Postanowienia Joyeuse Entrée

Zatwierdzając Joyeuse Entrée kolejni władcy Brabancji zobowiązywali się utrzymać niepodzielność księstwa, co wykluczało podział spadku w łonie dynastii panującej. Ponadto do rady książęcej mogli być powoływani tylko mieszkańcy Brabancji, a władcy zobowiązywali się nie wypowiadać wojen i nie zawierać ważnych traktatów bez zgody stanów. Jeszcze ważniejszym ustępstwem było uzależnienie nakładania nowych podatków od zgody przedstawicieli stanów, co było typowym rozwiązaniem w monarchii stanowej.

Znaczenie Joyeuse Entrée w historii Belgii

Ze względu na swą trwałość oraz zakres władzy przyznanej stanom Joyeuse Entrée bywa porównywane z angielską Magna Charta Libertatum. Statuty Brabancji stały się wzorem dla podobnych dokumentów w innych prowincjach niderlandzkich. Powoływano się na nie w trakcie próby centralizacji władzy w Niderlandach w czasach rządów burgundzkich Walezjuszy (XV wiek) i później w czasach Habsburgów (XVI-XVIII wiek). Przywileje stanowe stały się w Niderlandach Południowych symbolem odrębności narodowej i autonomii wobec obcych rządów, ale także podporą starego, feudalnego ładu społecznego. Gdy u schyłku XVIII wieku stany brabanckie sprzeciwiły się szeroko zakrojonym, oświeceniowym reformom cesarza Józefa II, ten w odwecie w styczniu 1789 roku odwołał Joyeuse Entrée. Wywołało to rebelię w całej Belgii, gdzie obalono władzę austriacką i na krótko ogłoszono niepodległość. Zawirowania związane z wojnami i podbojem francuskim doby rewolucji francuskiej i czasów napoleońskich spowodowało ostateczne zniesienie prawnego funkcjonowania w prowincjach belgijskich Joyeuse Entrée i aktów na nim wzorowanych. Mimo tego, gdy w roku 1830 Belgia ogłosiła ostatecznie swą niepodległość, w warstwie symboliczno-prawnej powołano się na Joyeuse Entrée jako najstarszy akt określający podmiotowość prawną współczesnej Belgii.

Przypisy