do tajnego Związku Samokształcenia i do Koła Towarzystwa im. Tomasza Zana został wyrzucony z gimnazjum. Stało się to przed ukończeniem sześciu klas. Groziła mu trzyletnia służba wojskowa w stopniu szeregowca oraz brak możliwości nauki na terenie Rzeszy Niemieckiej. W tej sytuacji Leon Hulewicz zażądał skreślenia syna z listy obywateli państwa pruskiego i rozpoczął starania o nadanie obywatelstwa austriackiego. Trudności w uzyskaniu obywatelstwa austriackiego nie przeszkodziły Jerzemu Hulewiczowi w ukończeniu gimnazjum we Lwowie, a następnie rozpoczęciu studiów na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u profesorów Unierzyńskiego i Stanisławskiego. W latach 1907-1910 studiował malarstwo w Paryżu i w Szwajcarii, a w roku 1913 w Monachium. Pierwszą wystawę prac malarskich i grafik miał w roku 1907.

Salon Niezależnych – wystawa artystyczna, organizowana corocznie w Paryżu od 1884 roku. Jej powstanie było wyrazem sprzeciwu artystów wobec oficjalnego salonu, którego jury odrzucało część zgłoszonych prac.

Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych w Krakowie to organizacja artystów i miłośników sztuki, która powstała z inicjatywy Walerego Wielogłowskiego w roku 1854.

W roku 1916 założył w Poznaniu, wraz z braćmi Bohdanem i Witoldem, Spółkę Wydawniczą „Ostoja”. 1 października 1917 roku, z inicjatywy i przy finansowym wsparciu Jerzego Hulewicza, ukazał się pierwszy numer dwutygodnika „Zdrój”. W latach 1917-1922 Hulewicz był jego redaktorem i kierownikiem artystycznym. W roku 1921 Jerzy Hulewicz, wraz z bratem Witoldem, był inicjatorem założenia poznańskiego oddziału Związku Zawodowego Literatów Polskich. W roku 1926 przeniósł się do Warszawy. W tym czasie współpracował z czasopismami „Kurier Poranny” i „Zwierciadło” .

Powszechna Wystawa Krajowa w Poznaniu (PeWuKa) – impreza wystawiennicza, trwająca w dniach 16 maja–30 września 1929 w Poznaniu. Zorganizowano ją z okazji dziesięciolecia odzyskania niepodległości, aby zaprezentować dorobek odrodzonego państwa. Protektorat nad PeWuKą objął Ignacy Mościcki a na czele Komitetu Honorowego stanął Józef Piłsudski.

Witold Hulewicz ps. Olwid i Grzegorz (ur. 26 listopada 1895 w Kościankach, zm. 12 czerwca 1941 w Palmirach) – polski poeta, krytyk literacki, tłumacz i wydawca.

Podczas okupacji wydawał w Warszawie prasę podziemną. Zmarł nagle 1 lipca 1941 roku.

Był żonaty z Wandą Karpińską.

Wystawy

w Paryżu na Salonie Niezależnych i Salonie Jesiennym, 1907

wystawa w krakowskim TPSP, 1907

wystawa w warszawskim TPSP, 1909

indywidualne wystawy w poznańskim TPSP, 1910 i 1916

I wystawa Koła Artystów Wielkopolskich w Poznaniu, 1914

wystawy „Buntu” i „Formistów” Kraków 1918, Warszawa 1919, 1920, Poznań 1919/1920, Lwów 1920

wystawa grafik na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu

wystawa poświęcona Goethemu w Lipsku, 1932.

wystawa drzeworytów w Warszawie, 1933

Twórczość literacka

Dialogi estetyczne, 1910

dramaty: Kain, Śluby ziemi, Wiano, Bolesław Śmiały, 1920

komentarz filozoficzny do Ewangelii św. Jana Ego Emi, 1921

dramaty: Joahim Achim i Aruna, 1922 (premiera w tatrze krakowskim w 1925)

korespondencja: Wielkie rzeczy zrozumienie. Korespondencja Jerzego, Witolda i Wandy Hulewiczów z Emilem Zegadłowiczem (1918–1938). Opracował i wstępem opatrzył Mirosław Wójcik, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 2009, ISBN 978-83-06-03162-1

Przypisy

Dopiero sąd trzeciej instancji przyznał prawo Leonowi Hulewiczowi, by w akcie urodzenia wpisano imię Katarzyna, a nie Katherina (Józef Ratajczak, Zgasły „brzask epoki”, Poznań, 1980, s. 176)
Józef Ratajczak, Zgasły „brzask epoki”, Poznań, 1980, s. 177.

Bibliografia

Wielkopolski słownik biograficzny, Warszawa-Poznań 1981, ISBN 83-01-02722-3.

Józef Ratajczak, Zgasły „brzask epoki”, Poznań 1980, ISBN 83-210-0108-4