Jiří Pelikán (ur. 7 lutego 1923 w Ołomuńcu, zm. 26 czerwca 1999 w Rzymie) - czeski publicysta, początkowo działacz komunistyczny, następnie na emigracji we Włoszech założyciel kulturalnego periodyku Listy oraz socjalistyczny deputowany do Parlamentu Europejskiego. Syn rzeźbiarza Juliusa Pelikána.

Pochodził z rodziny robotniczej. W czasie II wojny światowej był przez 5 miesięcy więziony przez Gestapo, potem ukrywał się pod zmienionym nazwiskiem. Po wojnie został aktywistą młodzieżowym i związkowym, działaczem Frontu Narodowego, a następnie funkcjonariuszem komitetu centralnego KSČ. W latach 1955-1963 sekretarz generalny Międzynarodowego Związku Studentów. Był w tym czasie współpracownikiem służb bezpieczeństwa StB. W latach 1963-1968 dyrektor telewizji państwowej. W czasie praskiej wiosny reprezentował on stanowisko proreformatorskie, w wyniku czego telewizja dość jawnie informowała społeczeństwo o ówczesnych wydarzeniach politycznych. Po inwazji wojsk Układu Warszawskiego "przesunięty" do pracy w służbach dyplomatycznych został attache kulturalnym ambasady czechosłowackiej we Włoszech. W 1969 odmówił powrotu do kraju i poprosił o azyl polityczny we Włoszech, a w 1977 uzyskał tamtejsze obywatelstwo. W 1974 StB próbowała bezskutecznie dokonać zamachu na jego życie przy użyciu materiału wybuchowego, w 1977 natomiast omal nie został zatrzymany przez te służby podczas potajemnej wizyty w Czechosłowacji. We Włoszech zaangażował się w działalność polityczną, a od 1978 był przez dwie kadencje posłem do Parlamentu Europejskiego z ramienia Włoskiej Partii Socjalistycznej. Po roku 1990 pracował krótko jako doradca prezydenta Czechosłowacji Václava Havla.

W 1998 został odznaczony Medalem Za zasługi I stopnia.