|
|
|
Polski Serwis Naukowy - OnLine od 1999 roku
RSS
Warto przeczytać: Trumnę ze szczątkami zmarłego w 1832 r. biskupa przemyskiego ks. Jana Antoniego de Potoczki odkryli archeolodzy podczas badań w podziemiach archikatedry w Przemyślu (Podkarpackie) - poinformowała Grażyna Stojak, podkarpacki wojewódzki konserwator zabytków. ... 25 czerwca 1976 r. w wielu zakładach pracy zorganizowano strajki w związku z ogłoszoną przez rząd podwyżką cen. Do największych wystąpień robotniczych doszło w Radomiu, Ursusie i Płocku. Protesty brutalnie stłumiła milicja... Astronomiczne lato rozpocznie się w poniedziałek o godz. 13.28 naszego czasu, kiedy to Słońce wstąpi w znak Raka - poinformował PAP dr hab. Arkadiusz Olech z Centrum Astronomicznego PAN w Warszawie. Pory roku zawdzięczamy o... Siarczan srebra(II) - nowy związek chemiczny o niezwykłych właściwościach - uzyskał polsko-słoweński zespół badaczy pod kierownictwem dra hab. Wojciecha Grochali. Zsyntezowany związek będzie można wykorzystywać np. w procesach tworzenia leków lub w utylizacji ścieków.
W rozmo... Piknik Matematyczny w Michałowie pod Białymstokiem zainauguruje 1 czerwca Podlaskie Dni Matematyki. Organizatorami całotygodniowej imprezy są: Oddział Białostocki Polskiego Towarzystwa Matematycznego oraz Wydział Informatyki Politechniki Białostockiej...
Ostatnio na Forum:
Dyskusje
8
odp.
4
odp. Reklama:
Kazimierz SzczukaCzy wiesz że...? Wojna polsko-kozacko-tatarska 1666-1671 wybuchła na skutek rywalizacji, jaka powstała między Rzeczpospolitą i Chanatem Krymskim na Ukrainie w końcowych latach wojny polsko-rosyjskiej 1654-1667. Opat komendatoryjny – opat, który jako zwierzchnik klasztoru został wyznaczany przez władcę świeckiego. Zazwyczaj była to forma nadania dochodowego beneficjum kościelnego dla osób zasłużonych wobec dworu, a sam opat mógł nigdy nie widzieć swojego klasztoru. Jednocześnie w ramach konwentu istniał tzw. opat klasztorny i to on faktycznie zarządzał życiem opactwa. Kazimierz Jan Szczuka herbu Grabie, (ur. 1620 zm. 30 czerwca 1694 w Chełmnie) – biskup chełmiński, podróżnik, żołnierz, opat paradyski od 1688. Nominowany przez papieża Innocentego XII na biskupa 5 października 1693, konsekrowany na biskupa przez ordynariusza archidiecezji poznańskiej Jana Stanisława Witwickiego. Opat (łac. abbas - ojciec, arm. abba - ojciec) – wyższy przełożony w męskich zakonach katolickich należących do kręgu zakonów mniszych. Odpowiednikiem w zakonach żeńskich jest ksieni.
Bp Stanisław Jan Witwicki (ur. około 1630 w Smolniku, zm. 4 marca 1698 w Warszawie) – polski duchowny katolicki, biskup łucki i poznański, pisarz religijny. Zanim został biskupem podróżował, a jako żołnierz brał udział w wojnie ze Szwecją oraz Turcją. W 1670 w wieku 50 lat postanowił zostać księdzem, a następnie opatem pradyskim. W 1693 po trzykrotnej próbie odmowy przyjął godność biskupa chełmińskiego. W lutym 1694 odbył uroczysty ingres, a już 30 czerwca zmarł. Po śmierci biskupa diecezją administrowali sufragan Tomasz Skotnicki oraz archidiakon Feliks Ignacy Kretkowski. Chełmno (niem.: Culm, Kulm, łac. Culmen) – miasto i gmina w województwie kujawsko-pomorskim, w powiecie chełmińskim w dolinie Dolnej Wisły, nad Wisłą i wpadającą do niej Frybą. Miasto leży 40 km na północ od Torunia. W pobliżu most przez Wisłę na trasie drogi krajowej nr 1 (E75) Cieszyn – Gdańsk. Historyczne centrum Chełmna leży na wysokiej skarpie odległej około 1,5 km od Wisły, pozostałe osiedla - głównie wielkopłytowe - na wschód i południe od niego. Miasto jest stolicą historyczno-geograficznego regionu ziemia chełmińska. Łącznie z Toruniem jest najstarszym miastem tego obszaru i jednocześnie w północnej Polsce (prawa miejskie - tzw. chełmińskie, w 1233).
Potop szwedzki – szwedzki najazd na Polskę w 1655 w czasie II wojny północnej (1655–1660). Formalnie zakończył go pokój w Oliwie zawarty w 1660. Wojna ta, prowadzona była nie tylko przez Szwecję, w czasie wojny zmieniały się zarówno sojusze, jak i siły obu stron. Była ona kontynuacją wcześniejszych wojen prowadzonych przez Rzeczpospolitą, miała także swoje korzenie w sporze o tron Szwecji zapoczątkowanym jeszcze przez króla Zygmunta III Wazę. Potop szwedzki pokazał słabość Rzeczypospolitej, gdyż szwedzkie sukcesy możliwe były m.in. dzięki współpracy samych Polaków, którymi kierowały różne motywy. Choć ostatecznie najeźdźcy zostali wyparci z kraju, to koszt zawartych układów był wysoki, a zniszczenia materialne i kulturowe są widoczne do dziś[potrzebne źródło]. PrzypisyBibliografiaLinki zewnętrzneBiskup sufragan (episcopus suffraganeus) – biskup diecezji (sufraganii) należącej do metropolii; biskup ten jest sufraganem względem metropolity – sufraganami nie są biskupi diecezji nie podlegających metropolicie (episcopus exemptus).
Polski Słownik Biograficzny (PSB) – wielotomowa publikacja mająca na celu gromadzenie biografii sławnych, nieżyjących już osób związanych z Polską, mieszkających w niej oraz poza jej granicami, od czasów Popiela do współczesności.
Czy wiesz że...? beta Biskup (łac. episcopus z gr. ἐπίσκοπος episkopos: nadzorca, opiekun) - w Kościołach chrześcijańskich duchowny o najwyższych święceniach, urząd kościelny.
Diecezja chełmińska istniała w latach 1243-1992. Od XIII do XVIII wieku siedzibą biskupów chełmińskich był zamek w Lubawie. U schyłku XVIII w., po I rozbiorze i konfiskacie dóbr biskupich i kapitulnych siedziba ordynariusza została przeniesiona do Chełmży. W 1821 r. bullą De salute animarum teren diecezji został znacznie poszerzony a siedziba biskupów od 1824 r. znalazła się w Pelplinie.
Innocenty XII, (Antonio Pignatelli del Rastrello), (ur. 13 marca 1615 w Spinazzola koło Neapolu – zm. 27 września 1700 w Rzymie) – nuncjusz apostolski m.in. w Polsce, papież od 12 lipca 1691 do 27 września 1700.
Gościkowo, dawniej Paradyż (niem. Paradies) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie świebodzińskim, w gminie Świebodzin. W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa zielonogórskiego.
Łacina (łac. lingua Latina, język łaciński) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym. Łacina była językiem ojczystym Rzymian. Stała się z czasem językiem urzędowym całego Imperium Rzymskiego, wypierając inne wcześniej używane na tym obszarze języki (takie jak oskijski czy umbryjski). Powyższa treść oraz zamieszczone w niej powiązane definicje/pojęcia - udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń.
Zobacz szczegółowe informacje o warunkach korzystania
Wszystkie hasła znajdujące się w naszym mirrorze Wikipedii mają znaczenie informacyjne i edukacyjne. Nie mogą być traktowane jako porady. |