|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: Zwierzęta posiadają umiejętność odnajdywania drogi poprzez wykrywanie zarówno siły pola magnetycznego emitowanego przez płynne jądro Ziemi, jak i kąta pod jakim pole to styka się z Ziemią. Badania wykazały, że orientacja na przykład krów i jeleni opiera się na osi północ-... Porażenie prądem elektrycznym i zderzenia z liniami energetycznymi to główne przyczyny śmierci wśród wielu gatunków ptaków. Teraz hiszpańscy naukowcy rzucają nowe światło na czynniki, które przyczyniają się do tych wypadków. Ich odkrycia pokazują, że wdrożenie dosyć prost... Algorytm genetyczny, naśladujący mechanizmy zachodzące w procesach ewolucji, pomógł naukowcom w doborze optymalnej formy aktywacji elektrycznej generowanej przez implanty stosowane w stymulacji układu nerwowego. Rozwiązanie to poz... Spektroskopia ramanowska, dotąd używana np. do mierzenia poziomu zanieczyszczeń w powietrzu i wodzie, może wykrywać przeciwciała we krwi chorych ludzi. Umożliwiające to płytki laboratoryjne wynaleźli naukowcy z Instytutu Chemii Fizycznej ... W dniach 11 - 13 maja 2011 r. w Rydze, Łotwa, odbędzie się 18. nordycka konferencja nt. lingwistyki informatycznej.
Lingwistyka informatyczna to dziedzina interdyscyplinarna zajmująca się modelowaniem statystycznym i/lub regułowym języka naturalnego z perspektywy in...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 JustunekCzy wiesz że...? Zecerstwo – dział poligrafii zajmujący się ogółem czynności prowadzących do uzyskania obrazu kolumn publikacji gotowych do druku. Dzieli się na dwie podstawowe fazy: skład i łamanie (a także równoległe z nimi nadawanie korekty). Skład to samo utworzenie tekstu, a łamanie to wprowadzenie tekstu na kolumny i połączenie go tam z materiałem ilustracyjnym. Od czasów Jana Gutenberga do końca XIX wieku zecerstwo polegało na układaniu pojedynczych czcionek wraz z innymi elementami graficznymi. Prace zecerskie usprawniło wynalezienie odlewarek do całych rzędów tekstu – wierszy linotypowych, jak i wprowadzenie szeregu innych metod automatyzujących pracę zecerni (tastry i odlewarki monotypowe), a następnie wprowadzenie fotoskładu i wreszcie DTP. Łamanie, łamanie tekstu, łamanie kolumny – w DTP jest to tworzenie obrazu kolumny poprzez nadanie surowej zawartości tekstowej cech tekstu sformatowanego oraz połączenie tekstu z grafiką. Punkt typograficzny – podstawowa jednostka długości stosowana w systemach miary wielkości czcionek i innych elementach typograficznych. W systemach tych wszystkie wielkości czcionek i innych elementów typografii są podawane jako wielokrotność punktu typograficznego. Justunek – w zecerstwie tzw. materiał ślepy, materiał zecerski bez oczka, wszystkie niedrukowalne elementy dystansowe układane w składzie i łamaniu razem z czcionkami, liniami, ornamentami, "kliszami", itp. Justunkiem były różnego kształtu metalowe płytki i sztabki wstawiane pomiędzy czcionki oraz wypełniające wszelkie inne puste miejsca na kolumnie. Ze względu na wymiary justunek był dzielony na: DTP (. W tym znaczeniu termin ten dotyczy nie tylko fazy projektowej, czyli tworzenia w programach komputerowych obrazu (oraz kształtu) stron publikacji, ale także zarządzania pracą grupową, a nawet odnosi się do komputerowego sterowania urządzeniami wykorzystywanymi w tym procesie, a więc np. naświetlarkami czy maszynami drukarskimi.
Babaszka – rodzaj justunku średniego będący wielokrotnością justunkowego kwadratu. Metalowy klocek ze żłóbkiem (patrz: czcionka) ułożonym poprzecznie, używany do wypełniania pustych miejsc w kolumnie i do justowania dużych elementów jak np. "klisze". Dokładnie babaszka była justunkiem w stopniu jednego kwadratu i grubości 24, 36 lub 48 pt. Do składu ręcznego elementy te były wykonane w odlewni czcionek (poza drukarnią) stąd justunek ten nazywano ręcznym lub fabrycznym, a wymiarowany był w punktach typograficznych. Interlinia (światło międzywierszowe) – w DTP jedna z najważniejszych cech tekstu sformatowanego. Jest to odległość między sąsiednimi wierszami tekstu liczona jako odstęp pomiędzy dolną linią pisma w wierszu górnym i górną linią pisma w wierszu dolnym. W zecerstwie był to justunek długi w postaci wąskiej blaszki metalowej wkładanej pomiędzy wiersze tekstu złożone z czcionek lub wierszy linotypowych. Grubość takiej blaszki wynosiła od 1 do 4 punktów.
Ryga – rodzaj justunku długiego (od 2 do 6 kwadratów) o grubości od 6 do 16 punktów typograficznych, stosowany do wypełniania odstępów między wierszami oraz oddzielania łamów składu zecerskiego. W składzie monotypowym justunek był odlewany tak samo jak wszystkie znaki z oczkiem i był wymiarowany w liczbach całkowitych jednostek monotypowych (ściśle związanych z zadanym stopniem pisma). Zarówno justunek jak i czcionki pochodzące z odlewu monotypowego mogły być wykorzystywane do składu ręcznego. Kolumna – w zecerstwie był to skład odpowiadający stronie, czyli miejsce do wypełnienia składem zecerskim (łącznie z niedrukowalną częścią marginesów, która składana jest justunkiem). Obecnie jest to powszechnie stosowana wśród osób z branży (redakcje, studia DTP, drukarnie) nazwa każdej strony publikacji poligraficznej.
Spacja – w zecerstwie tzw. materiał justunkowy, materiał zecerski bez oczka. Spacje służyły do rozdzielania wyrazów lub do spacjowania liter. Spacja należy do justunku drobnego. Spacje poniżej 2 punktów były rzadko używane, gdyż sprężynując rozpychały nierównomiernie wiersze składu. Justunek, zwłaszcza długi i pochodzący z monotypu, bywał często przycinany na wymiar w ręcznych gilotynach. W ten sposób unikano łączenia wielu elementów justunku. Było to szczególnie cenne przy składaniu tabeli, których komórki rzadko kiedy można było wyliczyć w pełnych kwadratach. Justowanie (inne nazwy to: justowanie tekstu, justowanie składu, wyjustowanie, wyrównywanie tekstu oraz potocznie, raczej niepoprawnie justyfikacja) – termin zecerski, przeniesiony także do DTP, oznaczający formowanie bloku tekstu poprzez wyrównanie położenia jego wierszy w celu nadania całości jednolitego, estetycznego wyglądu. Rozróżniamy:
Kwadrat to tradycyjna jednostka wtórna wielkości typograficznych, a jednocześnie nazwa stopnia pisma. Używane były w poligrafii, a dokładniej w zecerstwie oraz w redakcji technicznej. Jest to także nazwa ślepego materiału zecerskiego o tejże wielkości. Przy odlewaniu wierszy linotypowych stosowano tzw. justunek zmienny w postaci klinów rozpychających na zadany wymiar odstępy pomiędzy składanymi wyrazami. Zobacz też
Czy wiesz że...? beta Czcionka (staropolskie nazwy: krotło, cćonka, trzcionka) – rodzaj nośnika pojedynczych znaków pisma drukarskiego, podstawowy materiał zecerski używany w technice druku wypukłego. Współcześnie czcionka drukarska została wyparta przez czcionkę komputerową, która jest obrazem pojedynczego znaku (glifu) zakodowanym w postaci bitmapowej lub wektorowej.
Skład – termin zecerski (dziś już historyczny) oznaczający tekst, który powstał fizycznie, czyli został ułożony z czcionek lub wierszy linotypowych (a także innych elementów, jak monotypy, linie czy justunek). Skład ma postać szpalty i będzie dopiero łamany. Składem jest także tabela, już złożona, ale jeszcze nie włamana w kolumnę.
Firet – długość stosowana w typografii (w zecerstwie i DTP) używana bezpośrednio przy składzie tekstu, jest równa wysokości aktualnie używanego stopnia pisma. Np. najdłuższy myślnik, tzw. pauza, to w przybliżeniu kreska długości firetu, a półpauza to kreska długości pół firetu. W większości krojów pisma litery M i W mają szerokość firetu. Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
