Kanaan - syn Chama - Polski Serwis Naukowy

Kanaan – postać biblijna występująca w Starym Testamencie, syn przeklętego wraz ze swoim potomstwem przez Noego Chama. W dziewiątym rozdziale Księgi Rodzaju pojawia się taki oto opis:

(24) Kiedy Noe obudził się po odurzeniu winem i dowiedział się, co uczynił mu jego młodszy syn, (25) rzekł: «Niech będzie przeklęty Kanaan! Niech będzie najniższym sługą swych braci!» (26) A potem dodał: «Niech będzie błogosławiony Jahwe, Bóg Sema! Niech Kanaan będzie sługą Sema! (27) Niech Bóg da i Jafetowi dużą przestrzeń i niech on zamieszka w namiotach Sema, a Kanaan niech będzie mu sługą».

Cham (hebr. חָם Ḥam), – według biblijnej Księgi Rodzaju najmłodszy z 3 synów Noego, przodek ludów Kanaanu i Afryki. Od jego imienia wzięła się nazwa ludu Chamici. Za swoje zachowanie w stosunku do ojca został, wraz z potomstwem, przeklęty przez Noego (stąd chamem określa się człowieka źle wychowanego, gbura, prostaka).

Kanaan, Chanaan (hebr. כְּנַעַן Kənáʻan lub כְּנָעַן Kənāʻan, gr. Χαναάν Chanaan, arab. کنعان Kanʻān) – starożytna kraina na wschodnim wybrzeżu Morza Śródziemnego (teren późniejszej Palestyny, Syrii i Fenicji). Południowa część tych obszarów (Palestyna) wymieniana jest w Biblii jako ziemia obiecana Izraelitom przez Boga.

Biblia wymienia imiona dwóch synów Kanaana – Sydona i Cheta. Wskazuje ponadto, że od niego wywodzą się takie ludy jak Jebusyci, Amoryci, Girgaszyci, Chiwwici, Arkici, Sinici, Arwadyci, Semaryci i Chamatyci. Plemiona te były w historii wrogami Izraela, czego wytłumaczeniem jest geneaologia pojawiająca się w Księdze Rodzaju. Potomkowie Kanaana zamieszkiwali ziemię Kanaan, gdzie w późniejszych czasach prowadzili walki z Izraelitami.

Jebuzyci (także Jebusyci, Jebuzejczycy) – plemię zamieszkujące niegdyś okolice Jerozolimy. Zostało one podbite przez izraelskiego króla Dawida około 1003 r. p.n.e.

Kananejczycy (nazwa od akad. kinahhu - "purpura", także: Chananejczycy) – starożytny lud zachodniosemicki, przybyły do Palestyny i Libanu (Syro-Palestyna) z Półwyspu Arabskiego pod koniec III tysiąclecia p.n.e. Według Biblii Kananejczycy pochodzili od Kanaana, syna Chama. Już w III tysiącleciu p.n.e. Kananejczycy wykształcili wysoką kulturę materialną i duchową oraz alfabetyczne pismo klinowe (Ras Szamra, Ebla, Ugaryt). Zajmowali się rolnictwem, rzemiosłem i handlem. Ich głównymi bogami byli: El, Baal i Astarte. Stworzyli liczne państwa np. Jamhad ze stolicą w Halab (dzisiejsze Aleppo, Karkemisz, Katna. Założyli dobrze prosperujące porty: Ugaryt i Byblos. Kananejczycy, którzy zamieszkali w Palestynie (nadając jej nazwę Kanaan) zostali częściowo podbici przez Izraelitów pod wodzą Jozuego w wieku XIII wieku p.n.e. Resztę ich siedzib podbił król Izraela i Judy – Dawid, w X wieku p.n.e.

Przypisy

Biblia Tysiąclecia, 2ed.
Rdz 10,15-18 w przekładach Biblii.