Kazimierz Stanisław Świtalski (ur. 4 marca 1886 w Sanoku, zm. 28 grudnia 1962 w Warszawie) – polski polityk, legionista, współpracownik Józefa Piłsudskiego, po 1926 w tzw. grupie pułkowników, w latach 1928–1929 minister wyznań religijnych i oświecenia publicznego, w 1929 premier II Rzeczypospolitej, senator w 1935. W okresie 1930–1935 marszałek Sejmu, w latach 1939–1945 w niewoli niemieckiej, później w okresie 1948–1956 więziony przez władze PRL.

Wczesne lata

Pochodził z rodziny Albina Świtalskiego, który był starostą w Sanoku oraz Antoniny Marii z domu Veite. W 1904 uzyskał świadectwo dojrzałości (ukończył Gimnazjum Męskie im. Królowej Zofii w Sanoku), po czym rozpoczął naukę na Wydziale Filologii Polskiej Uniwersytetu Lwowskiego. Po ukończeniu studiów, doktoryzował się tam z filozofii w 1910. Jego praca doktorska zatytułowana była Stosunek Jana Kochanowskiego do Pisma Świętego. W tym samym roku został profesorem gimnazjalnym we Lwowie.

Działalność niepodległościowa i służba w Legionach

Już w młodości należał do organizacji niepodległościowych o charakterze socjalistycznym, jak Płomień oraz Życie. Wraz ze Stanisławem Kotem kierował pracami Komisji Reprezentacyjnej Związku Młodzieży Postępowej. Od 1910 był członkiem Związku Walki Czynnej, a od października 1912 – Związku Strzeleckiego. W ZWC po raz pierwszy spotkał zetknął się z Józefem Piłsudskim. Tuż przed wybuchem I wojny światowej był adiutantem Mariana Kukiela w Komendzie Związków Strzeleckich w Galicji Wschodniej i Lwowie. W Legionach Polskich od 24 sierpnia 1914 do 27 października 1914 został mianowany na stopień podporucznika, a od lutego 1915 zajmował stanowisko referenta kancelarii wojskowej Departamentu Wojskowego NKN.

Od 5 stycznia 1916 był szefem kancelarii I Brygady Legionów. Sprawował to stanowisko do kryzysu przysięgowego. W jego efekcie 9 lipca 1917 został aresztowany, a cztery dni później zwolniony ze służby w Legionach. W wyniku tego udał się do Lwowa, gdzie 1 września wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej. Podczas wojny polsko-ukraińskiej wszedł w skład Polskiego Komitetu Narodowego, w którym odgrywał poważną rolę. Następnie udało mu się wydostać z obleganego miasta przy pomocy samolotu. Trafił do Przemyśla, a później do Krakowa, gdzie zabiegał o pomoc dla Lwowa. Później do połowy grudnia 1918 brał udział w pracach Polskiej Komisji Likwidacyjnej i Tymczasowego Komitetu Rządzącego we Lwowie.