Jezioro Jezuickie - Polski Serwis Naukowy

Pomosty rybackie w Chmielnikach

Izolowana zatoka północno-wschodnia

Półwysep w północnej części jeziora

Plaża w Pieckach

Plaża w Chmielnikach

Jezioro Jezuickie – jezioro wytopiskowe, położone w środkowej części województwa kujawsko-pomorskiego, w powiecie bydgoskim i gminie Nowa Wieś Wielka, ok. 3,5 km na południowy wschód od miejscowości Brzoza i 10 km na południe od granic miasta Bydgoszczy. Znajduje się na terenie Obszaru Chronionego Krajobrazu Wydm Kotliny Toruńsko-Bydgoskiej.

Obszar Chronionego Krajobrazu Wydm Kotliny Toruńsko-Bydgoskiej - obszar chronionego krajobrazu, położony w środkowej części województwa kujawsko-pomorskiego.
Jezioro wytopiskowe - rodzaj jeziora polodowcowego, powstałego w zagłębieniu utworzonym po wytopieniu się brył martwego lodu, klinów lodowych lub soczewek lodu gruntowego (wytopisko). Jeziora wytopiskowe są charakterystyczne dla obszarów młodoglacjalnych.

Charakterystyka fizyczno-geograficzna

Pod względem fizyczno-geograficznym, jezioro znajduje się w mezoregionie Kotlina Toruńska, który jest fragmentem Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej i wchodzi w skład makroregionu Pojezierza Wielkopolskiego.

Jezioro powstało w niecce wytopiskowej, na skutek wytopienia się brył martwego lodu. Podobne niecki, o znacznie mniejszych rozmiarach znajdują się na północ od jeziora i zajęte są obecnie przez roślinność hydrofilną.

Niecka jeziora Jezuickiego powstała na terenie wysokiej terasy pradolinnej, o wysokości bezwzględnej 70-75 m n.p.m., zaliczanej do poziomów erozyjno-akumulacyjnych. Terasa na obszarze położonym na północ i wschód od niecki została silnie zwydmiona w procesach eolicznych, które zaczęły się ok. 12 tys. lat temu, tuż po zakończeniu deglacjacji tego terenu, w okresie subfazy krajeńsko-wąbrzeskiej.

Dicrano-Pinion – syntakson w randze związku należący do klasy borów szpilkowych Vaccinio-Piceetea (zobacz też las iglasty). W zasadzie pokrywa się z tradycyjnym pojęciem borów sosnowych (choć zaliczane do niego są występujące na podobnych siedliskach lasy mieszane, a nawet liściaste).
Ostatnie zlodowacenie – najmłodsze ze zlodowaceń plejstoceńskich. Miało trwać od 115 tys. lat temu do 11,7 tys. lat b2k (przed rokiem 2000). Poprzedza je interglacjał eemski, a po nim nastąpił holocen – interglacjał współczesny. Ostatnie zlodowacenie jest różnie nazywane, w zależności od regionów geograficznych: w północnej Europie Środkowej jest to zlodowacenie północnopolskie (zlodowacenie bałtyckie, Wisły lub Vistulian), w systemie alpejskim – Würm, w Ameryce Północnej – Wisconsin.

Jezioro stanowi relikt odpływu wód w okresie zlodowacenia bałtyckiego i należy do typu jezior dolinnych. Rzeźba terenu w otoczeniu jeziora jest zróżnicowana. W północnych fragmentach zlewni występują pagórki wydmowe o wysokościach dochodzących do 10 m, natomiast jej południowa część ma charakter równiny, wyniesionej 1-2 m ponad poziom lustra wody. W litologii podłoża dominują utwory piaszczyste. W części zachodniej i północnej porośnięte są borem sosnowym, zaś w części wschodniej i południowej są wykorzystywane rolniczo.

Atrakcyjność krajobrazowo-przyrodnicza wynikająca z położenia geograficznego oraz zalesienie okolic Bydgoszczy sprawia, że na obszarze podmiejskim i w okolicach miasta wytyczono kilkadziesiąt znakowanych szlaków turystycznych, pieszych i rowerowych.
Deglacjacja, cofanie się lodowca – proces polegający na stopniowym zaniku lub zmniejszaniu się powierzchni lodowca i odsłanianiu się zlodowaconego terenu, głównie wskutek zmian klimatu.

Zlewnia

Zlewnia całkowita jeziora wynosi 103,2 km i zajmuje przede wszystkim zalesione obszary Puszczy Bydgoskiej. W strukturze zagospodarowania ziemi w zlewni bezpośredniej ponad 80% udział posiadają lasy, 7,7% stanowią grunty orne a 7,1% użytki zielone, z tym, że trwają procedury planistyczne zmierzające do przekształcenia większości terenów rolnych na cele nierolnicze (głównie pod zabudowę mieszkaniową i letniskową).

Polski Związek Wędkarski (PZW) - polskie stowarzyszenie miłośników wędkarstwa. Strukturę organizacyjną Związku tworzą koła i okręgi Związku, jako jednostki terenowe.
Wysokość względna – wysokość jakiegoś punktu względem punktu odniesienia innego niż poziom morza. Mówiąc o wysokości względnej, najczęściej ma się na myśli wysokość szczytów górskich w stosunku do den dolinnych. Stanowi ona podstawę rozróżnienia dwóch wielkich form terenu: wyżyn i gór (ok. 600 m na 4 km).

Zlewnia bezpośrednia wynosi 20,25 km. Długość linii brzegowej jeziora wynosi 9,2 km. Całość zlewni należy do dorzecza Odry za pośrednictwem Nowego Kanału Noteckiego, który uchodzi do Noteci i dalej do Warty.

Głównym dopływem jeziora jest Kanał Złotnicki, który swój początek bierze na Równinie Inowrocławskiej, w gminie Złotniki Kujawskie, a następnie przepływa w pobliżu Nowej Wsi Wielkiej. Drugim z dopływów jest rów melioracyjny. Wloty obydwu cieków znajdują się w południowo-wschodniej części jeziora. Jedyną drogą odpływu wód jeziornych jest Struga Jezuicka w południowo zachodniej części zbiornika, która swe wody prowadzi do Kanału Noteckiego.

Pradolina Toruńsko-Eberswaldzka (315.3) – makroregion geograficzny w środkowej i zachodniej Polsce oraz we wschodnich Niemczech, część podprowincji Pojezierza Południowobałtyckie. Ciągnie się równoleżnikowo pomiędzy Pojezierzem Południowopomorskim i Chełmińsko-Dobrzyńskim na północy, a Pojezierzem Lubuskim i Wielkopolskim na południu. Powierzchnia (w granicach Polski) – 7.169 km².
Kotlina Toruńska (315.34) – część Pradoliny Toruńsko-Eberswaldzkiej między Ciechocinkiem a okolicami Nakła nad Notecią, długości około 75 km i szerokości do 20 km.

Natężenie dopływu do jeziora wynosi od 0,3 m/s (wiosną) do 0,1 m/s (latem), zaś kanał odpływowy okresowo wysycha.

Opis

Południowy brzeg jeziora jest płaski, natomiast od strony północnej przylegają do niego zalesione wzgórza wydmowe. Jezioro posiada dobrze rozwiniętą strefę szuwarową tworzącą na śródjeziornych wypłyceniach roślinne wysepki. W północno-wschodniej części jeziora znajdują się dwa zamknięte akweny, połączone z częścią centralną wąskimi przesmykami, które można przebyć w bród. Jezioro należy do zbiorników płytkich, największe zagłębienia dna zajmują jedynie około 7% całkowitej powierzchni.

Rybactwo śródlądowe - gałąź gospodarki obejmująca chów, hodowlę organizmów wodnych i pozyskiwanie ryb ze sztucznych zbiorników wodnych, rzek i jezior (rybactwo profesjonalne oraz wędkarstwo), a także zagospodarowaniem i eksploatacją rybnych zasobów rzek i jezior. Zabiegi gospodarcze rybactwa śródlądowego mają na celu:
Kanał Notecki - droga wodna obejmująca skanalizowany bieg rzeki Noteć na północ od Jeziora Szarlej oraz skrót omijający Jezioro Pakoskie do Pakości.

Autonomicznym basenem jeziora jest jego zatoka północno-wschodnia. Jest to akwen o wymiarach 400 x 120 m, którego 1/3 powierzchni zajmuje obszar wód o głębokości nie przekraczającej 1 m. Z uwagi na skąpe połączenie z głównym basenem jeziornym, wody zatoki posiadają wyższą jakość i przeźroczystość od wód akwenu głównego. Dno zapada się pod niewielkim kątem co sprawia, że strefa litoralu jest silnie rozwinięta, co sprzyja rozwojowi roślinności wodnej.

Równina Inowrocławska (315.55) – mezoregion fizycznogeograficzny w północno-środkowej Polsce, stanowiący północno-wschodnią część Pojezierza Wielkopolskiego. Region graniczy od północy i północnego wschodu z Kotliną Toruńską, od zachodu z Pojezierzem Gnieźnieńskim, od południa z Pojezierzem Kujawskim, a od południowego wschodu z Kotliną Płocką. Równina Inowrocławska leży w całości na obszarze województwa kujawsko-pomorskiego.
Użytki zielone – są to grunty (łąki i pastwiska) zajęte pod uprawę traw lub innych upraw zielnych, zarówno naturalnych jak i powstałych w wyniku działalności rolniczej (zasianych). Ze względu na czas trwania użytkowania wyróżnia się użytki:

czytaj dalej: [2], [3]

w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)