Kampania holenderska była, obok kampanii belgijskiej i zajęcia Luksemburga, wstępem do kampanii francuskiej w 1940 roku. Niemiecki atak rozpoczął się 10 maja i zakończył się kapitulacją Holandii 14 maja. Ta faza kampanii francuskiej jest także znana jako bitwa o Flandrię.

Sytuacja przed inwazją

Rozmieszczenie wojsk niemieckich i alianckich w 1940 roku i ostateczny przebieg realizacji planu Fall Gelb

Mimo że Holandia w 1939 ogłosiła neutralność, Niemcy planowały błyskawiczny atak na ten kraj i Belgię, by wykorzystać fakt, że granica pomiędzy Francją a Belgią nie była tak mocno ufortyfikowana jak granica francusko-niemiecka (zob. Nowe Fronty). Także holenderskie i belgijskie linie umocnień nie były połączone, co umożliwiało Niemcom szybkie obejście holenderskich linii umocnień przez słabo broniony obszar w Belgii. Ponadto Niemcy chcieli przejąć holenderskie lotniska i utrudnić ewentualną akcję aliantów, którzy mogli planować wykorzystanie Holandii do uderzenia na niemieckie tyły. Dodatkowo pełna kapitulacja Holandii dawała Niemcom polityczną kartę przetargową w przyszłych rokowaniach pokojowych.

Po stronie niemieckiej kampania holenderska została przeprowadzona przede wszystkim siłami 18 Armii Georga von Küchlera z Grupy Armii B Fedora von Bocka, wspieranej przez 6 Armię Waltera von Reichenau (której głównym zadaniem był atak na Belgię na zachodzie) i 7 Korpus Lotniczy, w skład którego wchodziły niemieckie wojska spadochronowe (1 Dywizja Spadochronowa i 22 Dywizja Piechoty).

W kampanii holenderskiej po raz pierwszy użyto na znaczną skalę wojsk spadochronowych; niemiecki plan zakładał, że opanują one kluczowe punkty i zakładano nawet możliwość zdobycia Holandii w jeden dzień. Do tego celu przeznaczono 10 000-12 000 spadochroniarzy i blisko 1000 samolotów. Fallschirmjäger mieli m.in. znaleźć i aresztować holenderską rodzinę królewską, rząd i naczelne dowództwo armii, a także zdobyć i utrzymać ważne mosty oraz lotniska. Główne siły niemieckie miały tymczasem odciąć Holendrów od wojsk francuskich i Brytyjskiego Korpusu Ekspedycyjnego w Belgii, a następnie przełamać wszelkie pozostałe holenderskie punkty oporu, aż do momentu poddania się kraju.

Holendrzy zakładali, że będą w stanie bronić się przez trzy tygodnie, zwłaszcza na obszarze znanym jako "Holenderska Forteca". Obejmował on 2/3 terytorium Holandii i wyznaczały go punkty: Dordrecht na południu, Utrecht na wschodzie, Amsterdam na północnym wschodzie i Haarlem na północy. "Forteca" była obwarowana liniami umocnień, a także naturalnymi i sztucznymi przeszkodami wodnymi (zakładano m.in. zniszczenie licznych tam i zalanie dużych obszarów).