Karol III Grimaldi - Polski Serwis Naukowy

Karol III Grimaldi

Charles Honore Grimaldi, książę Monako, książę Valentinois (ur. 8 grudnia 1818 w Paryżu, zm. 10 września 1889 w Marchais), 10. książę Monako od 20 czerwca 1856 do 10 września 1889, syn księcia Florestana I Grimaldi i księżnej Marii Gibert de Lametz.

Dzieciństwo i młodość

Karol urodził się 8 grudnia 1818 roku w Paryżu. Jego rodzicami byli książę Monako, Florestan I Grimaldi i jego żona, księżna Maria Karolina Gibert de Lametz. Miał o piętnaście lat młodszą siostrę Florestynę (ur. 1833, zm. 1897), późniejszą księżnę Urach i matką króla Litwy Mendoga II. Jego dziadkami ze strony ojca byli książę Monako, Honoriusz IV Grimaldi i jego żona, księżna Ludwika d'Aumont Mazarin.

Honore Grimaldi, książę Monako, książę Valentinois (ur. 17 maja 1758, zm. 16 lutego 1819 w Paryżu), 7. książę Monako od 30 maja 1814 do 16 lutego 1819, syn księcia Honoriusza III Grimaldi i księżnej Marii de Brignole.

Królestwo Sardynii – państwo historyczne istniejące już od średniowiecza, od 1720 pod rządami dynastii sabaudzkiej, w 1743 połączone z Księstwem Sabaudii-Piemontu.

Małżeństwo i rodzina

28 września 1846 roku poślubił w Brukseli Antoinette de Merode, córkę hrabiego Merode i Wiktorii de Spangen d'Uyternesse. Wniosła do małżeństwa spory posag, dzięki któremu jej mąż zdołał rozwinąć turystykę w Monako. 13 listopada 1848 małżonkowie doczekali się swojego jedynego potomka i następcy tronu, księcia Alberta I.

Maria Caroline Grimaldi, z domu Gibert de Lametz, księżna Monako, księżna Valentinois (ur. 18 lipca 1793 w Paryżu, zm. 25 listopada 1879 w Monako), od 2 października 1841 do 20 czerwca 1856 księżna Monako jako żona księcia Florestana I, po jego śmierci nosząca tytuł księżnej wdowy, francuska aktorka.

Antoinette Grimaldi, z domu de Merode, księżna Monako, księżna Valentinois, hrabina Merode Westerloo (ur. 28 września 1828 w Brukseli, zm. 10 lutego 1864 w Paryżu), belgijska arystokratka, od 28 września 1846 do 10 lutego 1864 księżna Monako jako żona księcia Karola III.

Związek księcia z Antoinette był bardzo szczęśliwy. Obydwoje arystokraci słynęli z nieprzeciętnej urody, czym wzbudzali zachwyt wśród poddanych. Księżna stała się ulubienicą cesarzowej Francji Eugenii i jej męża, cesarza Napoleona. Obydwoje uczestniczyli w balu zorganizowanym w Wersalu na cześć odwiedzających Francję królowej Wiktorii i jej męża, księcia Alberta. Niestety, w 1862 roku u młodej księżnej zdiagnozowano nowotwór. Pomimo choroby troskliwie opiekowała się chorym mężem. W niedługim czasie z powodu narastającego osłabienia zdecydowała o wyjeździe do Marchais. Tęskniła jednak za mężem i pomimo regularnej korespondencji z mężem zdecydowała się powrócić do księstwa. Tam ponownie opiekowała się Karolem i jego matką Marią. Odbyła wyczerpującą podróż z powrotem do Paryża i tam zmarła w wieku zaledwie trzydziestu sześciu lat.

Florestine Grimaldi (ur. 22 października 1833, zm. 24 kwietnia 1897) - córka władcy Monako Florestyna I, i siostra Karola III, członkini monakijskiej rodziny królewskiej.

Albert Honore Charles Grimaldi, książę Monako, książę Valentinois (ur. 13 listopada 1848 w Paryżu, zm. 26 czerwca 1922 w Paryżu), 11. książę Monako od 10 września 1889 do 26 czerwca 1922, syn księcia Karola III Grimaldi i Antoinette de Merode.

Karol już nigdy się nie ożenił. Śmierć żony załamała go, przestał wyjeżdżać i niemalże nie opuszczał książęcego pałacu.

Książę Monako

Książę Karol objął tron monakijski po śmierci swojego ojca, księcia Florestana I Grimaldi, dnia 20 czerwca 1856 roku. Za czasów jego panowania dwa ważne miasta, Menton i Roquebrune, stanowiące osiemdziesiąt procent powierzchni księstwa, zostały formalnie oddane Francji. Ułatwiło to jednak uzyskanie przez Monako niepodległości od swojego sąsiada. Karol skupił się na rozwinięciu dyplomacji; w 1864 podpisał Traktat Przyjaźni z Muhammadem III as-Sadiq, bejem Tunezji. Został odznaczony portugalskim Orderem Wieży i Miecza. Za jego panowania Monako było pod protektoratem Królestwa Sardynii do 1861 roku, kiedy to uznano suwerenność księstwa.

Wiktoria z rodu Welfów, właściwie: Aleksandryna Wiktoria (ang. Alexandrina Victoria) (ur. 24 maja 1819 w Londynie, zm. 22 stycznia 1901 w Cowes na wyspie Wight) – królowa Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii przez 63 lata (od 20 czerwca 1837). Od 1 stycznia 1877 r. także cesarzowa Indii. Żona księcia Alberta Sachsen-Coburg-Gotha. Jej krewni i potomkowie zasiadali na tronach Grecji, Jugosławii, Rosji, Rumunii i Niemiec, a obecnie panują w Wielkiej Brytanii, Szwecji, Norwegii, Belgii, Danii i Hiszpanii.

Lista władców Litwy obejmuje imiona i lata panowania potwierdzonych przez źródła pisane monarchów litewskich. Osobny rozdział zawiera wykaz legendarnych książąt litewskich, których imiona zostały odnotowane przez XVI-wiecznych kronikarzy litewskich, a których historyczność nie został potwierdzona naukowo.

Karol uznawany jest za założyciela słynnego kasyna w Monte Carlo. Było to możliwe dzięki ogromnemu posagowi, jaki wniosła do rodziny księżna Antoinette. Budowa kasyna była jedną z największych inwestycji w ówczesnej historii Monako.

Choroba i śmierć

Książę borykał się z problemami ze wzrokiem. Przez ostatnią dekadę swojego życia był niemalże niewidomy. Zmarł 10 września 1889 w Marchais w rodzinnej posiadłości Grimaldich. Został pochowany w Katedrze Świętego Mikołaja w Monako.