Fusil d'Assaut de la Manufacture d'Armes de St-Etienne – (fr. karabin szturmowy z Fabryki Broni w Saint-Etienne), francuski karabin szturmowy zbudowany w układzie bullpup. Obecnie standardowy karabin armii francuskiej, używany także przez armie Dżibuti, Gabonu, Senegalu i ZEA.

Historia konstrukcji

Po wprowadzeniu w 1967 roku do uzbrojenia armii amerykańskiej karabinu M16 także w Europie rozpoczęto prace nad nowymi karabinami strzelającymi amunicją pośrednią. We Francji projekt nowej broni powstawał w Manufacture d'Armes de St-Etienne (MAS, część państwowego koncernu GIAT, a obecnie Nexter).

Zespół konstruktorów, którym kierował Paul Tellie, rozpoczął prace w 1967. W 1971 roku był gotowy prototyp nowego karabinu. W latach 1972-1973 odbywały się próby nowego karabinu (porównywano go z produkowanym w zakładach Manurchin licencyjnym karabinem SIG 540), w 1973 roku miała takze miejsce na targach SATORY pierwsza publiczna prezentacja prototypowej broni. Karabin zaprojektowany przez P. Telle okazał się pod wieloma względami lepszy od SIGa 540, ale nadal nie podjęto decyzji o wprowadzeniu go do uzbrojenia. Podstawową przyczyną niepodjęcia decyzji był konserwatyzm wojskowych, z dużą podejrzliwością traktujących karabin w układzie bullpup (z magazynkiem za chwytem), o nietypowo działającej automatyce (zamek półswobodny wzorowany na konstrukcjach Paula Kiralego), takich jak pm 39M i 43M. Jednak dalsze próby sprawiły, że przezwyciężono nieufność wojskowych i 8 sierpnia 1977 roku karabin FAMAS w wersji F1 został przyjęty do uzbrojenia. Nowa broń miała zastąpić karabiny MAS 49 i pistolety maszynowe MAT 49.

Po przyjęciu do uzbrojenia, nadal trwały prace nad doskonaleniem konstrukcji. W 1979 roku karabin wyposażono w ogranicznik długości serii. W tym samym roku rozpoczęto seryjną produkcję. Nowy karabin najszybciej znalazł się na uzbrojeniu Legii Cudzoziemskiej. Żołnierze z powodu charakterystycznego kształtu nadali nowej broni nazwę Le Clairon (fr. Trąbka). Nowy karabin produkowany w dużych ilościach (wyprodukowano ok. 400 000 egzemplarzy odmiany F1) szybko wyparł z uzbrojenia starsze typy broni. W 1984 roku powstały przeznaczone na rynek cywilny wersje samopowtarzalne FA MAS "Export" i "Civil" (ten drugi miał lufę długości 570 mm) oraz skrócony karabinek samoczynno-samopowtarzalny FAMAS "Commando" wyposażony w lufę długości 455 mm. Wersje te pozbawione były możliwości wystrzeliwania granatów nasadkowych. Opracowano także wersję karabinową G1 o lepszej ergonomii niż F1.

W 1994 roku powstała wersja G2. Jest ona zasilana standardową amunicja 5.56 mm NATO i zasilana z magazynków zgodnych ze STANAG. Karabiny w tej wersji nie są wyposażane w ograniczniki długości serii (istnieje możliwość instalacji tego urządzenia na życzenie zamawiającego). W 1995 przyjęto ja na uzbrojenie francuskiej marynarki wojennej. Powstały także wersje eksportowe karabinu, ale nie zdobyły większej popularności. Byłý to G2 SMG (z lufa długości 320 mm), G2 "Commando" (z lufa długości 405 mm), G2 "Picatinny Rail" (wyposażony w szynę Picatinny) i G2 "Sniper" (z szyna Picatinny i ciężką lufa długości 620 mm). Obecnie FAMAS G2 stał się podstawą do opracowania karabinu wchodzącego w skład systemu FELIN (program mający na celu opracowanie broni i wyposażenia żołnierzy będący francuską odpowiedzią na amerykański program "Land Warrior").