Sega (jap. セガ - oficjalnie: Sega Corporation ,株式会社セガ, Kabushiki-gaisha Sega) to międzynarodowy producent i wydawca gier wideo oraz konsoli do gier. Główna siedziba firmy, która jest również siedzibą główną oddziału lokalnego, Sega of Japan, jest położona w Ota, dzielnicy Tokio w Japonii.

SmartMedia – typ karty pamięci wprowadzony na rynek w 1996 r. Karta ta wygląda jak miniaturowa dyskietka o wymiarach 45x37x0,76 mm. Zasilana jest napięciem 3,3 V lub 5,0 V (starsze modele). Posiada 22 styki do połączenia z urządzeniem obsługiwanym, standardowo jest to cyfrowy aparat fotograficzny. Dostępne są moduły o pojemności do 128 MB. Obecnie wycofana z produkcji z powodu niskich pojemności maksymalnych i zastąpiona innymi kartami, np. xD.

Przenośny odtwarzacz multimedialny (PMP z ang. Portable Media Player) to wielofunkcyjne przenośne urządzenie multimedialne czyli odtwarzacz muzyki, filmów wideo, przeglądanie zdjęć i inne.

Nintendo 64 (N64) – domowa konsola gier telewizyjnych stworzona przez firmę Nintendo. Premiera konsoli w Japonii miała miejsce 23 czerwca 1996 roku, w Ameryce Północnej – 29 września 1996, a w Europie – 1 marca 1997 roku. Oficjalnie prace nad konsolą rozpoczęły się 23 sierpnia 1993. W tym dniu bowiem poinformowano o podpisaniu umowy między firmami Nintendo i Silicon Graphics, w której była mowa o projekcie "Reality", mającym na celu stworzenie nowej konsoli do gier. Początkowo konsola miała się nazywać Ultra 64 i miała kosztować około 300 dolarów. Trudno było w to uwierzyć ze względu na niedawną premierę 32-bitowej konsoli 3DO Interactive Multiplayer, która kosztowała aż 699 dolarów i z tego powodu pojawiały się złośliwe uwagi aby zmienić nazwę projektu na "Unreality" (nierealny). Dzięki tej współpracy powstała pierwsza 64-bitowa konsola o możliwościach przewyższających dostępne wtedy na rynku konsole w tym jej głównego rywala Sony PlayStation.

PlayStation (PS) (jap. プレイステーション, pureisutēshon; pol. StacjaGier) – 32-bitowa konsola do gier wideo, wyprodukowana w Japonii przez firmę Sony Computer Entertainment, zaprojektowana przez Kena Kutaragiego.

CompactFlash – karta pamięci, w której zastosowano pamięć Flash EEPROM, znalazła zastosowanie w takich urządzeniach jak aparaty cyfrowe, urządzenia telekomunikacyjne i inne. Standard został przedstawiony w 1994 r. przez jego twórcę - SanDisk Corporation. Karta CompactFlash była pierwszą dostępną na rynku kartą flash. Ma rozmiar 42,8 × 36,4 mm i grubość 3,3 mm (typ I) lub 5 mm (typ II). Zasilana jest napięciem: 3,3 lub 5,0 V. Maksymalna prędkość transmisji danych wynosi 133 MB/s. Dodatkową cechą kart CF jest fakt, iż interfejs elektroniczny jest prawie identyczny z interfejsem IDE stosowanych w komputerach osobisych do obsługi dysków - to umożliwia stosowanie kart CompactFlash jako dysków o bardzo dużej wytrzymałości mechanicznej, niskim poborze prądu oraz małym wydzielaniu ciepła, nawet ze standardowymi płytami głównymi (wymagana jest jedynie odpowiednia przejściówka dostosowująca układ pinów). Budowane są także tzw. karty bootowalne (głównie sugerowane do systemów rodziny Windows) jako dyski stałe, ale te by zapewnić długotrwałą, stabilną i bezawaryjną pracę muszą być wykonane w technologii NAND SLC flash. Zdecydowana większość kart CompactFlash dostępna obecnie na rynku to tanie, wymienne nośniki danych (dyski wymienne) oparte o bardzo tanią, ale bardziej awaryjną pamięć NAND MLC flash zoptymalizowane do pracy w najpopularniejszym typie urządzeń - cyfrowych lustrzankach fotograficznych (DSLR). Jest ona najdłużej dostępnym typem kart pamięci Flash dostępnym w stałej sprzedaży.

Palmtop (także: PDA, Personal Digital Assistant, komputer kieszonkowy) – mały, przenośny komputer osobisty. Mniejszy od laptopa – z powodzeniem mieści się w dłoni lub w kieszeni (ang. palm – dłoń, top – na wierzchu). Palmtopy są komputerami programowalnymi – można w nich instalować oprogramowanie, np. pobrane lub zakupione w Internecie.