Karol de Leon - Polski Serwis Naukowy

Hrabia Karol (Charles) de Léon-Denuelle (ur. w 1806 w Paryży, zm. 15 kwietnia 1881 w Pontoise) – najstarszy (naturalny) syn cesarza Napoleona I.

Jego matka, Eleonore Denuelle de la Plaigne (1787 – 1868), była lektorką w domu siostry Napoleona Karoliny Murat, która osobiście pośredniczyła w nawiązaniu romansu między bratem a nauczycielką domową.

W roku 1806 Eleonora urodziła syna Karola, jako ojca podając cesarza. Nie cieszyła się najlepszą reputacją, więc Napoleon nie chciał początkowo uznać syna i zezwolić na nadanie mu swego imienia, więc chłopiec na chrzcie otrzymał tylko pół imienia cesarskiego – Léon. Potem (ok. 1814), gdy młodzieniec zaczął wykazywać wysokie podobieństwo rysów do cesarza, ten zmienił zdanie, mianując go hrabią i zabezpieczając roczną rentą 75 000 franków w złocie, której Karolowi nigdy nie wypłacono, gdyż wkrótce po zapisie upadła monarchia napoleońska.

Cmentarz Père-Lachaise (fr. Cimètiere du Père-Lachaise), największy i najsławniejszy cmentarz paryski, założony w 1804 w ogrodach przylegających do willi Mont-Louis, podarowanej przez Ludwika XIV swojemu spowiednikowi, Père Lachaise (ojcu Lachaise), francuskiemu jezuicie, François de Lachaise.

Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 r. w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821 r., o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

Od roku 1815 Karol wychowywał się okresowo w domu babki, matki Napoleona, która też potem – wraz z jego przyrodnim bratem Aleksandrem Walewskim i ojczymem Walewskiego hrabią d'Ornano finansowała mu studia w Heidelbergu. Studiów nie ukończył i zajął się ryzykownymi projektami, jak konstrukcją okrętów podwodnych, na czym stracił wielkie pieniądze. Próbował kariery oficerskiej, ale go wkrótce zwolniono ze względu na nieposłuszeństwo, z tych samych powodów relegowano go później z seminarium duchownego, gdy nagle zapragnął zostać księdzem.

Socjalizm (łac.societas - wspólnota) - wieloznaczne pojęcie, odnoszące się do prób zmniejszenia nierówności społecznych i upowszechnienia świadczeń socjalnych, lub poddania gospodarki kontroli społecznej (poprzez instytucje państwowe, samorządowe, korporacyjne lub spółdzielcze). Częścią wspólną wszystkich odmian socjalizmu jest (częściowe lub całkowite) odrzucenie idei kapitalistycznego wolnego rynku, ograniczenie własności prywatnej oraz promowanie idei sprawiedliwości społecznej. W państwach rządzonych przez partie komunistyczne socjalizm był systemem, w którym środki produkcji były uspołecznione, a gospodarka według ideologii marksistowskiej miała być nastawiona na sprawiedliwy podział dóbr, a nie na zysk właścicieli kapitału. Socjalizm w tym systemie miał być drogą do komunizmu, który w praktyce nigdy nie został zrealizowany jako społeczeństwo bezklasowe.

Maria Letizia Buonaparte (wł.), fr. Maria-Laetizia , Madame Mère, Altesse Impériale, z domu Ramolino. Była matką Józefa – krótkotrwałego króla Neapolu, późniejszego króla Hiszpanii, Napoleona I – Cesarza Francuzów, Ludwika – krótkotrwałego króla Holandii i Hieronima, króla Westfalii. Była protoplastką wszystkich Bonapartych XIX i XX wieku.

Karol de Leon przebywał potem w Londynie, gdzie po przegranym procesie ze swoją matką o spadek dostał się do więzienia dla dłużników, gdzie przesiedział dwa lata, po czym musiał zamieszkać w przytułku dla bezdomnych. Finansowo wspierał go jego kuzyn – Ludwik Napoleon Bonaparte.

Karol Ludwik Napoleon Bonaparte, jako cesarz Napoleon III (ur. 20 kwietnia 1808 w Paryżu, zm 9 stycznia 1873 w Chislehurst, Kent, obecnie dystrykt Londynu Bromley, Wielka Brytania) – prezydent Francji w latach 1848-1852, cesarz Francuzów (fr. Empereur des Français) w latach 1852-1870. Syn Ludwika - krótkotrwałego króla Holandii (brata Napoleona Bonaparte) i Hortensji de Beauharnais - córki Józefiny, z jej pierwszego małżeństwa z wicehrabią Beauharnais.

W roku 1848 Karol powrócił do Francji i zajął się polityką jako działacz partii socjalistycznej, zaciętych przeciwników kuzyna, prezydenta Ludwika Napoleona. Szybko zrezygnował z kariery politycznej i prowadził odtąd wraz z żoną Françoise Fanny Jonet (1831 – 1899) życie wagabundy w Anglii, Niemczech i Italii.

Po roku 1870 wrócił do Francji i zamieszkał w Pontoise, gdzie zmarł. Pochowany jest w grobowcu rodzin Denuelle i Léon na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu. Miał czworo dzieci. Jego wnuk Charles de Léon (1911 – ok. 1980) był ostatnim z tej linii Bonapartów.