Kalafonia - Polski Serwis Naukowy

Kalafonia

Kalafonia

Kalafonia (łac. Colophonium) – żywica miękka pochodzenia naturalnego, pozostałość po oddestylowaniu terpentyny z żywicy drzew iglastych (głównie sosny).

Kalafonia jest substancją kruchą, bardzo łamliwą, szklistą, półprzezroczystą, o barwie od żółtej poprzez ciemnoczerwoną aż do ciemnobrązowej. Posiada charakterystyczną żywiczną woń. Jest również łatwotopliwa i łatwopalna. Dobrze rozpuszcza się w większości rozpuszczalników organicznych: acetonie, alkoholu amylowym, butylowym, etylowym i metylowym, benzynie, czterochlorku węgla, eterze etylowym, ksylenie, toluenie i olejku terpentynowym. Nie rozpuszcza się w wodzie. Kalafonię zmydlają gorące roztwory zasad.

Struna – źródło dźwięku (wibrator) w chordofonach (instrumentach strunowych). Struny mogą być wykonane z metalu, tworzywa sztucznego (przeważnie nylon), lub jelit (w muzyce dawnej).

Eter etylowy - z formalnego punktu widzenia, jest to ogólna nazwa związków chemicznych z grupy eterów, w którym występuje jedna grupa etylowa. (C2H5-). W praktyce laboratoryjnej i przemysłowej, nazywa się w ten sposób, nie do końca poprawnie eter dietylowy.

Kalafonię stanowi głównie (90%) mieszanina izomerów kwasów żywicznych: abietynowego (C20H30O2) i pimarowego, reszta to pochodne tych kwasów oraz inne zanieczyszczenia organiczne.

Zastosowanie

bezpośrednio:

w recepturze aptecznej, jako składnik plastra nostrzykowego Emplastrum meliloti, FP VI

jako bardzo dobry topnik podczas lutowania stopem cynowo-ołowiowym;

do nacierania włosia smyczków instrumentów smyczkowych, w celu zwiększenia szorstkości włosia i tym samym zwiększenia jego przyczepności do strun.

niegdyś szczypiorniści smarowali kalafonią dłonie, aby poprawić przyczepność piłki, co ułatwiało jej chwytanie.

jako składnik:

w farbach poligraficznych jako spoiwo, które jednocześnie polepsza właściwości maziste farby;

a także składnik lakierów, pokostów, mydeł, laku, tworzyw sztucznych, gumy;

w balecie i tańcu, wykorzystywana do uzyskiwania dużej przyczepności baletek lub innego obuwia do podłoża.

Kalafonia dodana w kilkuprocentowej ilości do kleików skrobiowych i mącznych podnosi ich wartość jako spoiw. Zmieszana z olejkiem terpentynowym może stanowić namiastkę balsamu modrzewiowego. Rozpuszczona w alkoholu metylowym ma zastosowanie jako fiksatywa do zapraw nadmiernie chłonących. Zmieszana z woskiem ma zastosowanie jako składnik spoiwa enkaustycznego.

Benzyna – jeden z głównych rodzajów paliwa stosowanego do napędu samochodów, samolotów i niektórych innych urządzeń posiadających silnik spalinowy. Stosowana także jako rozpuszczalnik.

Lutowanie – metoda trwałego łączenia elementów metalowych za pomocą metalowego spoiwa zwanego lutem o temperaturze topnienia niższej niż temperatura topnienia łączonych elementów. Proces lutowania należy prowadzić w temperaturze wyższej od temperatury topnienia lutu, lecz nie wyższej od temperatury topnienia łączonych elementów. Dzięki temu lut topi się, a łączone elementy pozostają cały czas w stanie stałym. Istotne jest, aby zarówno lut, jak i elementy lutowane, osiągnęły temperaturę lutowania (wyższą od temperatury topnienia lutu), w przeciwnym przypadku mogą powstać wadliwe złącza zwane zimnymi lutami lub zimnymi stykami, o niezadowalających właściwościach użytkowych. Podstawową różnicą między lutowaniem a spawaniem jest to, że w przypadku spawania temperatura procesu jest tak wysoka, aby stopić i materiał dodatkowy, i brzegi elementów spawanych.

Zobacz też

W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Kalafonia

Zobacz hasło kalafonia w Wikisłowniku

Żywica

Kauczuk naturalny

Fiksatywa