Karl von Litzmann (ur. 22 stycznia 1850 w Neu Globsow powiat Ruppin, kraj Brandenburgia - zm. 28 maja 1936 w Neu Globsow) – pruski strateg z czasów I wojny światowej, generał dowodzący wojskami niemieckimi w Bitwie pod Łodzią i polityk nazistowski.

Rodzina i pierwsza wojna światowa

Dokumenty wymieniają rodzinę Litzmannów jako zamieszkującą Neuruppin i okolicę od połowy XVI wieku i należącą do tutejszego rodu radców. Z niej wywodził się również berliński burmistrz Caspar (burmistrz od 1695) i Johann Joachim Litzmann (burmistrz 1709-1712). Ojciec Karla Litzmanna był właścicielem hut szkła i dóbr leśnych w Neu Globsow nad jeziorem Stechlin-See (80 km na północ od Berlina).

Na początku wojny z Francją 1870/71 Karl Litzmann miał stopień fahnenjunkra (kandydat na oficera w randze starszego podoficera). W 1895 został mianowany na pułkownika i został "pierwszym członkiem dyrekcji" cesarskiej akademii wojskowej w Berlinie. W 1898 został awansowany na generała. W latach 1902 - 1905 był szefem akademii wojskowej. W 1905 na skutek sporu z cesarzem na temat reformy kształcenia sztabu generalnego został przedwcześnie przeniesiony w stan spoczynku, ale 1 sierpnia 1914 został przywołany do służby i w październiku otrzymał dowodzenie 3. Gwardyjską Dywizją Piechoty. Za swe skuteczne działania na froncie wschodnim, w czasie których pod koniec listopada 1914 na rozkaz dowódcy Reinharda von Scheffer-Boyadela, w kotle pod Łowiczem przy -20 stopniach mrozu, w pobliżu miejscowości Brzeziny udało mu się z już odciętej pozycji przedrzeć przez front rosyjski, został odznaczony najwyższym orderem Pour le Mérite. W bitwie tej, niedaleko Łodzi, zatrzymano posuwanie się rosyjskich oddziałów w kierunku na Berlin i Wrocław. Po tym zwycięstwie Litzmann został mianowany honorowym tytułem "Der Löwe von Brzeziny" (Lew spod Brzezin). W 1915 otrzymał dowodzenie grupą armii i poprowadził przez Mazury 40. Korpus Rezerwowy (kontrofensywa z Prus Wschodnich). Dzięki odważnemu dowodzeniu oddziałami, talentowi i doświadczeniu strategicznemu zajął twierdzę Kowno uważaną dotąd za nie do zdobycia. Otrzymał za to Wieniec Liści Dębowych do odznaczenia Pour le Mérite. Odmówił jednak przyjęcia zaproponowanego mu przez cesarza tytułu szlacheckiego. W 1917 poprowadził armię austriacką na Mołdawię. W latach 1926 i 1928 napisał dwutomowe wspomnienia.