Kampania filipińska (1941-42), znana także jako bitwa o Filipiny – inwazja na Filipiny dokonana przez siły japońskie podczas wojny na Pacyfiku pomiędzy 1941-1942 rokiem oraz na obronę wyspy składającą się z wojsk filipińskich i amerykańskich.

Siły obrony przekraczały siły japońskie w stosunku 3:1, jednak były one złożone z mieszanych jednostek w większości posiadających marne doświadczenie bojowe, ze Gwardii Narodowej, policji i nowo utworzonych jednostek Wspólnoty Filipińskiej, podczas gdy Japończycy używali swoich najlepszych żołnierzy pierwszej linii już na samym początku kampanii. Japońska 14. Armia także skoncentrowała swoje siły w pierwszym miesiącu kampanii, co przyczyniło się do szybkiego zajęcia większej części Luzonu.

Japońskie dowództwo, wierząc w to, że wygrało kampanię, podjęło strategiczną decyzję o skróceniu o jeden miesiąc ich harmonogramu dotyczącego działań na Borneo i w Indonezji, wycofując swoje najlepsze dywizje i jednostki ich sił powietrznych na początku stycznia 1942 roku. Decyzja ta połączyła się razem z amerykańską decyzją o wycofaniu wszystkich sił obrońców na pozycje obronne na półwyspie Bataan, które z powodzeniem zostały utrzymane przez wojska amerykańskie i filipińskie przez następne cztery miesiące.