|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Rozpoznanie potrzeb ochrony ludności i terenów w sytuacjach kryzysowych spowodowanych pogodą, ze szczególnym uwzględnieniem powodzi - zakłada strategiczny projekt naukowy uczelni technicznych. Jednym z jego wykonawców chce być Politechnika Świętokrzyska.Postanowił ... System do natrysku zimnym gazem zaprezentowano w Laboratorium Inżynierii Powierzchni w Centrum Laserowych Technologii Metali Politechniki Świętokrzyskiej w Kielcach. Nowoczesne urządzenie o wartości ponad 800 tys. złotych zakupiono z funduszy UE w ramach programu o... Władze Politechniki Gdańskiej chciały wykonać płaskorzeźbę z wizerunkiem Daniela Fahrenheita. Okazało się, że nie istnieje żaden jego wizerunek. Postanowiono więc ekshumować krewnych naukowca i na bazie ich wyglądu opracować jego prawdopodobny portret. Sprawa... W Politechnice Świętokrzyskiej otwarto w środę laboratorium obrabiarek sterowanych numerycznie i wmurowano kamień węgielny pod Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki. Te inwestycje to świetne lokaty środków UE - oceniła obecna w Kielcach minister nauki Barbara Kudrycka. ... Ośrodek Kształcenia Lotniczego Politechniki Rzeszowskiej w Jasionce ma nowy samolot szkoleniowo-treningowy. Będą się na nim uczyć pilotażu i akrobacji studenci z kierunku lotnictwo i kosmonautyka. Jest to 20. maszyna służąca studentom do szkoleń i trenin...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 Jezioro SolińskieTo hasło encyklopedii posiada podstrony: 1 [2],[3] Czy wiesz że...? Uzdrowisko – miejscowość dysponująca naturalnymi czynnikami leczniczymi, do których zalicza się wody mineralne oraz właściwości klimatyczne. Warunkiem powstania miejscowości uzdrowiskowej jest występowanie walorów przyrodniczych. Wody mineralne służą do kąpieli leczniczych i do kuracji pitnej, a właściwości klimatyczne stosowane są w klimatoterapii. Abrazja – jeden z czynników erozyjnych. Polega na ścieraniu podłoża skalnego przez luźny materiał skalny przemieszczany przez prądy rzeczne i morskie, falowanie wód, przypływy i odpływy morskie, lodowce i wiatry, także na wzajemnym ścieraniu materiału skalnego, wskutek czego ulega on rozdrobnieniu i obtoczeniu. Zachodzi na stromych, skalnych brzegach dużych zbiorników wodnych, takich jak oceany, morza i duże jeziora. Pewne znaczenie ma również rozpuszczanie skał przez wodę. Efektem działania abrazji jest powstawanie klifu i platformy abrazyjnej, osiągającej zazwyczaj szerokość od kilku do kilkunastu metrów (rzadziej – gdy poziom morza powoli się podnosi lub ląd się obniża – nawet do kilkudziesięciu km, np. (wybrzeża Norwegii). 
 
Jezioro Solińskie – zbiornik zaporowy (zbiornik retencyjny) położony w województwie podkarpackim w pobliżu miejscowości Solina. HistoriaPierwszy projekt zagospodarowania hydroenergetycznego Sanu poprzez budowę zapory wodnej opracował już w 1921 r. profesor Karol Pomianowski z Politechniki Warszawskiej (wcześniej: Politechniki Lwowskiej). Pierwsze rozpoznanie geologiczno-hydrologiczne w dolinie Sanu przeprowadzono jednak dopiero w latach 1936-1937, a dalsze prace przerwała II wojna światowa. Nowa koncepcja zabudowy doliny Sanu powstała w roku 1955 pod kierownictwem inż. Bolesława Kozłowskiego. Na miejsce wzniesienia zapory wybrano przewężenie doliny poniżej ujścia Solinki do Sanu, koło wsi Solina. Polańczyk – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Solina. Od 30 grudnia 1999 Polańczyk jest siedzibą władz gminy Solina (wcześniej siedzibą była Solina). Położony na zachodnim brzegu Jeziora Solińskiego. Przy obwodnicy znajduje się rzymskokatolicki kościół parafialny pw. NMP Królowej Polski.
Politechnika Warszawska (PW) – paÅ„stwowa wyższa uczelnia w Warszawie. Jest jednÄ… z najwiÄ™kszych i najlepszych wyższych uczelni technicznych w Polsce oraz w Europie Åšrodkowo-Wschodniej. WedÅ‚ug ogólnoÅ›wiatowego rankingu szkół wyższych Webometrics Ranking of World Universities opracowanego przez hiszpaÅ„ski instytut Consejo Superior de Investigaciones CientÃficas uczelnia zajmuje 3. miejsce w Polsce wÅ›ród uczelni technicznych, a w Å›wiecie 604. poÅ›ród wszystkich typów uczelni.. BudowÄ™ zapory rozpoczÄ™to w 1960 r. Główne prace ziemne i roboty fundamentowe zakoÅ„czono w 1964 r. W lipcu tegoż roku rozpoczÄ™to wznoszenie korpusu tamy. Podstawowe prace betoniarskie przy zaporze zamkniÄ™to pod koniec lutego 1968 r. W miÄ™dzyczasie trwaÅ‚a budowa budynku elektrowni i montaż urzÄ…dzeÅ„ hydroenergetycznych. WstÄ™pny rozruch pierwszej turbiny odbyÅ‚ siÄ™ 9 marca 1968 r., a 20 lipca tegoż roku (w przeddzieÅ„ Å›wiÄ™ta 22 lipca) oddano zaporÄ™ do eksploatacji. Polska, oficjalnie Rzeczpospolita Polska – paÅ„stwo poÅ‚ożone w Europie Åšrodkowej nad Morzem BaÅ‚tyckim. Graniczy z Niemcami (na zachodzie), Czechami i SÅ‚owacjÄ… (na poÅ‚udniu), UkrainÄ… i BiaÅ‚orusiÄ… (na wschodzie), na północnym wschodzie z LitwÄ… oraz na północy z RosjÄ… (obwód kaliningradzki). Ponadto polska granica wyÅ‚Ä…cznej strefy ekonomicznej na BaÅ‚tyku graniczy ze strefami Danii i Szwecji.
Zbiornik zaporowy – rodzaj zbiornika antropogenicznego (nazywany często jeziorem zaporowym), utworzonego przez spiętrzenie wód rzecznych zaporą wybudowaną w miejscu gdzie morfologia doliny sprzyja wzniesieniu takiej budowli piętrzącej. Funkcjonowanie zbiorników zaporowych nawet w okresach posusznych zapewniają precyzyjnie określone funkcje potencjalnej budowli i retencji powierzchniowej oraz wystarczająca ilość wód zasilających. Zasadniczą cechą morfometryczną zbiorników zaporowych jest rozkład głębokości nawiązujący do spadków podłużnych i poprzecznych zatopionej doliny, z minimum przy brzegach sąsiadujących z jej zboczami oraz w strefie cofki i maksimum w części zbiornika przy odwodnej stronie zapory. Są one również zróżnicowane pod względem powierzchni i możliwości retencyjnych w zależności od głębokości wcięcia doliny i rozległości jej dna. Głównym projektantem całego kompleksu hydroenergetycznego był inż. Feliks Niczkie. Współpracowali z nim inżynierowie: J. Mastawiszyn i Z. Szymczak (konstrukcja zapory), R. Barucki i W. Neuman (architektura) oraz R. Wiśniowska i T. Owczarski (konstrukcja elektrowni). Przy budowie zapory, która trwała blisko 9 lat, pracowało ponad 2000 ludzi. Wolin dawniej Wołyń (niem. Wollin) – należąca do Polski (powiat kamieński oraz powiat grodzki Świnoujście) przybrzeżna wyspa, położona w południowej części Zatoki Pomorskiej. Od lądu stałego oddzielona jest cieśniną Dziwną, Zalewem Kamieńskim i Zalewem Szczecińskim, a od wyspy Uznam – Świną. Powierzchnia wyspy wynosi ok. 265 km².
Województwo podkarpackie – jednostka podziału administracyjnego Polski, jedno z 16 województw utworzonych w 1999 roku. Powstało poprzez scalenie ziem dawnego województwa rzeszowskiego sprzed 1975 roku (za wyjątkiem powiatu gorlickiego), tj. województw przemyskiego i rzeszowskiego, oraz części krośnieńskiego, tarnobrzeskiego i tarnowskiego. Pozostałości dawnej wsi Solina znajdują się obecnie na dnie obecnego zbiornika. Zapora w Solinie, która ma 81,8 m wysokości i 664 m długości, jest najwyższa w Polsce. CharakterystykaZbiornik ma powierzchnię ok. 22 km² i największą w Polsce pojemność (472 mln m³). Jezioro ma bardzo rozwiniętą linię brzegową (ok. 166 km przy średnim stanie wody z lustrem na poziomie 420 m n.p.m.), z licznie występującymi zatoczkami – ujściami strumieni. Maksymalna głębokość zbiornika to 60 m przy zaporze. Poniżej zapory znajduje się elektrownia wodna o mocy 200 MW. W Polsce istnieje ponad 100 sztucznych zbiorników wodnych (stan na 1994) o pojemności powyżej 1 hm³. Spośród nich blisko połowę uruchomiono przed II wojną światową, w tym najstarszy zbiornik wodny na obszarze Polski - Jezioro Zygmunta Augusta(utworzone w połowie XVI w.) na Nereśli.
Zespół Elektrowni Wodnych Solina-Myczkowce S.A. to zespół 2 elektrowni wodnych na sztucznych zbiornikach wodnych na rzece San w gminie Solina w województwie podkarpackim. Są to Elektrownia Solina (49°23′44″N 22°27′13″E / 49.39556, 22.45361) i Elektrownia Myczkowce (49°25′52″N 22°24′30″E / 49.43111, 22.40833). czytaj dalej: [2], [3]
Czy wiesz że...? beta Zbiornik antropogeniczny - zbiornik utworzony w wyniku działalności człowieka (synonimicznie określany jako: zbiornik wodny, jezioro antropogeniczne, jezioro sztuczne). Istnieje wiele klasyfikacji zbiorników antropogenicznych jednak najczęściej stosowane odwołują się do kryterium uwzględniającego sposób powstania misy zbiornikowej. Wyróżnia się: zbiorniki zaporowe, zbiorniki poeksploatacyjne, zbiorniki w nieckach z osiadania, zbiorniki zapadliskowe, zbiorniki groblowe, sadzawki, zbiorniki poregulacyjne, baseny i inne sztuczne najczęściej poligenetyczne. Zbiorniki antropogeniczne posiadają zwykle charakter wielofunkcyjny i pełnią wiele ważnych zadań gospodarczych, chociaż ich wykorzystanie zależy przede wszystkim od wielkości zbiornika i jakości retencjonowanej w nim wody. Do najczęściej spotykanych należą funkcje: przyrodnicze, krajobrazowe, przeciwpowodziowe, hodowlane, zaopatrzenia w wodę (do celów komunalnych, rolniczych, przemysłowych), transportowe, energetyczne, turystyczno-rekreacyjne, przeciwpożarowe, militarne, obronne, osadnicze i kilka innych.
Politechnika Lwowska, politechnika we Lwowie, założona w 1843, otwarta w 1844, najstarsza po Szkole Akademiczno-Górniczej w Kielcach polska uczelnia techniczna, obecnie ukraińska szkoła wyższa.
Zbiornik retencyjny (sztuczne jezioro zaporowe) - sztuczny zbiornik wodny, który powstał w wyniku zatamowania wód rzecznych przez zaporę wodną. Zazwyczaj powstają one w terenach górskich, gdzie koszt budowy zapory w węższej dolinie jest niższy. Zbiorniki te mogą pełnić wiele funkcji, wśród których pewne nawet się wykluczają (np. funkcja energetyczna i przeciwpowodziowa, funkcja zaopatrzenia w wodę i rekreacyjna). Utworzenie sztucznego zbiornika wodnego powoduje znaczące zmiany lokalnego środowiska naturalnego, często budowie zapór towarzyszą protesty ekologów.
Jezioro Myczkowskie (Zbiornik Myczkowiecki, Jezioro Myczkowieckie) – zbiornik retencyjny położony w województwie podkarpackim, utworzony w 1960 na Sanie.
Kraina Wielkich Jezior Mazurskich (842.83) – mezoregion, położony w północnej Polsce, obejmujący środkową część Pojezierza Mazurskiego o powierzchni 1732 km², z czego 486 km² zajmują jeziora. Na południu graniczy z Równiną Mazurską, od wschodu z Pojezierzem Ełckim, od północy z Krainą Węgorapy, a od zachodu z Pojezierzem Mrągowskim i Niziną Sępopolską. Jeziora połączone są kanałami mazurskimi. Na lądzie, w większości pokrytym lasem, dominuje krajobraz młodoglacjalny, który został ukształtowany w neogenie. Największy wpływ na obecną rzeźbę terenu miała ostatnia faza zlodowacenia bałtyckiego, która zakończyła się ok. 10 tys. lat temu. Cofający się lądolód usypywał położone równoleżnikowo ciągi wzgórz morenowych, zbudowane z glin, żwirów i głazów. W zagłębieniach między wyniesieniami pozostawały wielkie bryły martwego lodu, które wytapiając się pozostawiły misy wytopiskowe. Płynące pod lodem rzeki wypłukały głębokie rynny. Tak powstały jeziora mazurskie, dziś połączone systemem kanałów. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
