Karol XII wkroczył do elektoratu Saksonii na czele brudnej, obszarpanej i zmęczonej ostatnimi wojażami po Litwie i Wołyniu, lecz bitnej i wzorowo wyszkolonej 19-tysięcznej armii. Czas spędzony w Niemczech nie należał do najciekawszych z punktu widzenia wojskowości, ale miało tu miejsce kilka ciekawych wydarzeń.

Maszerując w stronę władztwa Augusta II, Karol musiał przejść przez Śląsk. Podczas przeprawy przez jedną z rzek, Karol natknął się na rozentuzjazmowany tłum. Wszyscy pozdrawiali i wiwatowali na cześć króla luteran. Do Karola podbiegł siwy szewc. Podczas rozmowy z królem, poprosił go o opowiedzenie się za prześladowanymi w rządzonym przez katolickich Habsburgów, luteran.

W międzyczasie śmierć w zamieszkach poniósł kapral armii szwedzkiej prowadzący rekrutację na Śląsku, a posła szwedzkiego obraził urzędnik węgierski w Wiedniu. Zmusiło to Karola do wysłania listu do Cesarza, w którym domagał się on wydania urzędnika, wypłacenia odszkodowania kapralowi oraz cofnięcia uchwały o zamknięciu 130 świątyń luterańskich na Śląsku. Cesarz, wobec zmiennego powodzenia w toczącej się od 1702 roku, wojnie, bliskości świetnej armii szwedzkiej i legendy niepokonanego dotąd młodego króla, zgodził spełnić wszystkie warunki.

W późniejszym czasie papież przysłał list do Cesarza, w którym wyraził niezadowolenie z powodu uległości wobec luteranina. Cesarz odpisał: "Ojciec Święty może być zadowolony, że król Szwecji nie zażądał ode mnie, żebym przeszedł na protestantyzm, bo gdyby to zrobił, nie wiedziałbym, jak powinienem postąpić".

Karol XII na tym jednak postanowił zakończyć swą europejską politykę i nie zdecydował się na udział w wojnie, pomimo poważnych rozmów jakie prowadził tak z księciem Marlborough jak i posłem francuskim Jeanem Victorem de Besenvalem.

Pod koniec pobytu w Saksonii, Karol XII zdecydował się odwiedzić Augusta, który zresztą był jego kuzynem. Odłączywszy się od armii, podążył wraz z kilkoma drabantami do Drezna. Niecodzienne jednak poczucie humoru Karola sprawiło, że król postanowił zachować swoje incognito i podszywając się pod zwykłego drabanta, wkroczył do miasta. Rozpoznał go jednak gen. Flemming i zaprowadził do Augusta.

Nie ulega wątpliwości, że wizyta ta mogła się zakończyć dla Karola tragicznie. W otoczeniu Augusta nie brakowało osób poważnie rozważających możliwość pochwycenia lub nawet zamordowania władcy. Gdy w późniejszym czasie generałowie czynili mu z tego powodu wymówki, Karol uśmiechnął się i odparł: "nie było żadnego niebezpieczeństwa, gdyż moja armia była w pobliżu".

Karol XII prowadził intensywną rekrutację w Rzeszy niemieckiej. Tłumy garnęły się do służby pod niepokonanym "Aleksandrem". Wielu chętnych przysporzyła mu także interwencja w sprawie luteran śląskich.

Wkraczając do elektoratu, Karol miał do dyspozycji ok. 19 tysięcy ludzi w armii polowej. W chwili przekraczania jego granic miał pod sobą 34 tysiące żołnierzy. Łącznie z jednostkami stacjonującymi w Polsce (korpus gen. Krassowa, armia szwedzka wynosiła 44 tysiące żołnierzy.