John Houston Stockton (ur. 26 marca 1962 roku w Spokane), były amerykański zawodowy koszykarz, występujący w lidze NBA. Przez całą karierę grał w drużynie Utah Jazz, obok Karla Malone'a największa gwiazda tego klubu. Członek Basketball Hall of Fame, dwukrotny mistrz olimpijski.

Kariera

Stockton urodził się i dorastał w Spokane (Waszyngton), gdzie uczęszczał również do Szkoły Przygotowawczej Gonzaga. Następnie jako student grał w koszykówkę na Uniwersytecie Gonzaga, również w rodzinnym mieście. Został wybrany przez Jazz (16. numer ogółem) w pierwszej rundzie draftu NBA w roku 1984.

Chociaż mierzy zaledwie 185 cm wzrostu Stockton uważany był za jednego z najlepszych zawodników, którzy kiedykolwiek grali na pozycji rozgrywającego (point guard). Zakończył karierę mając średnie dwucyfrowe wyniki w dwóch kategoriach – 13,1 punktu oraz 10,5 asysty.

W 2005 roku dzierżył rekord NBA w liczbie asyst w karierze (15806) oraz przechwytów w karierze (3265). W historii NBA jego wyniki zajmują pięć z sześciu czołowych miejsc na liście sezonów z największą liczbą asyst (jedno miejsce zajmuje Isiah Thomas). Stockton dzierży rekord NBA w liczbie sezonów oraz meczów z rzędu rozegranych w jednej drużynie, a także trzecie miejsce w liczbie rozegranych spotkań (za Kareemem Abdul-Jabbarem i Robertem Parishem). W czasie kariery opuścił tylko 22 spotkań, z czego 18 w jednym sezonie.

Stockton wystąpił 10 razy w Meczu Gwiazd, a w roku 1993 został wybrany Najwartościowszym Zawodnikiem Meczu, razem z kolegą z drużyny Jazz, Karlem Malone’em. Zagrał w reprezentacji USA podczas Igrzysk Olimpijskich w 1992 i 1996, grając w składzie I. i III. Dream Teamu.

W czasie trwania kariery Stockton został wybrany dwukrotnie do Pierwszej Drużyny Ligi NBA, sześciokrotnie do Drugiej Drużyny, trzykrotnie do Trzeciej, a także pięciokrotnie do Drugiej Drużyny Najlepiej Broniących Zawodników Ligi. Najwspanialszym osiągnięciem w karierze Stocktona był mecz nr 6 Finałów Konferencji Zachodniej przeciwko Houston, kiedy Stockton rzucając nad Charlesem Barkleyem zdobył zwycięskie punkty dla Jazz, a zespół z Utah po raz pierwszy w historii znalazł się w Finałach NBA.

Przez wiele lat Stockton i Karl Malone byli numerem 1 i 2 siły uderzeniowej Jazz. Większość z asyst Stocktona było rezultatem podań do Malone’a. W Salt Lake City sprzedawcy samochodów upamiętnili tę zagrywkę nazywając ją „Stockton to Malone Honda”.

W ostrym kontraście do większości ligi małomówny Stockton ubierał się konserwatywnie poza boiskiem wystrzegając się ekstrawagancji typowych dla wizerunku wielu zawodników. Był także ostatnim znaczącym zawodnikiem NBA, który nosił krótkie spodenki do swojego uniformu. Zwyczaje te przypięły zawodnikowi etykietkę „starej szkoły”, obok jego bardzo fizycznej gry. Z drugiej strony, ankiety wśród zawodników i fanów podobnie często wymieniały jego nazwisko pośród grających najbardziej nieczysto zawodników w NBA, zazwyczaj zaraz za kolegą z drużyny Karlem Malone’em.

Stockton wybrał ogłoszenie emerytury poprzez wydanie oświadczenia, zamiast zwyczajowej konferencji prasowej. Jazz zorganizowali mu później ceremonię odejścia, podczas której władze miasta Salt Lake zmieniły nazwę ulicy przed frontem hali Delta Center, gdzie gra zespół Jazz, na „John Stockton Drive”, aby oddać honor jego osiągnięciom. Numer 12, z którym grał Stockton został wycofany przez Utah Jazz podczas meczu 22 listopada 2004 roku. Stockton razem z całą rodziną mieszka w rodzinnym mieście Spokane. Przed halą Delta Center stoi jego pomnik.

W 1996 roku został wybrany do 50 Największych Zawodników w Historii NBA. 11 września 2009 r. Stockton został włączony do Basketball Hall of Fame.

Statystyki

Przypisy