Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Federalnej Niemiec (niem. Auswärtiges Amt, dosłownie i zwyczajowo: Urząd Spraw Zagranicznych, w skrócie: AA) – federalny resort odpowiadający za prowadzenie polityki zagranicznej Republiki Federalnej Niemiec oraz za kontakty między Niemcami a Unią Europejską.

Niemiecka Partia Centrum (Deutsche Zentrumspartei lub po prostu Zentrum), często nazywana Katolicką Partią Centrum, była to niemiecka katolicka partia polityczna w czasach Cesarstwa Niemieckiego. Rozwiązała się 6 lipca 1933 r., na krótko przed podpisaniem konkordatu pomiędzy Stolicą Apostolską a III Rzeszą. Po II wojnie światowej partia została reaktywowana, jednak nie zdołała osiągnąć dawnych wpływów, jako że większość jej członków odeszła do CSU. Pomimo tego była reprezentowana w parlamencie do 1957 roku. Ciągle istnieje, jako marginalne ugrupowanie, najsilniejsze w Nadrenii Północnej-Westfalii.

Wilhelm Groener (ur. 22 listopada 1867 w Ludwigsburgu w Wirtembergii, zm. 3 maja 1939 w Poczdamie) – niemiecki generał, kwatermistrz generalny armii niemieckiej w latach 1918 - 1919. Od 19 stycznia 1928 do 30 maja 1932 minister obrony (Reichsheer) w kolejnych gabinetach Republiki Weimarskiej. W drugim gabinecie Heinricha Brüninga jednocześnie (1931 - 1932) minister spraw wewnętrznych . Jeden z nielicznych wojskowych wysokiego szczebla o poglądach prorepublikańskich.

Otto Geßler (ur. 6 lutego 1875 w Ludwigsburgu, zm. 24 marca 1955 w Lindenberg im Allgäu) – niemiecki polityk, minister obrony narodowej (Reichswehrminister). Utrzymał się na stanowisku prawie osiem lat mimo różnych zmian rządów. Ściśle współpracował z Hansem von Seecktem. Ustąpił w styczniu 1928 po wyjściu na jaw tzw. Afery Lohmanna, dotyczącej finansowania Reichsmarine. Został zastąpiony przez Wilhelma Groenera. Od 1928 do 1933 przewodniczył organizacji opiekującej się grobami niemieckich żołnierzy – Volksbund Deutsche Kriegsgräberfürsorge.

Niemiecka Partia Demokratyczna (Deutsche Demokratische Partei) została założona przez przywódców dawnej Postępowej Partii Ludowej (Fortschrittliche Volkspartei) oraz lewego odłamu Partii Narodowo-Liberalnej (Nationalliberale Partei). Ugrupowanie powstało na początku istnienia Republiki Weimarskiej. Do kierownictwa partii zaliczali się: Walther Rathenau, Eugen Schiffer, Otto Preuss, Otto Gessler, Max Webber oraz Erich Koch-Weser. Demokraci określali się jako lewicowa partia liberalna, podczas gdy Niemiecką Partię Ludową (DVP) uznawało się za prawicową frakcję liberalną. Wraz z socjaldemokratami i Partią Centrum, DDP postulowała wprowadzenie demokratycznej, republikańskiej formy rządów. Partię często krytykowano, stosując wobec niej określenia "partii żydów" bądź "partii profesorów" (w istocie Żydzi stanowili znaczny odsetek jej wyborców).

Republika Weimarska – potoczna nazwa państwa niemieckiego istniejącego w latach 1919-1933 (nazwa urzędowa: Rzesza Niemiecka). Powstała w wyniku rewolucji listopadowej. Było to państwo federalne, demokratyczne, z mieszaną prezydencko-parlamentarną formą rządów. Parlamentem był Reichstag, stolicą – Berlin. Nazwa republiki pochodzi od miasta Weimar, w którym obradowało zgromadzenie narodowe, uchwalające konstytucję. Na powstanie republiki bezpośredni wpływ miały skutki I wojny światowej. Upadek republiki spowodowało powstanie i umocnienie się nazizmu.

Socjaldemokratyczna Partia Niemiec, (niem. SPD – Sozialdemokratische Partei Deutschlands) – najstarsza niemiecka partia polityczna wśród obecnie istniejących oraz jedna z najstarszych i największych partii politycznych na świecie, obchodziła w 2003 r. swoją 140. rocznicę powstania. Z liczbą ponad 500 000 członków stanowi najliczniejszą partię współczesnych Niemiec. Założona w 1863 r., do 1891 pod nazwą Socjalistyczna Partia Robotnicza (SAP). Założenia i program polityczny oparte są na ideałach socjaldemokratycznych i neoliberalnych (szczególnie za rządów kanclerza Gerharda Schrödera). Członkowie partii, którzy nie ukończyli 35. roku życia skupiają się w organizacji Jusos (Jungsozialisten in der SPD).

Reparacje wojenne – rekompensaty finansowe za straty i szkody spowodowane przez działania wojenne wypłacane zaatakowanej stronie konfliktu w przypadku jej zwycięstwa bądź korzystnego dla niej rozejmu, wynikające z łamania przez napastników postanowień Konwencji haskiej z 1907 roku, bądź innych aktów prawa międzynarodowego. Do I wojny światowej odszkodowania były nakładane wedle uznania wygranych, dopiero traktat wersalski ustanowił obowiązek wypłacania rekompensat (przez Niemcy), a po II wojnie światowej uregulowały je konferencja jałtańska i konferencja poczdamska.