|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
 RSS
Dodaj do:
Warto przeczytać: W jaki sposób można zmierzyć europejską innowacyjność? Na to szeroko nakreślone pytanie odpowiedzi udzielić ma grupa wybitnych przedsiębiorców innowacyjnych i ekonomistów zgromadzonych przez Máire Geoghegan-Quinn, Europejską Komisarz d... Silnych bólów miesiączkowych u dziewcząt i młodych kobiet nie można bagatelizować. Mogą być bowiem objawem endometriozy, przewlekłej choroby grożącej m.in. niepłodnością - mówili lekarze i pacjentki we wtorek na spotkaniu prasowym w stolicy. Zorganizowano je... Kiedy meteoryty lądują na Ziemi często nie można stwierdzić, z jakiego dokładnie miejsca w Układzie Słonecznym pochodzą. Na niemal 1.100 udokumentowanych upadków meteorytów w ciągu ostatnich 200 lat, naukowcy byli w stanie wskazać pochodzenie zaledwie kilkuna... Naukowcy z Chin, Szwecji i Wlk. Brytanii odkryli dowód na istnienie jednokomórkowych przodków zwierząt, pochodzący z okresu w historii Ziemi, który poprzedzał pojawienie się zwierząt wielokomórkowych. Dowód odkryty w skałach na południu Chin liczy sob... 14 marca przyleci do Polski pułkownik George Zamka - amerykański astronauta polskiego pochodzenia. Podczas pobytu spotka się m.in. z młodymi pasjonatami astronautyki - informuje Polsko-Amerykańska Fundacja Wolności.To już trzecia oficjalna wizyta astronauty w...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
 KancjanCzy wiesz że...? Przyrostek (sufiks) – w językoznawstwie jest to każdy fragment wyrazu (jego morfem), o ile jest dodany po jego rdzeniu (czyli podstawie słowotwórczej) i jednocześnie ma własności słowotwórcze (czyli nie jest końcówką fleksyjną, przy czym rozróżnienie na "sufiks" jako element słowotwórczy i "końcówkę" jako wykładnik fleksyjny typowe jest wyłącznie dla polonistyki i slawistyki, a nie jest stosowane w innych filologiach, stąd na przykład w angielskiej i niemieckiej wersji tego artykułu "sufiks" jest egzemplifikowany w pierwszym rzędzie jako wykładnik deklinacyjny). Danemu wyrazowi może towarzyszyć jeden sufiks, kilka lub żaden. Kancjusz — imię męskie pochodzenia łacińskiego (łac. Cantius), pierwotnie przydomek powstały na podstawie wyrazu pospolitego cantius — "śpiew" lub cantio — "piosenka". Może ono zatem oznaczać "śpiewny" lub "lubiący śpiew". Kancjan — imię męskie pochodzenia łacińskiego, pierwotnie przydomek wtórnie utworzonego za pomocą przyrostka -anus, oznaczającego adoptowanych członków rodziny lub wyzwoleńców, od wcześniejszego Kancjusz, powstałego na podstawie wyrazu pospolitego cantius — "śpiew" lub cantio — "piosenka". Może ono zatem oznaczać "śpiewny" lub "lubiący śpiew". Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.
O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) - polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista. Kancjan imieniny obchodzi 31 maja, jako wspomnienie śwśw. Kancjusza, Kancjana i Kancjaneli. Kancjanela — imię żeńskie pochodzenia łacińskiego, zdrobnienie przy użyciu formamtu -ella przydomka Cantia (Kancja), żeńskiego odpowiednika Kancjusza, który z kolei powstał na podstawie wyrazu pospolitego cantius — "śpiew" lub cantio — "piosenka". Może ono zatem oznaczać "śpiewna" lub "lubiąca śpiew".
Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana jakiejś osobie przez grupę, do której należy. Wraz z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество — otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby. Przypisy
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski).
Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |
