Juda Machabeusz (hebr. יהודה המכבי Yehudah HaMakabi Juda Młot), jeden z przywódców żydowskiego powstania Machabeuszy przeciwko Seleucydom 167 p.n.e. - 160 p.n.e.

Jakub (hebr. Yaʿăqōḇ, Yaʿaqov יַעֲקֹב, arab. يعقوب, Yaʿqūb, od aqeb - "pięta"), nazywany też Izraelem (יִשְׂרָאֵל) – patriarcha biblijny, którego dzieje przedstawia Księga Rodzaju.

Juda ha-Nasi także w formie Jehuda ha-Nasi (hebr. רבי יהודה הנשיא) Jehuda Książę (135 - 220). Współcześni mu Żydzi mówili o nim "nasz święty rabbi" (rabbenu ha-kadosz). Z czasem określany bywał po prostu jako Rabbi. Był synem Szymona ben Gamaliela II, kierownika akademii religijnej w Uszy, gdzie Juda spędził młodość. Uznawany przez Rzymian zwierzchnik społeczności żydowskiej w Palestynie w czasach represji po powstaniu Bar Kochby. Tradycja żydowska przypisuje mu przyjaźń z cesarzem Antoniuszem (Marek Aureliusz lub Aleksander Sewer). Cieszył się jednocześnie powszechnym uznaniem wśród Żydów w Palestynie. Korzystając z czasów pokoju podjął się ostatecznej redakcji Miszny był zatem przedstawicielem ostatniego, szóstego pokolenia tannaitów. Stworzył centrum naukowo-religijnego w Bet Szearim. Jego uczniami byli Abba Aricha i Mar Szmuel, propagatorzy judaizmu w wersji rabinicznej w Babilonii i fundatorzy tamtejszych akademii rabinicznych.

Język hebrajski (hebr. עִבְרִית, trb. iwrit) – język z grupy kananejskiej języków semickich, należący do afroazjatyckiej rodziny językowej, zapisywany alfabetem hebrajskim.