Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Ulica Mickiewicza w Bydgoszczy

Kamienica Mickiewicza 9 w Bydgoszczy – zabytkowa kamienica w Bydgoszczy.

Położenie

Budynek stoi w północnej pierzei ul. Mickiewicza, nieopodal skrzyżowania w z ul. 20 stycznia 1920 r.

Historia i charakterystyka

Kamienicę wzniesiono według projektu bydgoskiego architekta Rudolfa Kerna, jako siedzibę Bydgoskiego Konserwatorium Muzycznego (niem. Bromberger Konservatorium der Musik) – pierwszej prywatnej szkoły muzycznej na terenie Bydgoszczy. Szkoła ta powstała w 1904 roku z inicjatywy Arnolda Schattschneidera i mieściła się pierwotnie przy ulicy Gdańskiej (niem. Danzigerstrasse 158). Zajmowany przez szkołę budynek okazał się z czasem zbyt mały i podjęto decyzję o budowie nowego gmachu, właśnie przy alei Mickiewicza. Budowę rozpoczęto w grudniu 1905 roku, a w październiku 1906 r. odbył się już koncert inauguracyjny w nowej siedzibie szkoły.

Budynek został wzniesiony w stylu secesji berlińskiej, z zastosowaniem bogatych form dekoracyjnych. Fasada została zrytmizowana przez piony i poziomy wyodrębniające poszczególne jej części. Znacznie zróżnicowano rozwiązania konstrukcyjne balkonów. Mimo tego, iż tworzą jeden układ, każdy z nich został zamknięty inaczej opracowaną balustradą. Wejście główne było podwójne: jedno z nich prowadziło na klatkę schodową do sal konserwatorium, drugie do prywatnych pomieszczeń właściciela całej kamienicy i jednocześnie dyrektora szkoły.

Wnętrze kamienicy w części konserwatorium mieściło szereg klas szkolnych i instrumentalnych, bibliotekę i obszerną salę koncertową. Wystrój sali utrzymano w stylu neobarokowym, charakterystycznym dla wnętrz reprezentacyjnych.

W sali koncertowej organizowano koncerty symfoniczne, wieczory kameralne, koncerty uczniów i comiesięczne koncerty abonamentowe. W innych, mniejszych salach, znajdowały się klasy fortepianu, skrzypiec, wiolonczeli oraz śpiewu chóralnego. Uczyli w nich pedagodzy kształceni w Wiedniu, Dreźnie, Ratyzbonie, Pradze, Rzymie, Moskwie i Warszawie, tak Niemcy, jak i Polacy (po I wojnie światowej). Większość absolwentów zatrudniana była po zakończonej edukacji w orkiestrze teatralnej Towarzystwo Sceny Niemieckiej (niem. Verein Deutsche Bühne). Jej kapelmistrzem był drugi dyrektor konserwatorium (od 1914 r.) Wilhelm von Winterfeld. W 1921 r. przeniósł on szkołę do nowej siedziby przy ul. Gdańskiej 54. W związku z tym, wnętrze kamienicy przebudowano, a sale wykładowe i salę koncertową zamieniono na mieszkania.

W okresie powojennym, w końcu lat 40. XX w. stłuczono tynki i dekoracyjne sztukaterie. Zachowały się tylko te dekoracje, które były stopione z licem ciągłego muru fasady.

W latach 2002-2004 wykonano generalny remont fasady budynku.

Galeria

Fasada

Secesyjne zdobienia

Warszawa (miasto stołeczne Warszawa) (wymowa ?/i) – stolica i największe miasto Polski, położone w środkowo-wschodniej części kraju, na Mazowszu nad Wisłą.

Secesja jako kierunek w architekturze rozwijała się w latach 1899-1925, lecz zasadniczy rozkwit trwał od około 1905. W Polsce secesja przyjęła sie nieco wcześniej niż w większości krajów Europy, głównie ze względu na wpływy architektury niemieckiej, austriackiej i francuskiej. Kraje te jako pierwsze wykształciły ten styl, a Polska będąca pod ich wpływem przejęła bardzo szybko nowe trendy, szybciej niż reszta Europy. Szybciej też odeszła od tego stylu na rzecz modernizmu. Najważniejsze jednak, że nie wykształciła typowego stylu secesji, a budowle z tego okresu przypominają bardziej neobarok. Secesja była rezultatem poszukiwań wyzwolenia formy budynku z czystego naśladownictwa dawnych epok (historyzmu) i wytworzenia nowego stylu.

Łukowy szczyt

Zobacz też

Przypisy

Bibliografia