Jewgienij Miller

Jewgienij Ludwik Miller (Миллер, Евгений Карлович), ur. 25 września 1867 w Dyneburgu - zm. 11 maja 1939 w Moskwie. Generał lejtnant armii rosyjskiej, dyplomata, jeden z przywódców Białych w czasie wojny domowej w Rosji 1918-1921, przywódca wojskowej antykomunistycznej emigracji rosyjskiej na Zachodzie.

Lata 1867-1917

Urodził się w mieszanej rodzinie niemiecko-rosyjskiej; ojciec pochodził z tzw. Niemców bałtyckich, należących do elity rządzącej Cesarstwa Rosyjskiego. W 1885 jako ochotnik wstąpił do armii rosyjskiej. Uczył się w Mikołajewskim Korpusie Kadetów i w Mikołajewskiej Szkole Oficerskiej Kawalerii. Oficer od 1886. dowodził rok szwadronem, 4 miesiące dywizjonem. Od lutego 1893 szef oddziału liniowego sztabu Twierdzy Kars. Od marca 1893 w rezerwie. Od 1896 ponownie w wojsku, w dyspozycji Sztabu Głównego, od grudnia 1897 na etacie Sztabu generalnego w Sztabie Głównym. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego. W latach 1898-1907 był rosyjskim attache wojskowym m.in w Hadze i Brukseli, później od 1901 w Rzymie. Od grudnia 1907 dowódca 7 Białoruskiego Pułku Huzarów, od sierpnia 1909 st kwatermistrz Zarządu Głównego Sztabu Generalnego. W grudniu 1909 generał major. Od maja 1909 komendant Mikołajewskiej Szkoły Oficerskiej Kawalerii. Od 6 października 1912 był szefem sztabu Moskiewskiego Okręgu Wojskowego. Od 19 lipca 1914 (początku mobilizacji przed I wojną światowa) szef sztabu mobilizowanej 5 Armii. 31 grudnia 1914 mianowany generałem lejtnantem. Od początku stycznia 1915 szef sztabu 12 Armii, a od 18 stycznia ponownie szef sztabu 5 Armii. Od września 1916 dowódca 26 korpusu Armijnego w składzie Armii Specjalnej.