John Anthony Frusciante (IPA [fruːˈʃɑːnteɪ]) (ur. 5 marca 1970 w Nowym Jorku) – amerykański muzyk, gitarzysta, wokalista, autor tekstów i producent muzyczny. Najdłużej związany z Red Hot Chili Peppers, z którym nagrał i wydał pięć albumów studyjnych. W 1994 roku Frusciante rozpoczął karierę solową – pod własnym nazwiskiem wydał dziewięć albumów oraz dwa wraz z Joshem Klinghofferem i Joe Lally w ramach formacji Ataxia. 20 stycznia 2009 ukazała się jego najnowsza płyta zatytułowana The Empyrean. Jego solowe nagrania są różnorodne gatunkowo – w jego albumach przewijają się style od rocka awangardowego przez ambient i muzykę z nurtami nowej fali po muzykę elektroniczną uzupełnianą o riffy gitarowe. Czerpiąc inspiracje od gitarzystów z różnych stylów muzycznych (często z jazzu i folku), Frusciante w swojej karierze położył nacisk na melodię i emocje. Muzyk preferuje nieskomplikowanie skonstruowane gitary (Gretsch White Falcon) i analogowe nagrywanie utworów, co prowadzi do zmniejszenia wyraźności nagrań i trudności w odsłuchu (Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt i Smile from the Streets You Hold). Nagrywa we własnym studiu mieszczącym się w jego domu w Kalifornii. .

Frusciante dołączył do Red Hot Chili Peppers w 1988 roku, w wieku 18 lat. Po roku wydał wraz z zespołem pierwszy album, Mother's Milk. Następny album grupy – Blood Sugar Sex Magik stał się ważnym momentem w historii zespołu i dużym sukcesem komercyjnym. Frusciante został przytłoczony dużą popularnością, jaka spadła na zespół, i opuścił formację w 1992 roku. Stał się samotnikiem i uzależnił się od narkotyków: heroiny i kokainy. W tym czasie wydał dwa albumy: Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt (1994) i Smile from the Streets You Hold (1997). W 1998 roku zakończył kurację odwykową i wrócił do Red Hot Chili Peppers, by nagrać z grupą album Californication. Frusciante został umieszczony na liście 100 najlepszych gitarzystów wszech czasów magazynu Rolling Stone. Pod koniec 2009 roku opuścił Red Hot Chili Peppers, aby poświecić się karierze solowej.

Biografia

Młodość

Frusciante urodził się w Queens, jednej z pięciu dzielnic Nowego Jorku. Jego ojciec John senior był pianistą wykształconym w nowojorskiej Juilliard School. Matka Gail była obiecującą wokalistką, ale przerwała karierę, by zostać w domu i zaopiekować się dziećmi. Frusciante ma dwie siostry przyrodnie ze strony matki i dwóch przyrodnich braci ze strony ojca. Rodzina Johna przeniosła się do Tucson w Arizonie, następnie na Florydę. Gdy sąd orzekł separację rodziców, Frusciante wraz z matką przeniósł się do Santa Monica w Kalifornii. Rodzice muzyka rozwiedli się, gdy Frusciante miał sześć lat.

Rok później przeprowadził się do Los Angeles wraz ze swoim ojczymem, który, jak powiedział Frusciante, "bardzo mnie wspierał i sprawił, że czułem się dobrze jako muzyk". Podobnie jak większość młodzieży z tego miasta, bardzo związał się z lokalną sceną punkrockową. W wieku dziewięciu lat zafascynował się muzyką zespołu The Germs, zakupił kilkanaście kopii płyty (GI). W wieku dziesięciu lat nauczył się improwizować większość piosenek z albumu (GI) na słabo dostrojonej gitarze, co pozwoliło mu grać każdy akord za pomocą jednego palca. Niedługo później Frusciante za sprawą swojego nauczyciela gry na gitarze zainteresował się zespołem Red Hot Chili Peppers.

Starał się naśladować grę takich wirtuozów gitary jak: Jeff Beck, Jimmy Page i Jimi Hendrix (naukę rozpoczął w wieku jedenastu lat). Gdy opanował grę dźwięków bluesowych, odkrył twórczość Franka Zappy, którego muzyki uczył się godzinami. Zakończył edukację w wieku szesnastu lat, po zdaniu matury. Przy wsparciu rodziców zamieszkał samodzielnie w Los Angeles w celu rozwijania swojego talentu muzycznego. Zaczął studiować w Musicians Institute w Hollywood, jednak szybko rzucił lekcje, gdyż zdał sobie sprawę, że nie poświęca uwagi wskazówkom nauczycieli.

1988–1992: Red Hot Chili Peppers

Na pierwszy koncert Red Hot Chili Peppers Frusciante wybrał się w wieku piętnastu lat. Jego idolem stał się Hillel Slovak – Frusciante poznał wszystkie akordy i partie solowe Slovaka z pierwszych trzech albumów Red Hot Chili Peppers, zaznajomił się osobiście z gitarzystą – rozmawiali dwa razy po koncertach, na krótko przez śmiercią Slovaka w wyniku przedawkowania narkotyków. Slovak zadał Frusciantemu pytanie:

Frusciante odpowiedział:

Frusciante napisał w pamiętniku wydanym na początku XXI wieku:

Na początku 1988 roku Frusciante zaprzyjaźnił się z byłym perkusistą zespołu Dead Kennedys – D.H. Peligro. Improwizowali razem w kilku klubach. W czerwcu 1988 do współpracy został zaproszony basista Red Hot Chili Peppers, Flea. Frusciante i Flea szybko zostali przyjaciółmi i wspólnie rozwijali swój talent muzyczny. Flea później przyznał, że z Frusciantem po raz pierwszy wymyślili i zagrali akordy do piosenki "Nobody Weird Like Me" z albumu Mother's Milk. W tym samym czasie muzyk zamierzał udać się na przesłuchanie do chórku Franka Zappy, jednak zarzucił ten pomysł tuż przed samą próbą, gdyż Zappa stanowczo zabronił zażywania narkotyków przez osoby należące do jego zespołu.

W wywiadzie Frusciante powiedział:

Slovak zmarł z powodu przedawkowania narkotyków w 1988 roku, a perkusista Red Hot Chili Peppers, Jack Irons, który nie był w stanie sobie poradzić ze śmiercią gitarzysty, opuścił zespół. Chcąc pozostać na rynku muzycznym, Flea i Anthony Kiedis rozpoczęli poszukiwania gitarzysty i perkusisty. Do zespołu dołączyli D. H. Peligro i DeWayne "Blackbyrd" McKnight. McKnight szybko opuścił zespół z powodu nieporozumień między nim a resztą zespołu. Wtedy Flea zaproponował przesłuchanie Frusciantego (Flea był zaskoczony jego znajomością całego repertuaru zespołu). Flea i Kiedis przesłuchali gitarzystę i jednogłośnie ogłosili go nowym gitarzystą grupy. Gdy Flea poinformował muzyka o jego przyjęciu, ten był podekscytowany – zaczął biegać dookoła swojego domu krzycząc, a następnie skoczył na ścianę zostawiając na niej ślad swoich butów. W tym czasie Frusciante był bliski podpisania kontraktu z zespołem Thelonious Monster (grał z tym zespołem przez dwa tygodnie), jednak zgoda na występy z Red Hot Chili Peppers spowodowała zmianę planów.

Kilka tygodni po przyjściu do zespołu Peligro został wydalony z grupy z powodu uzależnienia od narkotyków. Niedługo potem do zespołu dołączył nowy perkusista, Chad Smith. Grupa w nowym składzie zaczęła nagrywać materiał na album Mother's Milk. W czasie nagrywania Frusciante skupił się na naśladowaniu stylu gry Slovaka, nie wprowadził swojego sposobu gry na gitarze. Producent albumu Michael Beinhorn sprzeciwił się takiemu stylowi i zmusił gitarzystę do grania muzyki o heavymetalowym brzmieniu, którego wg producenta brakowało na trzech poprzednich albumach. Frusciante i Beinhorn przez długi czas walczyli o styl grania na gitarze i o ogólne brzmienie albumu. Wreszcie Frusciante ustąpił i koncepcja producenta zwyciężyła, gdyż jak powiedział Frusciante:

Zespół Red Hot Chili Peppers porozumiał się z Rickiem Rubinem na początku lat 90. XX wieku i przy jego współpracy powstał album Blood Sugar Sex Magik. Rubin stwierdził, że album trzeba nagrać w ciszy i pełnym skupieniu, dlatego zaproponował niezamieszkaną willę w Hollywood Hills jako miejsce nagrywania materiału na nowy album, na co zespół się zgodził. Frusciante, Kiedis i Flea odizolowali się od otoczenia w willi na czas nagrywania. Frusciante i Flea spędzali większość czasu zażywając znaczne dawki marihuany. W tym czasie Frusciante rozpoczął współpracę z Flea i perkusistą zespołu Jane's Addiction, Stephenem Perkinsem, nazywanym Trzy Ameby (ang. The Three Amoebas). Muzycy nagrali razem dziesięć do piętnastu godzin materiału, który nigdy nie został wydany.

Frusciante (z prawej) i Kiedis podczas jednego z koncertów trasy koncertowej promującej album Blood Sugar Sex Magik w 1991 roku

Blood Sugar Sex Magik stał się hitem natychmiast po premierze, która miała miejsce 24 września 1991. Album uplasował się na trzecim miejscu listy przebojów magazynu Billboard i sprzedał się w nakładzie siedmiu milionów kopii w Stanach Zjednoczonych i dwunastu milionów kopii na całym świecie. Nieprzewidywany sukces komercyjny albumu sprawił, że muzycy Red Hot Chili Peppers stali się gwiazdami rocka. Frusciante był zaskoczony i zdegustowany tą sławą i z trudem próbował radzić sobie z popularnością. Krótko po wydaniu albumu muzyk zaczął żywić niechęć do popularności zespołu. Anthony Kiedis w jednym z wywiadów powiedział:

Frusciante uważał, że przeznaczenie odsuwa go od zespołu. Gdy Red Hot Chili Peppers zaczął ogólnoświatową trasę koncertową promującą album Blood Sugar Sex Magik, Frusciante zaczął słyszeć w swojej głowie głosy nawołujące go do opuszczenia grupy: "nie zrobisz tego w czasie trasy, musisz odejść teraz" (ang. you won't make it during the tour, you have to go now). Muzyk przyznał się, że w młodości czerpał przyjemność z hedonistycznego trybu życia, jednak:

Frusciante nie zgodził się na udział w koncercie w Tokio (klub Tokyo's Club Quattro) 7 maja 1992, informując swoich kolegów z zespołu o swoim odejściu z Red Hot Chili Peppers. Był przekonywany do pozostania w grupie, jednak odmówił i następnego ranka udał się do Kalifornii.

1992–1997: Uzależnienie od narkotyków

Frusciante zaczął intensywnie zażywać narkotyki w czasie trasy koncertowej promującej album Blood Sugar Sex Magik. W jednym z wywiadów powiedział: "Gdy zdałem sobie sprawę z tego, że Flea w trakcie każdego koncertu jest odurzony narkotykami, również chciałem stać się ćpunem" (ang. When I found out that Flea was stoned out of his mind at every show, that inspired me to be a pothead). Oprócz marihuany Frusciante zażywał duże ilości heroiny; był uzależniony od obu środków. Po powrocie do Kalifornii latem 1992 wpadł w depresję; uważał, że jego życie jest skończone i że nie jest już w stanie pisać muzyki czy grać na gitarze. Przez krótki czas skupił się na malarstwie, wyprodukował cztery utwory muzyczne, które napisał w trakcie nagrywania albumu Red Hot Chili Peppers oraz napisał kilka nowel i scenariuszy filmowych. By poradzić sobie z postępującą depresją, Frusciante znacznie zwiększył przyjmowane dawki heroiny. Według muzyka, zażywanie heroiny w celu leczenia depresji było świadomą decyzją:

Frusciante otwarcie przyznał, że jest uzależniony (ang. "junkie"), ale długi okres zażywania narkotyków spowodował zmiany jego osobowości – twierdził, że narkotyki są jedynym sposobem, by "być pewnym, że ma się kontakt z pięknem, zamiast pozwolić całej brzydocie świata, by złamała twoją duszę".

Pierwszy solowy album Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt wydał 8 marca 1994. Większość utworów została nagrana w willi artysty w Hollywood Hills (w czasie nagrywania większości z nich Frusciante znajdował się pod wpływem narkotyków). Efekt długotrwałego zażywania heroiny uwidocznił się w utworze "Your Pussy's Glued to a Building on Fire". Pierwsza połowa albumu Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt została nagrana krótko po zakończeniu nagrań do albumu Blood Sugar Sex Magik; druga połowa została nagrana w końcowych miesiącach 1991 roku i na początku 1992, w czasie trasy koncertowej promującej album. "Running Away Into You" to jedyna piosenka nagrana po odejściu Frusciante z Red Hot Chili Peppers. Nagranie jest przykładem rocka awangardowego, którego głównym celem była ekspresja muzyka:

Frusciante podkreślał, że album "ma się zapisać w historii jako spójny materiał. Nie jako zbiór pojedynczych piosenek". Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt został wydany za pośrednictwem wytwórni Ricka Rubina, American Recordings. Warner Music, wytwórnia zespołu Red Hot Chilli Peppers, była pierwotnie właścicielem praw do albumu (zgodnie z kontraktem podpisanym z Frusciantem w trakcie jego odejścia z zespołu), jednak z powodu problemów muzyka z narkotykami wytwórnia przekazała prawa Rubinowi i pozwoliła mu wydać album za pośrednictwem American Recordings.

Artykuł opublikowany przez gazetę "New Times LA" określił muzyka jako "szkielet pokryty chudą skórą". Frusciante w kulminacyjnym momencie swojego uzależnienia niemal umarł w wyniku zakażenia krwi. Jego ramiona pokryły się bliznami w wyniku dożylnego przyjmowania heroiny i kokainy, pozostawiając ropnie. Muzyk spędził następne trzy lata, ukrywając się w swojej willi w Hollywood Hills, której ściany były odrapane i pokryte graffiti. W tym czasie przyjaciele muzyka, Johnny Depp i Gibby Haynes nakręcili nigdy niewydany dokument pt. Stuff opisujący nędzę, w jakiej przebywał Frusciante. Ostatecznie dom uległ zniszczeniu w trakcie pożaru, który strawił także kolekcję gitar, kilka niewydanych utworów nagranych na taśmę oraz spowodował kilka poważnych ran Frusciantego. Swój drugi solowy album, Smile from the Streets You Hold, Frusciante wydał w 1997 roku. Uzyskane środki miały być przeznaczone na narkotyki. Pierwszy utwór z płyty, "Enter a Uh", wyróżniał się zagadkowym tekstem i histerycznymi wrzaskami. Muzyk wiele razy kaszlał w trakcie nagrania, co świadczyło o jego stale pogarszającym się stanie zdrowia. Album został wycofany z rynku w 1999 roku. Pomimo bardzo kontrowersyjnych motywów wydania albumu, muzyk zapowiedział jego wznowienie.

1997–2002: Kuracja odwykowa i powrót do Red Hot Chili Peppers

Pod koniec 1997 roku Frusciante zaprzestał zażywania heroiny metodą zwaną cold turkey. Pomimo tego nie mógł sobie poradzić z uzależnieniem od sproszkowanej kokainy (ang. crack cocaine) i alkoholizmem. W styczniu 1998, po namowach przyjaciela Boba Forresta, udał się do kliniki Las Encinas w Pasadenie na kurację odwykową. W klinice zdiagnozowano mu śmiertelną infekcję ust, która mogła być zwalczona (lub przynajmniej opóźniona w rozwoju) poprzez usunięcie wszystkich zębów i zastąpienie ich protezami. Przeszczepiono mu również skórę na ramionach, by blizny i ropnie były niewidoczne. Miesiąc później Frusciante zakończył kurację i opuścił szpital.

Po rzuceniu narkotyków Frusciante zaczął prowadzić bardziej uduchowione, wręcz ascetyczne życie. Zmienił sposób odżywiania, stał się bardziej świadomy swojego stanu zdrowia, zaczął spożywać jedynie nieprzetworzone chemicznie posiłki. Zaczął treningi jogi i vipassany, odkrył, jaki wpływ na jego zdrowie ma samodyscyplina. By skupić się na muzyce, stał się abstynentem seksualnym, twierdząc "dobrze mi z tym" (ang. I'm very well without it). Te życiowe decyzje pozwoliły mu zmienić nastawienie do narkotyków:

Pomimo ciężkiego uzależnienia, Frusciante nie uważa tego fragmentu swojego życia za "czarny okres". Uważa, że był to czas odrodzenia, w którym odnalazł siebie i oczyścił swój umysł. Muzyk zaprzestał praktykowania jogi, gdyż wywierało to negatywny wpływ na jego kręgosłup, jednak stara się medytować codziennie.

Na początku 1998 roku z Red Hot Chili Peppers odszedł gitarzysta Dave Navarro i zespołowi groziło rozwiązanie. Flea powiedział Kiedisowi, że "jedyna droga do podtrzymania zespołu to sprowadzenie Johna jeszcze raz (ang. the only way I could imagine carrying on [with the Red Hot Chili Peppers] is if we got John back in the band). Jako że Frusciante był wolny od uzależnienia, Kiedis i Flea uznali za stosowne, by ponownie zaprosić go do zespołu. Gdy Flea odwiedził muzyka w jego domu i zaprosił go do zespołu, Frusciante zaczął płakać i powiedział "nic na świecie nie uszczęśliwiłoby mnie bardziej". W powiększonym składzie zespół zaczął nagrania do albumu Californication, który został wydany w 1999 roku. Powrót Frusciante przywrócił zespołowi dawne brzmienie. Jego głębokie oddanie muzyce miało znaczący wpływ na styl nagrań do albumu. Frusciante często mówił, że praca nad Californication była najlepiej zorganizowana w całej historii zespołu i najbardziej przypadła mu do gustu.

Podczas ogólnoświatowej trasy koncertowej promującej album Californication Frusciante kontynuował pisanie własnych utworów, z których większość znalazła się na trzecim solowym albumie muzyka, To Record Only Water for Ten Days. Album ten nie jest już tak wyraźnym przykładem rocka awangardowego i strumienia świadomości w muzyce jak Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt i Smile from the Streets You Hold. Teksty piosenek były jednak nadal zagadkowe, a jakość nagrania była obniżona. Proces pisania piosenek i produkcji był sprawniejszy niż na poprzednich dwóch solowych albumach artysty. Album odchodzi od rocka alternatywnego, jaki Frusciante komponował na potrzeby płyty Californication, przybliżając się do muzyki elektronicznej i elementów nowej fali. Zamiast skupić się na grze gitarowej, Frusciante położył nacisk na dźwięk syntezatora, co jest charakterystyczną cechą albumu.

W 2001 roku Frusciante wraz z Red Hot Chili Peppers rozpoczął nagrania do albumu By the Way. Wyznał, że okres nagrań był najszczęśliwszym okresem w jego życiu, że album dał mu szansę na "pisanie coraz lepszych piosenek". W tym czasie skomponował większość utworów, które znalazły się na albumie Shadows Collide With People i na soundtracku do filmu The Brown Bunny. Jego cel, którym było doskonalenie umiejętności gry na gitarze, był stopniowo osiągany przez naśladowanie takich gitarzystów jak: Andy Partridge, Johnny Marr i John McGeoch. Zadeklarował, że będzie wzorował się na każdym gitarzyście, który "używa dobrych strun i gra dobre akordy". Album uwidocznił wkład Frusciante w ugruntowanie mentalności zespołu, nagranie przedstawiło Red Hot Chili Peppers jako spójną grupę muzyków. By the Way został wydany w Stanach Zjednoczonych 9 lipca 2002.

2002–2007: Nagrania w 2004 roku i Stadium Arcadium

Frusciante na Madejski Stadium w Reading w lipcu 2006

Frusciante napisał i nagrał kilkadziesiąt piosenek w trakcie i po zakończeniu trasy koncertowej promującej By the Way. W lutym 2004 założył wraz z Joe Lally z zespołu Fugazi i Joshem Klinghofferem zespół Ataxia. Grupę rozwiązano po dwóch tygodniach, w czasie których nagrano ok. 90 minut materiału. Po dwóch dniach pracy w studiu nagraniowym, zespół zagrał dwa koncerty w klubie Knitting Factory w Hollywood oraz spędził jeszcze dwa dni w studiu przed rozwiązaniem formacji. Pod koniec roku pięć napisanych piosenek pojawiło się na soundtracku do filmu The Brown Bunny.

Czwarty solowy album studyjny pt. Shadows Collide With People Frusciante wydał 24 lutego 2004. W nagraniu albumu gościnnie wzięli udział przyjaciele muzyka: Klinghoffer, Smith i Flea. Frusciante zapowiedział wydanie sześciu nagrań w ciągu sześciu miesięcy: The Will to Death, Automatic Writing ( w ramach formacji Ataxia), DC EP, Inside of Emptiness, A Sphere in the Heart of Silence i Curtains. Album Curtains przyniósł muzykowi jedyny teledysk w 2004 roku – "The Past Recedes". Gitarzysta chciał wyprodukować te nagrania szybko i niedrogo, posługując się taśmą analogową, jednocześnie unikając profesjonalnych studiów nagraniowych i komputerowego modulowania głosu i brzmienia instrumentów.

Na początku 2005 roku Red Hot Chili Peppers zaczął prace nad piątym albumem Frusciantego wydanym razem z zespołem – Stadium Arcadium. Na albumie dominuje gra gitarowa Frusciantego, który dodał dodatkową linię wokalną i chórki do większości utworów. Ten zwolennik zasady "mniej znaczy więcej", jeśli chodzi o styl gry na gitarze, zaczął używać dwudziestoczterościeżkowego mixera w celu przedstawienia swojego całego talentu muzycznego. Frusciante na albumie łączy szeroki układ dźwięków i stylów, począwszy od brzmienia funkowego (obecnego na Blood Sugar Sex Magik), a kończąc na melodyjnym (By the Way). Frusciante zmienił spojrzenie na swoją grę na gitarze, zaczął wysuwać na pierwszy plan solówki. Kilka recenzji albumu zaakcentowało fakt wpływu gry Jimiego Hendriksa na grę solową gitarzysty. Muzyk rozszerzył używanie skomplikowanych efektów i riffów gitarowych na Stadium Arcadium oraz zaczął używać innych instrumentów, takich jak syntezator i melotron. Kontynuował współpracę z Rickiem Rubinem, który skupił się na ulepszaniu gitar muzyka i zmienianiu harmonii. Frusciante zaczął używać każdego instrumentu, jaki miał na wyposażeniu.

Wtedy również rozpoczął współpracę z zespołem The Mars Volta, którego liderem jest Omar Rodriguez-Lopez. Frusciante dodał linie wokalne i zagrał na gitarze muzykę do albumu De-Loused in the Comatorium. Zagrał również na gitarze muzykę do albumu Frances the Mute. W 2006 roku pomagał zespołowi przy wydaniu albumu Amputechture – zagrał siedem z ośmiu utworów, jakie znalazły się na płycie. W zamian Rodriguez-Lopez nagrał muzykę do kilku albumów solowych Frusciante oraz Stadium Arcadium

Od 2007: Zawieszenie działalności Red Hot Chili Peppers, The Empyrean i odejście z zespołu

Po wydaniu przez grupę Ataxia drugiego albumu studyjnego (AW II) 29 maja 2007, Frusciante tymczasowo zawiesił działalność solową. Po zakończeniu trasy koncertowej promującej album Stadium Arcadium zespół podjął decyzję o zawieszeniu działalności na czas nieokreślony. Wiadomość tę oficjalnie potwierdził Anthony Kiedis na początku 2008 roku, za powód podając ciągłe zmęczenie od czasu wydania albumu Californication. W czasie tego okresu gitarzysta ostatecznie opuścił zespół, oficjalnie jednak potwierdził ten fakt w grudniu 2009.

Frusciante wydał swój dziesiąty solowy album studyjny pt. The Empyrean 20 stycznia 2009 za pośrednictwem Record Collection. Jego nowy album (będący albumem koncepcyjnym) był produkowany z przerwami od grudnia 2006 roku do marca 2008. Na albumie wystąpili przyjaciele muzyka: Flea, Josh Klinghoffer i Johnny Marr. Ponadto na nagraniu wystąpili gościnnie Sonus Quartet i New Dimension Singers. Frusciante tuż po zakończeniu nagrań do albumu powiedział w jednym z wywiadów:

Styl w muzyce

Frusciante wraz z zespołem Red Hot Chili Peppers podczas koncertu na festiwalu Voodoo Experience w Nowym Orleanie w 2006 roku

Na przestrzeni lat styl gry Frusciantego rozwijał się i znacząco zmieniał. Mimo że już wcześniej był ceniony za swoją grę na gitarze, dopiero po wydaniu „Stadium Arcadium” zyskał pełne uznanie i status jednego z najlepszych gitarzystów na świecie. Opinię tę zawdzięcza swojej umiejętności koncentracji na grze (twierdzi, że wybrał podejście do muzyki oparte na wzorach, jakie dawały skomplikowane nagrania Jimiego Hendriksa i Eddiego Van Halena). Na swoich pierwszych nagraniach większość materiału skupiał wokół punka i dźwięków nowej fali. Używa wielu podobnych do siebie klasycznych modeli gitar nierzadko o zbliżonym dźwięku. Wszystkie jego gitary, nagrania, trasy koncertowe są inspirowane muzyką sprzed roku 1970. Często do każdego utworu Frusciante używa innej gitary, w zależności od uznania, która gitara jest właściwa brzmieniowo do zagrania danej piosenki. Wszystkie gitary, jakie miał przed odejściem z grupy, uległy spaleniu w pożarze jego domu w 1996 roku. Pierwszą gitarą, jaką nabył po powrocie do Red Hot Chili Peppers był czerwony Fender Jaguar z 1967 roku. Najczęściej używany przez niego instrument to Fender Stratocaster wyprodukowany w 1962 roku. Grał na nim podczas nagrań wszystkich albumów po powrocie do zespołu oraz na trasach koncertowych. Najbardziej ceniony i najefektowniejszy instrument z kolekcji to Gretsch White Falcon z 1957 roku, na którym Frusciante zagrał na dwóch koncertach podczas trasy koncertowej promującej album „By the Way”. Po zakończeniu trasy wycofał ten instrument ze swojego zestawu, gdyż stwierdził, że nie było dla niego miejsca. Większość muzyki akustycznej Frusciante komponuje za pomocą gitary Martin 0-15 wyprodukowanej w latach 50. XX wieku.

Frusciante używał wielu rodzajów śpiewu na swoich solowych albumach, od rozpaczliwych pisków (Niandra Lades and Usually Just a T-Shirt i Smile from the Streets You Hold) do bardziej typowego, spokojnego śpiewu na kolejnych albumach. Na albumach Red Hot Chili Peppers Frusciante dodaje wokal wspierający w stylu falsetowym, który opanował w trakcie nagrań do Blood Sugar Sex Magik. Lubił rolę wokalisty wspierającego w zespole; opisał te swoje działania jako „prawdziwą formę artystyczną, prawdziwy artyzm”. Pomimo swojego oddania i zaangażowania w sprawy zespołu, muzyk twierdzi, że jego materiał solowy i wkład w rozwój grupy to dwie różne sprawy. Gdy gitarzysta powrócił w 1999 roku do Red Hot Chili Peppers, Kiedis chciał nagrać „Living in Hell”, utwór, który Frusciante napisał na początku lat 90. Muzyk nie zgodził się na tę propozycję, argumentując swoją decyzję tym, że jego solowa twórczość może wejść w konflikt z jego rolą w zespole.

Technika gry

Muzyka Frusciantego opiera się na melodii i emocji, a nie na wirtuozerii. Choć zauważalne są pewne wpływy zaawansowanych technik gry na gitarze, muzyk twierdzi, że stara się „marginalizować to, na ile to tylko możliwe”. Uważa, że gitarowa wirtuozeria nie ewoluowała od lat 60. XX wieku i uznaje ówczesnych gitarzystów za niezwyciężonych fachowców. Gdy dorastał (lata 80.), wielu gitarzystów głównego nurtu skupiało się na szybkości grania. Twierdzi, że z tego powodu wielu niechętnych nowym trendom gitarzystów punkowych nie zostało zauważonych. Zaczął podkreślać w swoich kompozycjach technikę gry takich wirtuozów jak: Matthew Ashman (Bow Wow Wow) i Bernard Sumner (Joy Division). Uważa, że ich talent i styl gry nie zostały w pełni rozwinięte, bo nie zostali zauważeni. Frusciante zaczął uczyć się od tych muzyków trudnych akordów, starając się zyskać jak najwięcej z obserwacji ich techniki. Największe gitarowe autorytety według Frusciantego to Randy Rhoads i Steve Vai, jednak w tym przypadku muzyk powstrzymał chęć naśladowania ich gry.

Podążając za zasadą, że używanie wyłącznie czystych dźwięków jest złe i psuje brzmienie, Frusciante stworzył swój własny rodzaj nieczystego dźwięku (fałszu), który nazywa „grimy sound”. W rezultacie zauważył, że nieczyste dźwięki pozwalają mu „znęcać się nad gitarą” i dodawać przestery (ang. distortion) do partii solowych. Muzyk stara się złamać „jak najwięcej zasad w grze na gitarze” w celu poszerzania swoich muzycznych horyzontów. Uważa, że wielu współczesnym gitarzystom brakuje oryginalności i że „bez ryzyka przestrzegają wszystkich zasad”.

Frusciante na telebimie podczas koncertu Red Hot Chili Peppers na Stadionie Wembley w Londynie 21 maja 2007

Na przestrzeni lat zmieniał się jego styl komponowania albumów. Na wczesnych nagraniach Frusciantego dominują niedoskonałości w jakości dźwięku, gitarzysta zwraca jednak uwagę na to, że „jeszcze nawet na To Record Only Water for Ten Days można znaleźć skrzeczący śpiew i stale wypadające z rytmu gitary”. Na kolejnych albumach, np. na Shadows Collide With People, jego teksty stały się bardziej ascetyczne, wyważone: „Chciałem, żeby wszystko było perfekcyjnie dopracowane - żadnych fałszów, żadnego wypadania z rytmu czy innych takich” (ang. I just wanted everything to be perfect – I didn't want anything off pitch, or off time, or any unintentional this or that). Frusciante uważa, że proces pisania piosenek to postępujący rozwój, jednak nie wymusza go na sobie: „Jeśli jakaś piosenka chce do mnie przyjść, jestem gotów ją przyjąć. Ale nie pracuję nad nią.”. Większość jego solowego materiału była początkowo grana na akustycznej lub na elektrycznej gitarze bez wzmacniacza. Frusciante kultywuje atmosferę sprzyjającą pisaniu utworów poprzez bezustanne słuchanie muzyki innych twórców oraz uleganie ich wpływom. Muzyk woli nagrywać albumy na taśmach analogowych i na innym niezaawansowanym technicznie sprzęcie. Preferencja ta wynika z jego przekonania, że używanie starszego sprzętu może wspomóc szybkość nagrywania materiału i że nowoczesny sposób nagrywania albumów (sprzęt komputerowy itp.) dają jedynie iluzję prawdziwej skuteczności. Frusciante zawsze próbuje poprawiać wydajność nagrywania albumów tak jak to tylko możliwe, ponieważ uważa, że „muzyka staje się żywa wtedy, gdy tworzysz ją szybko”. Lubi wyzwania, kiedy musi nagrać piosenkę w zaledwie kilku próbach. Ponadto uważa, że kiedy muzycy nie mogą wytrzymać presji szybkiego nagrania utworu, często wpadają we frustrację.

Wpływ, inspiracje

Frusciante (z prawej) z zespołem The Mars Volta

Pomimo tego, że największy wpływ na Frusciantego bezspornie wywarł Hendrix, muzyk wzorował się na artystach takich jak: Captain Beefheart, The Residents, The Velvet Underground, Neu! i Kraftwerk. Uważa, że jego chęć uczenia się gry na gitarze była spowodowana fascynacją takimi muzykami jak: Greg Ginn, Pat Smear i Joe Strummer. W czasach młodzieńczych swoją uwagę skupił na Hendriksie i Led Zeppelin oraz na takich formacjach jak: Public Image Ltd., Siouxsie and the Banshees i The Smiths. W trakcie nagrań do Blood Sugar Sex Magik zainspirował się muzyką Leadbelly i Roberta Johnsona. Do albumów Californication i By the Way Frusciante technikę tworzenia tonalnej tekstury utworów czerpał z wielu rodzajów akordów autorstwa takich artystów jak: Vini Reilly (The Durutti Column) i zespołów Fugazi i The Cure. Pierwotnie zamierzał skomponować By the Way na wzór „punkowych, szorstkich piosenek”, czerpiąc inspiracje od takich muzyków jak The Germs i The Damned. Zamiar ten został jednak odrzucony przez producenta Ricka Rubina i zamiast tego Frusciante zdecydował się zbudować melodyczny podkład do piosenki „Californication”. W czasie nagrywania Stadium Arcadium Frusciante odszedł od swojego zainteresowania nową falą i skoncentrował się na naśladowaniu takich gitarzystów jak Hendrix i Van Halen. Zapowiedział, że na najnowszym albumie będzie można usłyszeć muzykę elektroniczną, którą się zainspirował. Wzorował się na takich artystach muzyki elektronicznej jak: Ekkehard Ehlers, Peter Rehberg i Christian Fennesz. Jego zainteresowania ulegają bezustannym zmianom, wierzy, że bez tego straciłby całe zainteresowanie graniem na gitarze: