Kacper Bażanka - Polski Serwis Naukowy

Hełm wieży zegarowej na Wawelu

Ogrodzenie kościoła Św.Piotra i Pawła w Krakowie

Kacper Bażanka, Kasper Bażanka (ur. ok. 1680 przypuszczalnie na Podlasiu, zm. 21 stycznia 1726 w Tarnowie) – polski architekt epoki baroku. Specjalizował się w architekturze sakralnej.

Nie wiadomo dokładnie, kiedy rozpoczał studia w Akademii św. Łukasza w Rzymie, ani czyim był uczniem. Pewne jest, że w 1704 roku brał udział w II konkursie klementyńskim, w którym zdobył pierwszą nagrodę. Przez pewien czas kształcił się w pracowni Andrea Pozzo. Po powrocie do Polski w 1711 roku rozpoczął prace nad największym swoim dziełem – odbudową kościoła i klasztoru Norbertanek w Imbramowicach. Bażanka działał głównie w Krakowie, w kościele św. św. Piotra i Pawła oraz na Wawelu. Ponadto w Krakowie wykonał szereg dzieł, jak domek loretański przy klasztorze Kapucynów oraz kościół Misjonarzy. Pochowany jest w krakowskim kościele pw. św. św. Piotra i Pawła pod ołtarzem św. Michała.

Domek loterański w Krakowie – obiekt sakralny zlokalizowany po prawej stronie kościoła kapucynów na Piasku, Jest on wierną kopią sanktuarium Świętego Domku w Loreto we Włoszech, który według tradycji został przeniesiony w XIII wieku z Nazaretu.

Kościół Przemienienia Pańskiego – zabytkowy kompleks sakralny, wraz z przylegającym do niego klasztorem pijarów, przy ulicy Pijarskiej 2 w Krakowie.

Bażanka jest twórcą iluzjonistycznych rozwiązań, wywodzących się z architektury Francesco Borrominiego, często stosował lustra odbijające światło oraz malowidła iluzjonistyczne.

Podobno cierpiący na padaczkę artysta wypadł w mroźny wieczór nieprzytomny z sań. Nim go odszukano – zamarzł nie odzyskawszy przytomności.

Główne dzieła:

Stefan Mikołaj Branicki, ( ur. ok. 1640, zm. w 1709) – stolnik wielki koronny od 1688, wojewoda podlaski od 1703, starosta stopnicki, bielski, brański (1683), ratneński i krośnieński (1673).

Wawel – wzgórze na Pomoście Krakowskim, w Krakowie, w Dzielnicy I Stare Miasto, na lewym brzegu Wisły; wysokość 228 m n.p.m., antropogeniczne; historyczna dzielnica Krakowa, na wzgórzu zabytkowe zespoły budowlane.

1711– kościół i klasztor Norbertanek w Imbramowicach (w kościele Norbertanek występują iluzjonistyczne malowidła naśladujące freski w San Ignazio w Rzymie);

1711 – nagrobek wojewody podlaskiego Stefana Branickiego w farze białostockiej;

1712 – Domek Loretański przy klasztorze Kapucynów w Krakowie;

1716 – nagrobek rodziny Brzechffów w kościele św. św. Piotra i Pawła w Krakowie;

1716 – współudział w restauracji katedry w Sandomierzu;

1718 – hełm wieży zegarowej katedry krakowskiej;

1718 – 1728 – kościół Pijarów w Krakowie (fasada F. Placidi);

1719 – 1728 – kościół Misjonarzy na Stradomiu w Krakowie;

1720 – nagrobek rodziny Branickich w kościele św. św. Piotra i Pawła w Krakowie;

1721 – 1722 – ogrodzenie kościoła św. św. Piotra i Pawła w Krakowie;

ok. 1724 – ołtarz główny w kościele katedralnym we Fromborku;

1726 – ołtarz Zwiastowania w kościele Mariackim w Krakowie.

Bibliografia

Kościół ss. norbertanek w Imbramowicach pod wezwaniem św. Apostołów Piotra i Pawła. Wydane przez ss. norbertanki.