Juliusz Tadeusz Franciszek Tarnawa-Malczewski (ur. 4 października 1872 w Martynowie Nowym koło Halicza, zm. 1940 we Lwowie) – polski inżynier, pułkownik C.K. Armii i generał dywizji Wojska Polskiego.

Wychowanek Wojskowej Szkoły Realnej w Hranicach Morawskich. W 1893 ukończył austriacką Techniczną Akademię Wojskową. W 1909 wyższy kurs inżynieryjny w Wiedniu. Jako oficer saper pełnił służbę w sztabach wyższych dowództw oraz w twierdzach Kraków (1893–1895) i Przemyśl (1898–1908). W latach 1909–1910 przebywał w głównym Komitecie Technicznym w Wiedniu, a następnie był zastępcą szefa oddziału inżynierii w Kotorze (wł. Cattaro) oraz zastępca szefa saperów 16 Korpusu. W 1911 mianowany na majora. Od 1912 dowódca batalionu w Tarnopolu, później zastępca i szef inżynierii w Krakowie.

I wojna światowa

Walczył w I wojnie światowej, początkowo jako dowódca Twierdzy Kraków. Ciężko ranny w 1914 r. W roku 1915 zastępca i szef inżynierii armii na Froncie Galicyjskim, potem dowódca pułku piechoty i brygady piechoty. Pułkownik w 1916. Pod koniec wojny w Sztabie Generalnym armii austriackiej.

W Wojsku Polskim

W grudniu 1918 wrócił do kraju i wstąpił do Wojska Polskiego. Od grudnia 1918 szef Oddziału IV Technicznego Sztabu Generalnego. W lutym 1919 mianowany został II zastępcą szefa Sztabu Generalnego-głównym kwatermistrzem. 1 maja 1920 zatwierdzony został z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu generała podporucznika (3 maja 1922 zweryfikowany w stopniu generała brygady ze starszeństwem z 1 czerwca 1919). 17 lipca 1920 został zwolniony ze stanowiska.

W okresie marzec 1921–listopad 1922 szef sztabu Ministerstwa Spraw Wojskowych, od listopada 1922 do 12 marca 1924 dowódca Okręgu Korpusu nr III w Grodnie. W tym czasie główny inicjator i sponsor budowy Grobu Nieznanego Żołnierza w Warszawie. W okresie od 12 marca 1924 do 21 grudnia 1925 dowódca Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.

31 marca 1924 Prezydent RP Stanisław Wojciechowski na wniosek Ministra Spraw Wojskowych, gen. dyw. Władysława Sikorskiego awansował go na generała dywizji ze starszeństwem z 1 lipca 1923 i 2 lokatą w korpusie generałów.

Do maja 1926 dowódca Okręgu Korpusu nr I w Warszawie oraz Inspektor Armii. W okresie 10-14 maja 1926 był ministrem Spraw Wojskowych w trzecim rządzie Wincentego Witosa. Jedną z jego pierwszych decyzji był rozkaz nakazujący jednostkom wiernym Piłsudskiemu powrót z manewrów w Rembertowie do garnizonów, ponieważ podejrzewał, że oddziały te zamierzały przeprowadzić przewrót polityczny podczas nieobecności prezydenta Wojciechowskiego w Warszawie. Wojskowi jednak tego polecenia nie wykonali. Dodatkowo, w nocy z 11 na 12 maja zaczęły przemieszczać się w kierunku Warszawy inne pułki. Generał nie mógł przeciwdziałać, ponieważ oddziały, którymi wcześniej dowodził, zostały wcześniej wycofane daleko poza miasto na wniosek, poprzedniego ministra spraw wojskowych – gen. Lucjana Żeligowskiego, który był zwolennikiem Piłsudskiego.