Języki południowokaukaskie, kartwelskie – mała, licząca zaledwie 5 milionów użytkowników, rodzina językowa, obejmująca swym zasięgiem tereny Kaukazu Południowego, głównie Gruzji (gruz. Sa-katvel-o), od której zresztą pochodzi nazwa rodziny. Językami kartwelskimi posługuje się też rdzenna ludność obecnie należącej do Turcji Lazyki oraz zamieszkujący okolice obwodu zakatalskiego w Azerbejdżanie gruzińscy Ingilojcy. Ponadto w Iranie po dziś dzień żyje 50-tysięczna wspólnota potomków Gruzinów, przesiedlonych z Kachetii do Fejerdanu przez Abbasa I, szacha Persji w 1612 r., pamiętająca język swych przodków. W przeszłości dialektami kartwelskimi miała się również posługiwać ludność wybrzeża trabzońskiego. Języki kartwelskie są przedmiotem badań kartwelistyki.

Megrelowie, znani także jako Mingrelowie (. Jej przedstawiciele zamieszkują przede wszystkim na terenie . Niegdyś o wiele liczniej zamieszkiwali Abchazję, ale z powodu dążeń separatystycznych i idących za nimi tarć między Gruzinami (za jakich uważa się Megrelów) a Abchazami od 180 000 do 200 000 Megrelów opuściło te tereny, szukając schronienia przed czystkami etnicznymi. Większość Megrelów uważa się za Gruzinów z racji powiązań, na przykład religijnych i historycznych. Akcentują jednak swoje oryginalne tradycje i zwyczaje.