Katastrofa lotu Delta 191, która wydarzyła się 2 sierpnia 1985. Lockheed L-1011 TriStar, lecący z Fort Lauderdale do Dallas, rozbił się przy lądowaniu z powodu silnych prądów zstępujących wywołanych przez burzę. Zginęło 135 osób (w tym 1 osoba na ziemi), 27 osób ocalało.

Samolot i załoga

Lockheed L-1011-385-1 TriStar miał 6 lat. Został wyprodukowany w 1979. Wylatał 20 555 godzin. Kapitanem był Edward "Ted" Conners, pierwszym oficerem Rudolph Cena, drugim oficerem - Nick Nassick.

Lot

Maszyna leciała z Fort Laudardale do Los Angeles z międzylądowaniem w Dallas. W okolicy Dallas samolot napotkał formującą się silną burzę i kapitan zdecydował się na ominięcie obszaru najgorszej pogody. Następnie samolot został skierowany przez kontrolę lotów do lądowania na pasie 17L. Z uwagi na warunki pogodowe miało to być lądowanie z pomocą ILS.

Katastrofa

Podczas zbliżania pilotujący maszynę pierwszy oficer dostrzegł błyskawicę na drodze podejścia. Na wysokości ok. 1000 stóp samolot dostał się pod działanie silnego prądu zstępującego, który początkowo przyspieszył, a następnie spowolnił samolot przy jednoczesnej silnej utracie wysokości. Pierwszy oficer próbował przeciwdziałać wykonując polecenia kapitana (zwiększenie ciągu do maksimum, podniesienie nosa samolotu), ale Lockheed ciągle opadał. Aby nie dopuścić do przeciągnięcia, pilot musiał oddać ster (opuścić nos samolotu), co dodatkowo zwiększyło prędkość opadania. Samolot próbował lądować na ruchliwej autostradzie 114 zgniatając silnikiem nr 1 samochód marki Toyota Celica. Odpadnięcie silnika spowodowało obrót i uderzenie w zbiornik wody. 137 osób (w tym jedna na ziemi - William Hodge Mayberry - kierowca samochodu) poniosło śmierć. 27 osób przeżyło katastrofę.

Przyczyny

Przyczyną była błędna decyzja załogi o kontynuacji lądowania przez obszar burzy z widocznymi błyskawicami. Wskazano także na brak procedur i treningu w unikaniu uskoku wiatru na niskich wysokościach, a także na brak informacji meteo o występującym zagrożeniu.

Przypisy

Linki zewnętrzne