Katedra Najświętszej Marii Panny w Sewilli

Na mapach: 37°23′08.57″N 5°59′35.01″E / 37.3857139, 5.9930583

Katedra w Sewilli

Wnętrze katedry

Grobowiec Krzysztofa Kolumba

Katedra Najświętszej Marii Panny w Sewilli (hiszp. Catedral de Santa María de la Sede de Sevilla) - gotycka katedra, powstała w Sewilli w miejscu meczetu zbudowanego przez muzułmańską dynastię Almohadów. Katedra jest największym i jednym z najwspanialszych kościołów gotyckich na świecie.

Gotyk – styl w architekturze i innych dziedzinach sztuk plastycznych (rzeźbie, malarstwie i sztuce sepulkralnej), który powstał i rozwinął się w połowie XII wieku we Francji (Anglosasi uważają, że w Anglii) i swoim zasięgiem objął zachodniochrześcijańską Europę.

Język hiszpański – język należący do rodziny romańskiej języków indoeuropejskich. Współczesne standardy literackie (z Hiszpanii i Ameryki hiszpańskojęzycznej) wywodzą się ze średniowiecznego języka kastylijskiego. Jeszcze dziś język hiszpański bywa nazywany kastylijskim, dla odróżnienia go od innych języków używanych w Hiszpanii (zob. niżej).

Historia

8 lipca 1401 - kapituła katedry sewilskiej podjęła decyzję o wzniesieniu kościoła w miejscu muzułmańskiego meczetu;

1506 - zakończenie budowy katedry;

1511 - zawalenie się głównej kopuły kościoła;

1515 - rozpoczęcie budowy nowej kopuły;

Warto zobaczyć

Prezbiterium - zbudowane (zgodnie z pozostawioną inskrypcją na tronie królewskim) w 1478 przez Nufro Sáncheza. 117 stalli wykonanych zostało z dębu i jodły w stylu łączącym elementy gotyku, mudejaru i plateresco. Na oparciach stalli dolnych umieszczony jest wizerunek Giraldy w formie, w jakiej była jeszcze minaretem. Zagłówki natomiast zdobią reliefy przedstawiające sceny biblijne. Całe prezbiterium przykryte jest baldachimem, delikatnie rzeźbionym, z wieloma filigranowymi figurkami.

Capilla Mayor, główny ołtarz, największy w Hiszpanii (18,2 m szerokości i 27,8 m wysokości). Budowa rozpoczęta w 1482 przez flamandzkiego rzeźbiarza Pietera Dancarta zakończono została dopiero pod koniec XVI wieku. Retabulum ołtarza wykonane z drewna orzechowca, modrzewia i kasztanowca w formie tryptyku zwieńczonego baldachimem i wzmocnionego belka poprzeczna. Wewnątrz znajduje się 45 grup figur drewnianych, w centralnej część przedstawiające sceny z życia Marii i Jezusa, na skrzydłach bocznych natomiast sceny z biblijnej historii stworzenia świata.

Capilla Real, kaplica królewska, zbudowana w latach 1551 - 1558, podczas panowania Karola V, a poświęcona zdobywcy Sewilli Ferdynandowi III. Kaplica zbudowana jest na planie kwadratu, przykryta kasetonową kopułą. Szczątki Ferdynanda złożone są w srebrnym relikwiarzu z XVIII wieku. W środkowej niszy znajduje się wykonana z drewna modrzewia figura Niepokalanej Dziewicy bogato ozdobiona klejnotami. Jej głowa i ręce mogą się poruszać dzięki wbudowanemu mechanizmowi.

Grobowiec Kolumba.

Sacristia Mayor, zbudowana w latach 1528 - 1543.

Capilla de San Andrés, wewnątrz, pod czerwonym baldachimem, eksponowane jest jedno z najcenniejszych dzieł sztuki w katedrze, krucyfiks wykonany w 1603 roku przez Juan Martíneza Montañésa, zwanego hiszpańskim Michałem Aniołem

Bibliografia

Brigitte Hintzen-Bohlen: Sztuka i Architektura - Andaluzja. Warszawa: Wydawnictwo Philip Wilson, 2008, s. 29-47. ISBN 978-3-8331-5106-4.

Linki zewnętrzne

Wikimedia Commons ma galerię ilustracji związaną z tematem:
Katedra Najświętszej Marii Panny w Sewilli

Catedral de Sevilla: strona oficjalna (hiszp.). www.catedraldesevilla.es. [dostęp 2010-11-05].

Ferdynand III Święty (hiszp. Fernando III El Santo), znany także jako Ferdynand III Kastylijski (ur. 1199 w Zamora, zm. 30 maja 1252 w Sewilli) król Kastylii w latach 1217-1230, król Kastylii i Leónu w latach 1230-1252, święty Kościoła katolickiego.

Plateresco (plateresco estilo), tzw. "styl złotniczy". Styl nawiązujący do geometrycznej ornamentyki mauretańskiej. Powstał w Hiszpanii pod koniec XV wieku z połączenia mudejar, rodzimej odmiany późnego gotyku (tzw. stylu izabelińskiego) oraz renesansu lombardzkiego i toskańskiego. Styl charakterystyczny dla okresu architektury wczesnego renesansu w Hiszpanii. Cechował się dużym nagromadzeniem zawiłych, mocno zagęszczonych i nieregularnych ornamentów. Trwał do połowy XVI wieku.