Buganda - największe z tradycyjnych królestw tworzących Ugandę, zamieszkane przez 52 klany. Utworzone na przełomie XIV i XV wieku przez lud Gandów (Baganda). W latach ok. 1344-1650 była pod zwierzchnością królestwa Kitary (Bunyoro). 19 czerwca 1894 r. Brytyjczycy narzucili jej protektorat, który trwał do 9 października 1962 r. Buganda stała się wtedy częscią niepodległego afykańskiego państwa Uganda. 9 października 1963 r. pierwszym prezydentem republiki Ugandy został król bugandyjski Sir Edward Frederick Mutesa II. W 1966 r. premier Milton Apollo Obote kazał dowódcy armii, gen. Aminowi Dadzie, by zaatakował pałac króla Mutesy II. Król uciekł z kraju do Londynu 23 czerwca 1966 r. Obalono wówczas monarchie Bugandy, Toro, Bunyoro i Ankole w dniu 8 września 1967 r. W kraju zapanował terror. 24 lipca 1993 r. nowy prezydent Ugandy Yoweri Museveni podjął decyzję restaurować królestwo Bugandy. Zezwolił także na przywrócenie tradycyjnych królestw Toro, Bunyoro i Ankole. Królowie bugandyjscy noszą tytuł kabaka. Stolicą Ugandy i jednocześnie królestwa Bugandy jest Kampala. W tym państwie mieszkańcy używają języka suahili.

Gandowie (Baganda, Ganda, Waganda) – grupa etniczna w środkowej Ugandzie, w 1983 roku jej liczebność sięgała 3 milionów osób. W XV wieku Gandowie utworzyli przedkolonialne królestwo Buganda, które istniało formalnie aż do uzyskania niepodległości przez Ugandę, kiedy zostało zlikwidowane (w 1993 roku ponownie utworzono je jako jedno z tradycyjnych królestw Ugandy). Podstawą utrzymania Gandów była w przeszłości kopieniacza uprawa prosa i sorga, współcześnie także uprawa bawełny i kawy. Gandowie mają bogate tradycje rzemieślnicze: wytop żelaza i kowalstwo, garncarstwo, wyroby skórzane i tkackie. Posługują się językiem ganda z rodziny bantu